บทที่ 85 เกิดอะไรขึ้น

ทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านของอู๋ไน่ เมื่อเปิดประตูเข้าไป หลิวเหมยก็ถามด้วยความประหลาดใจว่า “คุณอาอู๋ ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้คะ”

จากนั้นหลิวเหมยก็เห็นหลี่เจียเฉิงที่อยู่ด้านหลัง จึงชะงักไป

อู๋ไน่อธิบายว่า “ฉันพาเขากลับมาอาบน้ำ เธอไปทำธุระของเธอต่อเถอะ”

หลิวเหมยพยักหน้า ในใจไม่ได้รังเกียจหลี่เจียเฉิง กลับรู้สึกว่าเขาน่าสงสารและเห็นอกเห็นใจเขา

“ที่บ้านฉันมีผ้าเช็ดตัวผืนใหม่อยู่ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เขาผืนหนึ่งค่ะ”

หลี่เจียเฉิงกล่าวขอบคุณอย่างกระดากอายว่า “ขอบคุณครับ”

อู๋ไน่ดันหลี่เจียเฉิงเข้าไปในห้องน้ำ แล้วโยนเสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาเข้าไปด้วย เขาเปลี่ยนโฉมให้อีกฝ่ายก็เพราะไม่อยากเสียเปรียบตอนพบจางจินเหลียน

แม้ชุดสูทราคาหลักร้อยหยวนจะเทียบกับชุดที่เขาเคยใส่ราคาหลักพันหรือหลักหมื่นไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งอยู่มาก

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่เจียเฉิงก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดใหม่ โดยเส้นผมยังชื้นอยู่เล็กน้อย

อู๋ไน่กับหลิวเหมยมองไปพร้อมกัน

ดวงตาของหลิวเหมยเป็นประกาย เธอไม่คิดเลยว่าชายเร่ร่อนคนนี้พอแต่งตัวแล้วจะดูมีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย

อู๋ไน่เองก็พยักหน้าอย่างพอใจ แม้อีกฝ่ายจะตกอับมาสองปี แต่บรรยากาศบางอย่างในตัวเขายังคงอยู่

“หลิวเหมย ที่บ้านยังมีข้าวอยู่ไหม ทำอะไรให้เขากินหน่อย”

หลิวเหมยรีบตอบว่า “มีค่ะ มีอยู่ เดี๋ยวฉันไปยกมาให้เขาเดี๋ยวนี้เลย”

พูดจบเธอก็รีบรุดเข้าครัวไปจัดการ

หลี่เจียเฉิงมองตัวเองในกระจก “พี่อู๋ ผมไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะยังมีวันที่ได้ใส่สูท”

อู๋ไน่พูดว่า “ต่อไปโอกาสที่นายจะได้ใส่มีอีกเยอะ รีบนั่งลงกินข้าว อีกเดี๋ยวฉันจะพานายไปพบคนคนนั้น”

หลี่เจียเฉิงกินข้าวได้มากกว่าปริมาณที่อู๋ไน่กับหลิวเหมยรวมกันกินเสียอีก เขากินกับข้าวทั้งหมดในบ้านจนเกลี้ยงจึงจะอิ่ม

ส่วนหลิวเหมยเอาแต่มองหลี่เจียเฉิงกินข้าวอยู่ด้านข้างอย่างเงียบ ๆ และคอยเตือนเขาเป็นระยะให้กินช้าหน่อย เดี๋ยวจะติดคอ ในหม้อยังมีข้าวอยู่อีก

อู๋ไน่สังเกตเห็นสายตาของหลิวเหมย จึงลูบคาง หรือว่าเขาจะหาปัญหาใส่ตัวเองเสียแล้ว หากแม่บ้านที่เขาหามาอย่างยากลำบากถูกอีกฝ่ายแย่งไปล่ะ

คนหนึ่งเป็นม่ายมาหลายปี อีกคนหย่าร้างและยังโสด เขารู้สึกว่าทั้งสองคนเหมาะสมกันเสียด้วยซ้ำ

หลี่เจียเฉิงกินเสร็จแล้วหันไปยิ้มให้หลิวเหมย “ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ”

อู๋ไน่พูดขึ้นว่า “ให้ตายสิ ฉันพานายไปซื้อเสื้อผ้า พาไปตัดผม นายยังไม่เห็นพูดขอบคุณฉันสักคำ หลิวเหมยแค่เอาข้าวมาอุ่นให้ นายกลับขอบคุณเธอตั้งกี่รอบแล้ว”

