บทที่ 83 ความไม่แน่นอนของโลก

จ้าวกุ้ยฝางจ้องหลี่เจียเฉิงที่กำลังปลดเข็มขัดด้วยความโกรธ แต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้

ไม่ต้องพูดถึงการที่เขาจะปัสสาวะใส่ที่นอนของเธอเลย ต่อให้เขาปัสสาวะรดหน้า เธอก็ยังไม่กล้าลงมือกับหลี่เจียเฉิง

เพราะอีกฝ่ายเป็นชายเร่ร่อน ไม่มีอะไรให้ต้องแคร์

หลี่เจียเฉิงไม่รู้ว่าเมามากเกินไปหรือจงใจทำกันแน่

เขาปลดกางเกงออกจริง ๆ แล้วเริ่มปัสสาวะใส่ผ้าห่ม

จ้าวกุ้ยฝางกับไป๋เสวี่ยที่กำลังดูภาพจากกล้องวงจรปิดในห้อง ต่างส่งเสียงร้องตกใจออกมาพร้อมกัน

ไป๋เสวี่ยยกมือปิดตา แล้วรีบวิ่งไปที่อื่น ไม่กล้าดูต่อ

แต่จ้าวกุ้ยฝางที่อยู่ตรงทางเดินไม่มีที่ให้หนี ได้แต่มองดูผ้าห่มของตัวเองถูกปัสสาวะจนเปียก

หลังจากทำธุระเสร็จ หลี่เจียเฉิงก็เช็ดมือกับเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของตัวเอง

เขาเดินโซเซเพราะฤทธิ์เหล้าเข้าไปหาจ้าวกุ้ยฝาง แล้วพูดว่า “ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมนอน ยังจะยืนทำอะไรอยู่อีก”

เมื่อเห็นมืออันชั่วร้ายของหลี่เจียเฉิงยื่นเข้ามา จ้าวกุ้ยฝางก็เดาได้ทันทีว่าเหตุใดเมื่อครู่เขาถึงใช้เสื้อเช็ดมือ

“แกอย่าเข้ามานะ ไสหัวไปเลย” จ้าวกุ้ยฝางพูดพลางถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนถอยไปถึงสุดทางเดิน

หลี่เจียเฉิงยังมีเส้นแบ่งของตัวเอง อย่างมากก็แค่ทำให้จ้าวกุ้ยฝางรู้สึกขยะแขยง เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายคนจริง ๆ

“ในเมื่อพวกเราต่างก็เป็นคนตกอับที่ต้องมานอนอยู่ในทางเดินเหมือนกัน เธอจะเกรงใจฉันทำไม ถึงอย่างไรพวกเราจะทำอะไร คนอื่นก็ไม่สนใจและไม่มีทางรู้หรอก”

จ้าวกุ้ยฝางถึงกับพูดไม่ออก

“ใครเป็นคนตกอับที่ต้องมานอนในทางเดินเหมือนแกกัน ฉันมีบ้านนะโว้ย เข้าใจผิดว่าฉันไร้บ้านเหมือนแกหรือไง”

ประโยคนี้ราวกับแทงใจดำหลี่เจียเฉิง เขาพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของจ้าวกุ้ยฝางทันที

“มีบ้านแล้วมันยอดเยี่ยมนักหรือไง มีบ้านแต่ไม่ยอมกลับบ้าน มานอนอยู่ในทางเดิน แกรู้ไหมว่าทางเดินก็เป็นพื้นที่ส่วนกลางของทุกบ้านเหมือนกัน”

จ้าวกุ้ยฝางถูกบีบคอ ขณะเดียวกันก็ได้กลิ่นจากมือของหลี่เจียเฉิงเข้าไปเต็ม ๆ เธอรู้สึกทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

เมื่อเห็นว่ามืออีกข้างของเขากำลังจะยื่นเข้ามา จ้าวกุ้ยฝางก็ตะโกนอย่างร้อนรนว่า “อย่าขยับ อย่าขยับ ฉันไปก็ได้ ทางเดินยกให้แก!”

