บทที่ 84 เปลี่ยนโฉม

เมื่อเห็นว่าอวี๋เชี่ยนซึ่งเป็นหัวหน้าก็มีท่าทีเช่นเดียวกัน จางจินเหลียนจึงทำได้เพียงตอบคำถามของอู๋ไน่

“ตอนนั้นพวกเราเป็นแค่เพื่อนธรรมดา หลังจากคบหากันมานาน ฉันถึงได้รู้ว่าเขาดีกว่าสามีเก่าของฉันมาก ดังนั้นฉันจึงหย่ากับสามีเก่า แล้วมาอยู่กับเขา”

อู๋ไน่ถามต่อ “อ้อ หมายความว่าการที่เธอหย่ากับสามีเก่าไม่เกี่ยวข้องกับการที่เขาล้มละลายอย่างนั้นหรือ”

สีหน้าของจางจินเหลียนดูย่ำแย่ เธอฝืนตอบว่า “ไม่เกี่ยว ฉันหย่ากับสามีเก่าเพราะนิสัยไม่เข้ากันเท่านั้น”

อวี๋เชี่ยนกับจางเสี่ยวเฟิงเงียบฟังบทสนทนาของทั้งสองคน เรื่องเหล่านี้เป็นข้อมูลที่พวกเขาไม่เคยสืบพบมาก่อน

หลังจากถูกอู๋ไน่ถามไปหลายคำถาม อารมณ์ของจางจินเหลียนก็เห็นได้ชัดว่าเริ่มตื่นเต้น

“ขอโทษค่ะ สามีของฉันเพิ่งเสียชีวิต ฉันจึงอารมณ์ไม่ค่อยดี ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกคุณกลับไปก่อนได้เลยค่ะ”

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “ถ้าให้เธอเลือก เธอคิดว่าอู๋ซงดีกว่าหรือหลี่เหมินชิ่งดีกว่า”

จางจินเหลียนหลุดปากตอบว่า “แน่นอนว่าอู๋ซงดีกว่า ทั้งหนุ่มทั้งแข็งแรง เอาอกเอาใจคนก็เก่ง ส่วนไอ้หลี่เหมินชิ่งนั่น วัน ๆ เอาแต่จับตาดูฉัน”

ติ๊ง

ได้รับความประหลาดใจจากอวี๋เชี่ยน อายุขัยเพิ่มขึ้น 60 วัน

อวี๋เชี่ยนตกใจ

เธอไม่คิดเลยว่าอู๋ไน่จะถามคำถามแบบนี้ และยิ่งไม่คิดว่าจางจินเหลียนจะตอบออกมาเช่นนี้

จางเสี่ยวเฟิงกะพริบตาโตด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่หยุด ราวกับเพิ่งได้รู้เรื่องใหญ่เข้า

หลังตอบคำถามแล้ว สีหน้าของจางจินเหลียนก็เปลี่ยนจากตื่นเต้นเป็นตึงเครียดและลนลาน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงตอบอีกฝ่ายออกไปแบบนั้น

อู๋ไน่ยิ้มบาง ๆ ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจางจินเหลียนต้องเกี่ยวข้องกับการตายของหลี่เหมินชิ่งอย่างแน่นอน

แต่เขายังไม่คิดจะใช้ปากแห่งความสัตย์จริงบังคับให้อีกฝ่ายยอมรับความผิดในทันที

ถ้าทำแบบนั้น ทรัพย์สินของสามีภรรยาคู่นี้จะเหลือให้ลูกเพียงส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็จะถูกญาติของทั้งสองฝ่ายแบ่งไป

เงินของหลี่เจียเฉิงก็คงไม่มีทางได้คืนเช่นกัน

จางจินเหลียนลุกขึ้นยืนอย่างลนลาน “ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย พวกคุณรีบกลับไปเถอะค่ะ”

แม้อวี๋เชี่ยนจะมองออกว่าจางจินเหลียนกำลังปิดบังบางอย่าง แต่เธอก็ไม่ได้เลือกจะอยู่ต่อ

“ก็ได้ พวกเรากลับก่อน หากมีอะไรจะติดต่อคุณอีกครั้ง”

ทั้งสามคนเพิ่งเดินออกจากห้อง จางจินเหลียนก็ปิดประตูดังปัง

อวี๋เชี่ยนถามเสียงเบา “คุณตาอู๋ คุณตามองอะไรออกหรือเปล่าคะ”

อู๋ไน่ส่ายหน้า “ไม่มีนี่ ฉันเพิ่งเจอเธอเป็นครั้งแรก จะมองอะไรออกได้”

อวี๋เชี่ยนมองอู๋ไน่อย่างลึกซึ้ง เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าอีกฝ่ายกำลังปิดบังบางอย่างจากเธอ