คำพูดประโยคเดียวทำให้ทั้งสองคนกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

“พี่ใหญ่ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่รู้สึกว่าเกรงใจพี่สะใภ้เกินไป”

แม้จะอยากป้องกันไม่ให้หลี่เจียเฉิงแย่งหลิวเหมยไป แต่อู๋ไน่ก็ยังอธิบายว่า “เธอเป็นคนที่ฉันจ้างมาดูแลฉัน ไม่ใช่พี่สะใภ้ของนาย”

หลี่เจียเฉิงรีบขอโทษหลิวเหมย “ขอโทษครับ ผมเข้าใจผิดไป”

อู๋ไน่ถึงกับพูดไม่ออก

เอาเถอะ แม้แต่คำขอโทษก็ยังไม่คิดจะพูดกับเขาเลย

“รีบสวมเสื้อคลุมแล้วไปกับฉัน”

ทั้งสองคนนั่งลิฟต์ลงไปชั้นล่าง คราวนี้ตอนเรียกรถแท็กซี่ก็ไม่มีเหตุการณ์ที่คนขับปฏิเสธไม่รับอีก

บนรถ หลี่เจียเฉิงถามว่า “พี่เฒ่าอู๋ พี่จะพาผมไปพบใครกันแน่ครับ”

มาถึงขั้นนี้แล้ว อู๋ไน่ก็ไม่กังวลว่าหลี่เจียเฉิงจะกระโดดลงจากรถหนีหรือถอดใจกลางคันอีก

“จางจินเหลียน อดีตภรรยาของนาย”

หลี่เจียเฉิงทั้งตกใจและตะลึงงัน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าอู๋ไน่จะพาเขาไปพบผู้หญิงสารเลวคนนั้น

เขาไม่เข้าใจว่าอู๋ไน่ตามหาอีกฝ่ายเจอได้อย่างไร และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมถึงพาเขาไปพบเธอ

อู๋ไน่พูดข่าวที่ทำให้หลี่เจียเฉิงตกใจยิ่งกว่าเดิมออกมา

“หลี่เหมินชิ่ง เพื่อนรักของนายตายแล้ว”

“อะไรนะ!”

หลี่เจียเฉิงตกใจจนแทบจะลุกขึ้นยืน แต่ศีรษะชนเข้าเสียก่อน จึงรีบนั่งกลับลงบนเบาะ

“พี่อู๋ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ รีบเล่าให้ผมฟังให้ละเอียดเร็วเข้า”

บนรถยังมีคนขับอยู่ อู๋ไน่จึงไม่ได้อธิบายในทันที

เมื่อทั้งสองคนมาถึงชุมชนหรูที่จางจินเหลียนอาศัยอยู่ อู๋ไน่จึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบหลังลงจากรถ

หลี่เจียเฉิงตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน

ศัตรูที่ทำให้เขากัดฟันเคียดแค้นมานานสองปี กลับตายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้

เขารู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

อู๋ไน่กวาดตามองโดยรอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ จึงพูดเสียงเบาว่า “ฉันสงสัยว่าการตายของหลี่เหมินชิ่งต้องเกี่ยวข้องกับจางจินเหลียนอย่างแน่นอน ถึงได้พานายมาประจันหน้ากับเธอ ถ้าทุกอย่างราบรื่น ทรัพย์สินที่นายเสียไปก็จะได้กลับคืนมาทั้งหมด”

วันนี้เรื่องที่หลี่เจียเฉิงประสบพบเจอสร้างความตกตะลึงให้เขาไม่ต่างจากวันที่ถูกพี่น้องกับภรรยาทรยศเลยแม้แต่น้อย

และเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเกิดขึ้นจากพี่เฒ่าอู๋ที่เขาเพิ่งรู้จักได้ไม่กี่วัน

หลี่เจียเฉิงงอเข่าลง เตรียมจะคุกเข่าให้อู๋ไน่โดยตรง

ตอนนี้เขาไม่มีอะไรเหลือแล้ว วิธีเดียวที่เขาจะขอบคุณอีกฝ่ายได้ก็คือการโขกศีรษะสองครั้ง

อู๋ไน่รีบประคองหลี่เจียเฉิงไว้ “ลุกขึ้นมา นายทำเหมือนจะส่งฉันไปปรโลกอย่างนั้นแหละ”

ดวงตาของหลี่เจียเฉิงแดงก่ำ “พี่เฒ่าอู๋ พี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตผม เป็นเหมือนพ่อแม่ที่ให้ชีวิตผมใหม่”