หลี่เจียเฉิงใช้มือขวาตบแก้มด้านซ้ายของจ้าวกุ้ยฝางเบา ๆ แต่ก็ทำให้เธอสั่นไปทั้งตัว

“จำไว้นะ ต่อไปทางเดินนี้เป็นอาณาเขตของฉัน ใครมาก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น ถ้าฉันเห็นเธออีกละก็ หึ ๆ ๆ ๆ…”

จ้าวกุ้ยฝางกลืนน้ำลาย เมื่อหลี่เจียเฉิงปล่อยมือ เธอก็วิ่งสุดชีวิตไปทางลิฟต์ทันที แม้แต่ผ้าห่มที่เปียกปัสสาวะก็ไม่เอาแล้ว

หลังจากจ้าวกุ้ยฝางลงลิฟต์ไปชั้นล่าง อู๋ไน่ก็เปิดประตูเดินออกมา

ฤทธิ์เมาของหลี่เจียเฉิงหายไปจนหมด เขานั่งอย่างห่อเหี่ยวอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าหลี่เจียเฉิงอย่างฉันจะมีวันที่ต้องทำเรื่องแบบนี้”

เห็นได้ชัดว่าการข่มขู่หญิงชราคนหนึ่งทำให้เขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีมาก

อู๋ไน่หยิบเงินสองร้อยหยวนที่เหลือตามที่ตกลงกันออกมา แล้วยื่นไปตรงหน้าหลี่เจียเฉิง

“สิ่งแรกที่คนเราต้องคิดก็คือการมีชีวิตรอด ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ปัญหาอะไรก็ไม่ใช่ปัญหาทั้งนั้น”

หลี่เจียเฉิงยิ้มอย่างขมขื่น พลางรับเงินมา “นั่นเป็นเพราะนายยังไม่เคยเจอเรื่องที่ฉันเจอ”

“โอ้ เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

เพราะได้ดูเรื่องสนุกของจ้าวกุ้ยฝาง อู๋ไน่จึงยังไม่ง่วง เขาเลยอยากคุยกับอีกฝ่ายสักหน่อย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้หลี่เจียเฉิงดื่มเหล้า หรือเป็นเพราะไม่มีใครคุยเปิดใจกับเขามานานแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาหวนระลึกถึงอดีต ก่อนจะเริ่มเล่า

“เมื่อก่อนฉันทำธุรกิจกับพี่น้องที่สนิทกัน หลังจากพยายามมานานกว่าสิบปี กิจการก็กำลังไปได้ดี แถมยังมีทรัพย์สินรวมกันกว่าหนึ่งสิบล้านหยวน จนวันหนึ่งพี่น้องคนนั้นบอกว่าติดต่อธุรกิจใหญ่ได้ และต้องเอาทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเราไปลงทุน เดิมทีฉันไม่อยากตกลง แต่ภรรยาของฉันก็บอกว่าธุรกิจนี้ทำได้แน่ สุดท้ายพวกเราจึงเอาบ้าน รถ และทุกอย่างไปลงจนหมด แต่ก็ยังไม่พอ แถมยังไปกู้เงินมาอีกห้าล้านหยวน”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของหลี่เจียเฉิงเต็มไปด้วยความจนใจ เขานึกถึงวันที่ตัวเองเคยมีทรัพย์สินนับสิบล้านหยวน แต่ตอนนี้กลับต้องข่มขู่หญิงชราเพื่อเงินสามร้อยหยวน

โลกนี้ช่างไม่แน่นอนจริง ๆ ลำไส้ใหญ่ยังพันเป็นลำไส้เล็กได้เลย

อู๋ไน่ถามว่า “แล้วต่อจากนั้นล่ะ”

หลี่เจียเฉิงยกเหล้าขาวในขวดขึ้นดื่มอึกใหญ่ “จากนั้นก็ถูกหลอกน่ะสิ ทั้งหมดเป็นแผนการของภรรยาที่ฉันรักที่สุดกับพี่น้องที่ฉันไว้ใจที่สุด แม้แต่เงินกู้ห้าล้านหยวนก็เป็นคนที่พี่น้องคนนั้นจัดฉากขึ้นมา”