แต่ถ้าคุณตาอู๋ไม่พูด เธอก็ไม่อาจตามตื๊อถามได้

“ไปกันเถอะ กลับสถานีตำรวจ”

อู๋ไน่ยืดเส้นยืดสาย “โอ๊ย แก่แล้ว ร่างกายไม่ไหวเหมือนเมื่อก่อน ออกมาครั้งเดียวก็ปวดเอวปวดหลังไปหมด หรือฉันลาครึ่งวันแล้วกลับบ้านไปพักผ่อนดี”

จางเสี่ยวเฟิงมองอู๋ไน่ด้วยสีหน้าขมขื่น แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

คุณตาอู๋ช่างดีจริง ๆ อยากลาก็ลา อยากพักก็พัก ไม่เหมือนเขาที่ทำงานมาทั้งคืน วันนี้ยังต้องทำงานต่ออีก

อวี๋เชี่ยนมองความคิดของจางเสี่ยวเฟิงออก “หรือจะให้เธอลาครึ่งวันด้วย”

จางเสี่ยวเฟิงสีหน้าดีใจขึ้นมาทันที “จริงหรือครับหัวหน้า”

อวี๋เชี่ยนถามกลับ “คุณตาอู๋ร่างกายไม่ดี แล้วเธอก็ร่างกายไม่ดีด้วยหรือ”

จางเสี่ยวเฟิงที่เมื่อครู่ยังดีใจอยู่ถึงกับพูดไม่ออกในทันที

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง หัวหน้า ผมรู้สึกว่าร่างกายยังไหว ต่อให้โต้รุ่งอีกสักสองสามคืนผมก็ยังทนได้”

อวี๋เชี่ยนกำชับให้อู๋ไน่กลับไปพักผ่อนให้มาก จากนั้นจึงขับรถตำรวจออกไปพร้อมกับจางเสี่ยวเฟิง

อู๋ไน่ยืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะมองบันทึกของระบบ เมื่อรวมกับรางวัลที่เพิ่งได้รับ เขาก็เหลืออีกเพียง 2 ครั้งเท่านั้นก่อนจะเปิดรางวัลสุดยอดได้อีกครั้ง

ร่างกายของเขาก็ใกล้จะอ่อนวัยลง 8 ปีแล้ว

อู๋ไน่เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วมุ่งหน้าไปยังสะพานลอยใกล้บ้าน

หลี่เจียเฉิงเอ๋ยหลี่เจียเฉิง เพื่อเรื่องของนาย ฉันถึงกับขาดงานไปครึ่งวันเชียวนะ รอให้นายได้ทุกอย่างที่เป็นของตัวเองกลับคืนมาแล้ว นายต้องขอบคุณฉันดี ๆ ล่ะ

แท็กซี่จอดใต้สะพานลอย อู๋ไน่เห็นแต่ไกลว่าหลี่เจียเฉิงนอนอยู่บนที่ประจำของเขา และยังห่มผ้าห่มของจ้าวกุ้ยฝางเอาไว้ด้วย

หลังลงจากรถและเดินเข้าไปใกล้ เขาก็พบว่าข้าง ๆ ยังมีขวดเหล้าขาวเปล่าวางกระจัดกระจายอยู่หลายขวด

เงิน 300 หยวนที่ให้ไปคงถูกนำไปซื้อเหล้าหมดแล้ว

อู๋ไน่ตบตัวอีกฝ่ายเบา ๆ “เฮ้ ตื่นได้แล้ว”

หลี่เจียเฉิงลืมตาที่ง่วงงุน เมื่อเห็นว่าเป็นอู๋ไน่ก็คลานลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า

“พี่ใหญ่ ไม่ใช่ว่ายายแก่คนนั้นกลับมาอีกแล้วนะ”

อู๋ไน่กลอกตา “อะไร นายยังคิดจะหาเงิน 300 หยวนอีกหรือ”

เมื่อคืนเพิ่งทำให้จ้าวกุ้ยฝางตกใจหนีไป ต่อให้เธอใจกล้าแค่ไหน ก็คงไม่กล้ากลับมาเร็วขนาดนี้

หลี่เจียเฉิงหัวเราะแห้ง ๆ 2 ครั้ง “ดูท่าฉันควรไปคุยเรื่องร่วมมือกับยายแก่คนนั้นเสียแล้ว เธอไปนอนเกาะนาย ส่วนฉันก็ไปไล่เธอออก 300 หยวนเราแบ่งกันคนละครึ่ง แบบนี้ต่อไปฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องกินเรื่องดื่มแล้ว”

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายพูดเล่น อู๋ไน่ก็หัวเราะด่าขึ้นมา “นายมันพ่อค้าหน้าเลือดจริง ๆ”

อู๋ไน่ลุกขึ้นยืน “ลุกขึ้นเถอะ ฉันจะพานายไปล้างหน้าล้างตา แต่งตัวเสียหน่อย แล้วไปพบคนคนหนึ่ง”