อู๋ไน่ตบไหล่หลี่เจียเฉิงพลางคิดในใจ เอาเถอะ พูดขอบคุณมากมายก็ไม่เท่ากับรอให้นายเอาเงินกลับคืนมาได้ แล้วตอบแทนฉันอย่างเป็นรูปธรรมสักหน่อย

จางจินเหลียนอยู่ที่บ้าน กำลังใช้หมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่มีใครรู้จักโทรออก

“เมื่อครู่นี้ตำรวจหลายคนมาที่บ้านเพื่อถามหาฉันอีกแล้ว คุณวางใจเถอะ พอกระแสเรื่องนี้ซาลง ฉันจะจัดการส่งคุณไปต่างประเทศ จากนั้นฉันก็จะนำทรัพย์สินทั้งหมดไปหาคุณที่ต่างประเทศ”

“วางใจเถอะ คุณต้องซ่อนตัวให้ดี อย่าให้ถูกจับได้ ไม่อย่างนั้นเราสองคนจบเห่แน่”

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นสองครั้ง

จางจินเหลียนรีบพูดว่า “เอาไว้แค่นี้ก่อน ที่บ้านมีคนมาอีกแล้ว”

จากนั้นเธอก็วางสาย แล้วรีบซ่อนโทรศัพท์มือถือ

เธอเดินบิดเอวอย่างเย้ายวนด้วยท่วงท่ามีเสน่ห์ ก่อนจะไปเปิดประตู

เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ด้านนอกเป็นอู๋ไน่กับหลี่เจียเฉิง จางจินเหลียนก็ชะงักงัน

“พวกคุณมาทำอะไร”

เมื่อหลี่เจียเฉิงได้พบจางจินเหลียนอีกครั้ง ในดวงตาของเขาก็ปะทุไปด้วยความโกรธ เขากำบัตรเชิญยับยู่ยี่ในกระเป๋าแน่น

แม้อู๋ไน่จะบอกให้เขาทิ้งเสื้อผ้าเก่ากับกางเกงเก่าทั้งหมดไป เขาก็ยังเก็บบัตรเชิญใบนี้เอาไว้

อู๋ไน่พูดว่า “เข้าไปคุยข้างในเถอะ”

จางจินเหลียนรีบปิดประตู เหลือช่องว่างเพียงเล็กน้อย “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณและเขา หากพวกคุณยังตามรบกวนฉันอีก ฉันจะแจ้งตำรวจแล้ว”

อู๋ไน่พูดตรง ๆ ว่า “ฉันรู้ว่าการตายของหลี่เหมินชิ่งเป็นฝีมือของเธอกับอู๋ซง ถ้าเธอแจ้งตำรวจ ฉันก็จะทำให้เธอเล่าความจริงทั้งหมดให้ตำรวจฟังด้วยปากตัวเอง เธอเชื่อไหม”

จางจินเหลียนพูดอย่างเดือดดาลว่า “คุณพูดเหลวไหล ฉันกับอู๋ซงไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังปากแข็ง อู๋ไน่จึงใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “อู๋ซงซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”

จางจินเหลียนเม้มริมฝีปาก ไม่อยากให้ตัวเองเปล่งเสียงออกมา แต่เมื่ออู๋ไน่ถามจบ เธอก็ยังหลุดปากตอบออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ว่า “อยู่ที่บ้านอีกหลังของฉัน”

หลังตอบเสร็จ จางจินเหลียนก็ยกมือปิดปากตัวเองด้วยความตกตะลึง

สถานที่ที่อันตรายที่สุดก็คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดจริง ๆ จางจินเหลียนถึงกับกล้าซ่อนฆาตกรไว้ในบ้านอีกหลังของตัวเอง

อู๋ไน่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโบกไปมา “ถ้าเธอไม่ให้พวกเราเข้าไป ฉันจะโทรหาคนที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ แล้วให้พวกเขาไปจับคนที่บ้านของเธอ”

ในเวลานี้ แม้จางจินเหลียนจะรู้สึกเหลือเชื่อและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เธอก็จำต้องเชื่อว่าอีกฝ่ายมีความสามารถพอจะทำให้เธอสารภาพตามความจริงได้

ด้วยความตื่นตระหนก เธอจึงเปิดประตูออกโดยควบคุมตัวเองไม่ได้

อู๋ไน่หันกลับไปมองหลี่เจียเฉิงที่ยังคงโกรธจัด “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปคุยกับอดีตภรรยาของนายให้รู้เรื่องกันดี ๆ”