อู๋ไน่เข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลี่เจียเฉิงถึงกลายเป็นชายเร่ร่อน ด้วยประสบการณ์และเส้นสายของอีกฝ่าย ต่อให้ถูกหลอกจนไม่เหลืออะไรเลย ก็คงไม่ถึงขั้นต้องกลายเป็นชายเร่ร่อน

สาเหตุที่เขากลายเป็นชายเร่ร่อน น่าจะเป็นเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเอาเงินจากเขาไปได้อีกแม้แต่หยวนเดียว

เมื่อเขากลายเป็นชายเร่ร่อน เงินห้าล้านหยวนก็คงไม่ต้องใช้คืนแม้แต่หยวนเดียว

หลิวเหมยกับไป๋เสวี่ยได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนผ่านกล้องวงจรปิดเช่นกัน

ไป๋เสวี่ยเม้มปากแล้วพูดว่า “เขาน่าสงสารจริง ๆ ต้องสูญเสียคนที่ไว้ใจที่สุดไปพร้อมกันถึงสองคน”

หลิวเหมยพยักหน้าเห็นด้วย “แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ ในเมื่อพวกนั้นคิดจะหลอกเขา ก็ต้องเตรียมการไว้รอบคอบแล้ว เขาคงไม่มีโอกาสลุกขึ้นมาได้อีก”

อู๋ไน่ที่อยู่นอกห้องก็เข้าใจเหตุผลนี้เช่นกัน หากชายหญิงชั่วช้าคู่นั้นทิ้งช่องโหว่ไว้แม้แต่นิดเดียว หลี่เจียเฉิงก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

หลี่เจียเฉิงถามว่า “พี่ใหญ่รู้ไหมว่าสิ่งที่พวกมันทำเกินไปที่สุดคืออะไร”

อู๋ไน่คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าการหลอกเอาทรัพย์สินของคนอื่นจนต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนอีก

“หรือแม้แต่ลูกชายของนายก็เป็นลูกของอีกฝ่ายด้วย”

หลี่เจียเฉิงยิ้มขื่น “เรื่องนั้นไม่ใช่ ตอนมีลูกกัน พวกเรายังไม่มีเงิน พวกมันคงไม่มีทางไปมีอะไรกันได้”

อู๋ไน่ขี้เกียจเดาต่อแล้ว “พูดมาเลย พวกมันทำเรื่องชั่วร้ายอะไรถึงได้ฟ้าดินไม่อาจให้อภัย”

หลี่เจียเฉิงล้วงกระดาษสีแดงยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “นี่คือการ์ดเชิญที่พวกมันส่งมาให้ฉันตอนแต่งงาน พวกมันถึงกับให้ฉันเป็นประธานในพิธีแต่งงานให้”

อู๋ไน่ถึงกับพูดไม่ออก

“นายทนเรื่องแบบนั้นได้ด้วยหรือ ไม่ใช่ว่านายเป็นเต่าทองคำที่อดทนเกินไปหน่อยหรือ”

หลี่เจียเฉิงใช้มือทั้งสองข้างกุมผมตัวเอง “ก็ทำเพื่อเด็กไม่ใช่หรือไง ถ้าฉันฆ่าผู้หญิงแพศยาคนนั้น ลูกก็จะไม่เหลือญาติเลยสักคน”

“ถ้าฉันฆ่าผู้ชายคนนั้น ผู้หญิงแพศยาก็จะเอาเงินของพวกมันสองคนไปหาหนุ่ม ๆ ต่อ ลูกของฉันก็ยิ่งไม่มีวันได้ใช้ชีวิตดี ๆ”

อู๋ไน่นิ่งไปหลายวินาที เขากลับรู้สึกว่าคำพูดของอีกฝ่ายมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย

ถ้าเขาฆ่าพี่น้องคนนั้นด้วยตัวเอง เงินที่ทั้งสองคนเก็บสะสมมาหลายปีก็จะตกเป็นของผู้หญิงคนนั้นทั้งหมด