หลี่เจียเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดว่าพี่ใหญ่ใจดีที่เพิ่งรู้จักกันคงอยากหางานให้เขา

“พี่ใหญ่เฒ่าอู๋ พี่ก็รู้สถานการณ์ของผม งานหรือไม่ทำงานคงไม่มีความหมายอะไรแล้ว ผมขอบคุณในความหวังดีของพี่นะครับ”

อู๋ไน่ยกขาเตะหลี่เจียเฉิงหนึ่งที “ดูไม่มีอนาคตจริง ๆ รีบลุกขึ้น ฉันจะมอบโอกาสครั้งใหญ่ให้นาย”

หลี่เจียเฉิงทำได้เพียงเชื่อฟัง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามอู๋ไน่ไป

ทั้งสองคนไปถึงร้านตัดผม 10 หยวนข้างสะพานลอยก่อน

ร้านตัดผมประเภทนี้มักมีเจ้าของร้านเป็นคนสระผมและตัดผมเองทั้งหมด ส่วนเจ้าของร้านแห่งนี้เป็นหญิงวัยกว่า 50 ปี

อู๋ไน่บอกหญิงเจ้าของร้านว่า “ตัดทรงที่ดูมีชีวิตชีวาให้เขาหน่อย”

เจ้าของร้านจำได้ว่าหลี่เจียเฉิงคือชายเร่ร่อนใต้สะพานลอย จึงพูดอย่างรังเกียจว่า “คนนี้ตัดไม่ได้”

อู๋ไน่พูดว่า “20 หยวน”

เจ้าของร้านพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันเป็นคนมีหลักการนะ”

หลี่เจียเฉิงถอนหายใจ คิดจะเรียกให้อู๋ไน่กลับไป เขาไม่ตัดแล้ว

อู๋ไน่กางนิ้วทั้ง 5 ออก “50 หยวน ถ้าเธอไม่ตัด ฉันจะพาเขาไปตัดร้านอื่น”

เจ้าของร้านหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวม “หลักการของฉันคือการช่วยเหลือผู้อื่น ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงิน 50 หยวนจริง ๆ นะ”

อู๋ไน่ส่งสัญญาณให้หลี่เจียเฉิง อย่าพูดมาก วันนี้ให้ทำตามคำสั่งของเขาก็พอ

หลี่เจียเฉิงจึงนั่งลงบนเก้าอี้อย่างว่าง่าย

เจ้าของร้านมองเส้นผมของหลี่เจียเฉิงที่สกปรกและพันกันเป็นกระจุก หากไม่ใช่เพราะค้าขายลำบากเหลือเกิน เธอก็ไม่อยากรับงานนี้จริง ๆ

ปกติตัดผมคนอื่นใช้เวลาเพียง 20 นาทีก็เสร็จ แต่ตัดผมให้หลี่เจียเฉิงกลับใช้เวลานานถึง 1 ชั่วโมงเต็ม

แม้แต่ปัตตาเลี่ยนก็แทบจะพัง

อู๋ไน่ไม่อยากฟังเจ้าของร้านบ่นพึมพำไม่หยุด จึงวางเงิน 50 หยวนไว้แล้วรีบพาหลี่เจียเฉิงออกไป

จากนั้นทั้งสองก็เดินไปยังตลาดค้าส่ง

ที่เลือกเดินก็เพราะไม่มีคนขับรถคนไหนยอมรับพวกเขาขึ้นรถ

ตลาดค้าส่งแห่งนี้ซาลี่ลี่เคยพาอู๋ไน่มา เสื้อผ้าข้างในราคาถูกจริง ๆ

อู๋ไน่ซื้อชุดสูท 1 ชุดพร้อมเสื้อเชิ้ตและรองเท้าหนังให้หลี่เจียเฉิง รวมเป็นเงิน 200 หยวน

อู๋ไน่โยนถุงหิ้วทั้งหมดให้หลี่เจียเฉิงที่กำลังยืนเหม่อ “รวมค่าตัดผมแล้วเป็น 250 หยวน จำไว้ว่ามีเงินแล้วค่อยเอามาคืนฉัน”

หลี่เจียเฉิงกอดเสื้อผ้ากองใหญ่ไว้ ยังคงคิดว่าอู๋ไน่อยากหางานให้เขา

“พี่ใหญ่เฒ่าอู๋ ผมรู้ว่าพี่หวังดี แต่…”

อู๋ไน่โบกมือห้ามไม่ให้อีกฝ่ายพูดต่อ

เขาถอนหายใจ “สภาพนายตอนนี้ ต่อให้ไปโรงอาบน้ำ เขาก็คงไม่ให้เข้า ไปอาบน้ำที่บ้านฉันก่อนแล้วกัน”