อู๋ไน่รับการ์ดเชิญยับย่นมาดู วันที่บนนั้นเป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อนแล้ว

ฝ่ายชาย หลี่เหมินชิ่ง ฝ่ายหญิง จางจินเหลียน

อู๋ไน่พับการ์ดเชิญแล้วส่งคืน “เอาไปเถอะ ต้าหลัง เก็บไว้ดี ๆ ล่ะ”

กล้าคบกับพี่น้องที่ชื่อเหมินชิ่ง และแต่งงานกับภรรยาที่ชื่อจินเหลียน ถ้านายไม่เกิดเรื่อง แล้วใครจะเกิดเรื่อง

ที่ยังรักษาชีวิตไว้ได้ก็ควรขอบคุณสังคมที่อยู่ภายใต้กฎหมายแล้ว

หลี่เจียเฉิงไม่ได้ยินชัดว่าอู๋ไน่เรียกเขาว่าอะไร เขาโซเซลุกขึ้น พร้อมกับม้วนผ้าห่มที่ถูกปัสสาวะรดแล้วอุ้มไว้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ ได้คุยกับนายสักพักแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นมาก”

อู๋ไน่มองแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของหลี่เจียเฉิงแล้วพูดว่า “วันนี้นายช่วยฉันไว้ ถ้านายมีเรื่องอะไรให้ฉันช่วย ก็มาหาฉันได้”

หลี่เจียเฉิงโบกมือโดยไม่หันกลับมา จากนั้นก็ขึ้นลิฟต์ลงไปชั้นล่าง

อู๋ไน่กลับเข้าห้อง ไป๋เสวี่ยพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า “คุณตาคะ เขาน่าสงสารมากจริง ๆ ไม่อย่างนั้นพวกเราช่วยเขาดีไหมคะ”

อู๋ไน่ถอนหายใจ “จะช่วยอย่างไรล่ะ”

“เขามีหนี้สินภายนอกมากมาย บัญชีธนาคารคงถูกอายัดหมดแล้วแน่ ๆ ถ้าไม่ให้เป็นเงินสด โอนเงินไปก็คงถูกหักไปทันที

ถ้าหางานให้เขา เงินเดือนก็จะถูกโอนเข้าบัญชีและถูกหักไปอยู่ดี

ดังนั้นตอนนี้หลี่เจียเฉิงจะใช้ชีวิตไปวัน ๆ ก็ไม่ผิด

เว้นแต่ว่าจะจัดการชายหญิงชั่วคู่นั้นได้”

หลังได้ฟังเรื่องของหลี่เจียเฉิง ไป๋เสวี่ยกับหลิวเหมยต่างก็รู้สึกหดหู่ แต่เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของอู๋ไน่ ก็รู้สึกว่าพวกเธอไม่รู้จริง ๆ ว่าจะช่วยจากตรงไหน

อย่างมากก็คงทำได้เพียงแวะไปส่งอาหารให้เขาใต้สะพานลอยเป็นครั้งคราว

จากนั้นไป๋เสวี่ยก็กลับบ้านตัวเองไปนอน

อู๋ไน่กับหลิวเหมยก็เข้านอนเช่นกัน

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังตื่นนอน อวี๋เชี่ยนก็ยังไม่กลับมา

พรุ่งนี้ถึงจะออกเดินทางไปแข่ง ดังนั้นวันนี้อู๋ไน่จึงไปทำงานที่สถานีตำรวจตามลำพัง

เงินเดือนเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยห้าสิบหยวนก็ไม่ใช่จะรับมาเปล่า ๆ

เมื่อเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ทุกคนที่พบเขาต่างยิ้มทักทาย อู๋ไน่ก็ยิ้มตอบกลับทุกคน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานหน่วยสาม สิ่งแรกที่ได้กลิ่นหลังเปิดประตูคือกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้มข้น

สมาชิกทั้งแปดคนกำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตรงหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง

เมื่อเห็นอู๋ไน่ พวกเขาก็ทักทายอย่างไร้เรี่ยวแรงเช่นกัน

อู๋ไน่ถามว่า “เมื่อคืนพวกเธอทำงานล่วงเวลากันหมดเลยหรือ”

“เฮ้อ” จางเสี่ยวเฟิงถอนหายใจยาว “คุณตา เมื่อวานคุณตาไม่ได้มา ช่างมีบุญจริง ๆ พวกผมทำงานกันทั้งคืน เมื่อกี้ยังต้องทำต่ออีก”

อู๋ไน่ถามอย่างสงสัย “คดีอะไรหรือ ถึงได้จัดการยากขนาดนั้น”

จางเสี่ยวเฟิงทิ้งตัวอย่างหมดแรงลงบนเก้าอี้ “คดีฆาตกรรมที่เกิดจากข้อพิพาททางเศรษฐกิจ พวกเราตามจับกันทั้งคืน”

อู๋ไน่ส่งเสียงรับ “จับได้หรือยัง”

จางเสี่ยวเฟิงถอนหายใจอีกครั้ง “ถ้าจับได้ วันนี้ก็คงไม่ต้องทำงานต่อแล้ว”

อู๋ไน่หยิบสำนวนคดีบนโต๊ะของจางเสี่ยวเฟิงขึ้นมา เขาเองก็เป็นสมาชิกหน่วยสาม การอ่านสำนวนคดีก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

เมื่อเปิดสำนวนออก ข้างในติดภาพสถานที่เกิดเหตุจากหลายมุม ตามด้วยข้อมูลของผู้ตาย

เมื่อเห็นชื่อของผู้ตาย อู๋ไน่ก็ขมวดคิ้ว

ผู้ตาย หลี่เหมินชิ่ง เพศชาย อายุ 48 ปี ผู้จัดการใหญ่บริษัทการค้าหลี่เหมินชิ่ง

ข้อมูลผู้ต้องสงสัย อู๋ซง เพศชาย อายุ 38 ปี ผู้จัดการใหญ่บริษัทการค้าจิ่งหยางกัง

ผู้แจ้งเหตุ จางจินเหลียน มีความสัมพันธ์เป็นภรรยาของผู้ตาย

อู๋ไน่หลุดปากว่า “ให้ตายสิ”

จางเสี่ยวเฟิงพูดอย่างจนใจว่า “คุณตา พวกเรารู้ว่าคุณตาเก่งเรื่องสอบปากคำและช่วยให้ผู้ต้องหากลับตัว แต่ตอนนี้ยังจับคนร้ายไม่ได้ คุณตาก็ไม่มีผู้ต้องหาให้สอบปากคำอยู่ดี”

อู๋ไน่พลิกดูสำนวนต่อไป ในนั้นยังมีรูปของจางจินเหลียนด้วย

สมกับเป็นผู้หญิงที่กล้าใช้ชื่อจินเหลียนจริง ๆ อายุเกือบห้าสิบแล้ว แต่กลับดูเหมือนอายุประมาณสามสิบ ใบหน้าขาวผ่องและเปล่งปลั่ง

มีทั้งความเป็นผู้ใหญ่ของหญิงวัยมาก และความรู้สึกเหมือนหญิงสาววัยแรกรุ่น

จางเสี่ยวเฟิงเห็นอู๋ไน่จ้องรูปอยู่นาน จึงแซวว่า “อย่างไร คุณตาคงไม่ได้ถูกใจเธอเข้าหรอกนะ ผมขอแนะนำให้คุณตาล้มเลิกความคิดนั้นดีกว่า คุณตารู้ไหมว่าหลังสามีเธอตาย เธอจะได้รับมรดกเท่าไร”

อู๋ไน่ตอบลอย ๆ ว่า “ประมาณยี่สิบกว่าล้านหยวนมั้ง”

จางเสี่ยวเฟิงตกใจ “คุณตาไปได้ยินข่าวนี้มาจากไหน”

จากการสืบสวนของพวกเขา หลี่เหมินชิ่งมีทรัพย์สินกว่ายี่สิบล้านหยวนจริง ๆ

อู๋ไน่ไม่ได้อธิบายว่าเมื่อคืนหลี่เจียเฉิงบอกว่าถูกหลอกเงินไปกว่าหนึ่งสิบล้านหยวน พี่น้องที่ทำธุรกิจร่วมกับเขาก็น่าจะมีรายได้ไม่ต่างกันมาก พอรวมสองส่วนเข้าด้วยกันก็พอจะรู้แล้ว

จางจินเหลียนช่างเป็นผู้หญิงที่นำความพินาศมาสู่สามีจริง ๆ คนแรกเธอทำให้กลายเป็นชายเร่ร่อน ส่วนคนที่สองเธอกลับส่งไปตายโดยตรง

ถ้าหลี่เหมินชิ่งไม่ได้ถูกมีดฆ่า แต่ถูกวางยา อู๋ไน่คงสงสัยว่าจางจินเหลียนเป็นคนทำ

ในสำนวนคดียังมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับหลี่เจียเฉิงอยู่ด้วย เห็นได้ชัดว่าสมาชิกในหน่วยสืบสวนกันอย่างละเอียดตลอดทั้งคืน

ในเวลานี้ อวี๋เชี่ยนรายงานสถานการณ์เสร็จแล้วกลับเข้าห้องทำงาน เมื่อเห็นอู๋ไน่ เธอก็ทักทายเขาก่อน จากนั้นจึงพูดกับจางเสี่ยวเฟิงว่า “จางน้อย เธอไปพบญาติของผู้ตายจางจินเหลียนกับฉันหน่อย”

อู๋ไน่วางแฟ้มในมือลง “ฉันอยู่สถานีตำรวจก็ไม่มีอะไรทำ ไปกับพวกเธอด้วยแล้วกัน”

อวี๋เชี่ยนย่อมไม่มีปัญหา

ทั้งสามขับรถตำรวจตรงไปยังที่พักอีกแห่งของจางจินเหลียน

หลี่เหมินชิ่งเสียชีวิตในบ้านพักเดิม จางจินเหลียนจึงไม่กล้าอยู่ที่นั่นต่อ

แต่ที่พักอีกแห่งก็อยู่ในชุมชนระดับหรูเช่นกัน

จางเสี่ยวเฟิงพูดอย่างอิจฉา “บ้านแต่ละหลังในชุมชนนี้ต้องมีมูลค่าถึงหนึ่งล้านห้าแสนหยวนแน่ ๆ มีเงินนี่ดีจริง ๆ”

อวี๋เชี่ยนกลอกตา “เธอช่วยมีความทะเยอทะยานหน่อยได้ไหม ถึงห้องเช่าของเธอจะเล็ก แต่ก็ยังผุพังไม่ใช่หรือไง”

เดิมทีจางเสี่ยวเฟิงคิดว่าอวี๋เชี่ยนจะปลอบใจเขา สุดท้ายกลับแทงใจเขาเสียอย่างนั้น

เขาจึงหันไปขอร้องอู๋ไน่ที่นั่งอยู่เบาะหลัง “คุณตา ถ้าคุณตามีห้องว่างอีกในอนาคต คุณตาช่วยให้ผมเช่าถูก ๆ สักห้องได้ไหม”

อู๋ไน่ตอบว่า “ไม่ให้ผู้ชายเช่า”

จางเสี่ยวเฟิงถึงกับสบถออกมาเป็นชุด

รถตำรวจขับเข้าไปในชุมชนระดับหรู เนื่องจากอวี๋เชี่ยนติดต่อไว้ล่วงหน้า ทั้งสามจึงขึ้นไปถึงชั้นบนได้อย่างราบรื่น

ทันทีที่เปิดประตู จางเสี่ยวเฟิงก็ถูกหน้าตาของอีกฝ่ายทำให้ตะลึงไปชั่วขณะ

ส่วนอู๋ไน่กำลังจับจ้องสีหน้าของจางจินเหลียน อยากดูว่าจะพบความผิดปกติอะไรจากสีหน้าของเธอได้บ้าง

ดวงตาของจางจินเหลียนแดงก่ำเล็กน้อย เสียงแหบแห้ง “พวกคุณมาแล้ว เข้ามาสิ”

ทั้งสามเดินเข้าไปในห้อง การตกแต่งภายในหรูหรา มองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ครอบครัวธรรมดา

จางจินเหลียนปิดประตู แล้วกล่าวต้อนรับ “อยากดื่มอะไรก็หยิบจากตู้เย็นเองได้เลย”

จางเสี่ยวเฟิงกำลังจะก้าวไปทางตู้เย็น

อวี๋เชี่ยนพูดว่า “ไม่ดื่มแล้ว พวกเรามาเพื่อสอบถามข้อมูลเท่านั้น”

เท้าที่กำลังก้าวออกไปของจางเสี่ยวเฟิงจึงชะงักและถอยกลับมา

เขากระแอมเบา ๆ “แค่ก ๆ ใช่แล้ว พวกเรามาเพื่อสอบถามข้อมูลเท่านั้น ไม่อยากดื่มอะไรทั้งนั้น”

จางจินเหลียนหันไปมองอู๋ไน่ “แล้วนายตำรวจท่านนี้ล่ะ อยากดื่มอะไรไหม”

ของที่จินเหลียนให้ ใครจะกล้าดื่มกัน นั่นไม่เท่ากับไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ

อู๋ไน่ยกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ

จางจินเหลียนเผยรอยยิ้ม ดวงตาเรียวสวยของเธอหรี่ลงจนเป็นเส้น

“ดูจากลักษณะแล้ว นายตำรวจท่านนี้ต้องมีประสบการณ์สูงและเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการคลี่คลายคดีแน่ ๆ”

อู๋ไน่ตอบว่า “เธอพูดตรง ๆ ว่าฉันดูแก่ก็พอ”

จางเสี่ยวเฟิงเกือบหลุดหัวเราะ แต่เมื่อเห็นอวี๋เชี่ยนกำลังจ้องเขม็งอยู่ จึงกลั้นเอาไว้ได้

จางจินเหลียนพูดอย่างกระอักกระอ่วน “เชิญทุกคนนั่งก่อนค่ะ”

หลังจากทุกคนนั่งลง จางน้อยก็หยิบสมุดบันทึกออกมา รับหน้าที่จดบันทึก

อวี๋เชี่ยนพูดว่า “ครั้งนี้พวกเรามาเพื่อสอบถามเรื่องสามีของคุณกับอู๋ซง”

จางจินเหลียนกลับมาอยู่ในท่าทางอ่อนแอน่าสงสารอีกครั้ง เธอหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดน้ำตา

“พวกคุณต้องจับฆาตกรให้ได้นะคะ ต้องทวงความยุติธรรมให้สามีของฉันด้วย”

อู๋ไน่ถามว่า “เธอกับสามีแต่งงานกันมาสองปี ความสัมพันธ์ดีมากหรือ”

จางจินเหลียนที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นชะงักไปทันที “แม้พวกเราจะแต่งงานกันมาสองปี แต่รู้จักกันมานานกว่าสิบปีแล้วค่ะ”

อู๋ไน่ถามต่อ “หมายความว่าเมื่อกว่าสิบปีก่อน เธอก็มีความสัมพันธ์กับเขาแล้วหรือ”

สีหน้าของจางจินเหลียนเปลี่ยนไป เธอวางมือที่ใช้เช็ดน้ำตาลง “ฉันไม่รู้ว่าคำถามนี้เกี่ยวข้องอะไรกับการที่สามีถูกฆ่า”

อวี๋เชี่ยนช่วยอธิบาย “พวกเราต้องรวบรวมเบาะแสทั้งหมด เพื่อจะได้จับผู้ต้องสงสัยได้เร็วขึ้น”

อวี๋เชี่ยนเชื่อว่าอู๋ไน่ไม่มีทางถามส่งเดชโดยไร้เหตุผล ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าการตายของหลี่เหมินชิ่งอาจเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างมาก