บทที่ 82 นอนด้วยกัน

จนกระทั่งอู๋ไน่เดินเข้าไปใกล้ ชายเร่ร่อนก็ยังไม่ลืมตาขึ้นมา

ดูจากอายุของอีกฝ่ายแล้ว น่าจะยังไม่ถึง 50 ปี ผมยาวยุ่งเหยิงแผ่กระจายไปทั่ว รอบปากยังมีน้ำลายไหลออกมา ปะปนกับเศษอาหาร

คาดว่าคงกำลังฝันหวานอะไรอยู่แน่ ๆ

อู๋ไน่ตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ

“นี่ ตื่นได้แล้ว”

ชายเร่ร่อนลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

“นายเป็นใคร”

อู๋ไน่ตอบว่า “คนที่จะเลี้ยงข้าวนายไง”

ท่าทีของชายเร่ร่อนเปลี่ยนไปในทันที เขาเช็ดมุมปากแล้วรีบลุกขึ้น

“พี่ใหญ่ แค่มองก็รู้แล้วว่าพี่เป็นคนใจดี”

อู๋ไน่เริ่มตีสนิทด้วยการถามว่า “ทำไมถึงกลายเป็นคนเร่ร่อนล่ะ”

ชายเร่อนได้แต่ถอนหายใจ

“ธุรกิจล้มเหลว เมียหนี ลูกกระจัดกระจาย แถมยังมีหนี้สินก้อนโต ถ้าไม่เร่ร่อนแล้วจะให้ทำยังไง”

อู๋ไน่ประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเคยทำธุรกิจมาก่อน

เขาล้วงเงิน 300 หยวนออกมาจากกระเป๋า

แม้สายตาของชายเร่ร่อนจะเต็มไปด้วยความปรารถนาต่อเงิน 300 หยวน แต่กลับไม่มีแววโลภให้เห็น

“แค่พี่เลี้ยงบะหมี่ผมสักชามก็พอแล้ว เงินเยอะขนาดนี้ใช้ไม่หมดหรอก”

อู๋ไน่พูดว่า “ในเมื่อนายเคยทำธุรกิจ ก็น่าจะรู้ว่าบนโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรี เงิน 300 หยวนนี้ไม่ได้ให้เปล่า ๆ นายต้องช่วยฉันทำธุระบางอย่าง”

ชายเร่ร่อนขมวดคิ้ว

“ธุระอะไร ถ้าเป็นเรื่องผิดกฎหมายหรือทำผิดศีลธรรม ผมไม่ทำแน่”

อู๋ไน่ยิ้ม

“นายก็มีหลักการเหมือนกันนี่”

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของจ้าวกุ้ยฝางให้อีกฝ่ายฟัง

“ตอนนี้ยายแก่นั่นยังนอนอยู่หน้าบ้านฉันอยู่เลย คืนนี้นายก็ไปนอนหน้าบ้านฉันด้วย ไล่ยายนั่นออกไป เงิน 300 หยวนนี้ก็เป็นของนาย”

ชายเร่ร่อนเลิกคิ้ว

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ”

อู๋ไน่หยิบเงิน 100 หยวนยื่นให้อีกฝ่ายก่อน

“เอาเงิน 100 หยวนนี้ไปกินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วค่อยมาหาฉันที่บ้าน”

ชายเร่ร่อนไม่ได้รีบรับเงิน

“พี่ไม่กลัวหรือว่าผมจะเอาเงินแล้วหนีไป ไม่ช่วยพี่ทำธุระ”

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “นายจะหนีไหม”

ชายเร่ร่อนโพล่งออกมาว่า “อย่าว่าแต่เงินแค่ 100 หยวนเลย ต่อให้เมื่อก่อนมีคนเอาเงิน 1,000,000 หยวนมาไว้ในมือผม ผมก็ไม่เคยคิดไม่ซื่อแม้แต่นิดเดียว”

อู๋ไน่ประหลาดใจอีกครั้ง และยิ่งรู้สึกสนใจชายเร่ร่อนมากขึ้น ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนอีกฝ่ายคงไม่ธรรมดาจริง ๆ ไม่รู้ว่าไปพบเจออะไรมาถึงได้ตกต่ำลงมาถึงขั้นนี้

หลังตอบคำถามจบ ชายเร่ร่อนก็มีสีหน้าเหม่อลอย เขาไม่เคยเล่าอดีตของตัวเองให้ใครฟังมาก่อน วันนี้ตัวเองเป็นอะไรไปกันแน่

เขารับเงิน 100 หยวนมา

“ผมชื่อหลี่เจียเฉิง กินข้าวเสร็จแล้วผมจะไปจัดการยายนั่นให้พี่”

อู๋ไน่พึมพำชื่อหลี่เจียเฉิง ช่างเป็นชื่อที่ฟังดูร่ำรวยจริง ๆ

“ได้ งั้นฉันกลับไปรอนายก่อน”

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ไป๋เสวี่ยยังคุยกับหลิวเหมยอยู่ในบ้านของอู๋ไน่

เมื่อเห็นคุณตาอู๋กลับมา ไป๋เสวี่ยก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณตาอู๋ไปทำอะไรมาเหรอคะ”

อู๋ไน่ตอบว่า “ไปเจอคนที่น่าสนใจมา อีกเดี๋ยวคนที่อยู่หน้าประตูก็จะไปแล้ว”

หลิวเหมยกับไป๋เสวี่ยสบตากัน ทั้งคู่คิดไม่ออกว่าคุณตาอู๋ไปหาใครมา ถึงได้มั่นใจขนาดนั้นว่าจะไล่จ้าวกุ้ยฝางไปได้

ต้องรู้ก่อนว่าด้วยนิสัยหน้าด้านไร้ยางอายของจ้าวกุ้ยฝาง ต่อให้ตำรวจมาก็ยังทำอะไรเธอไม่ได้

ตอน 3 ทุ่มกว่า ท้องฟ้ามืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์

ไป๋เสวี่ยมองภาพจากกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์

“คุณตาคะ คนที่คุณตาพูดถึงยังไม่มาอีกเหรอคะ”

อู๋ไน่พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “เขามาช้ายิ่งดี”

ทั้ง 3 คนรออยู่อีกครึ่งชั่วโมง

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออก

จ้าวกุ้ยฝางนอนอยู่บนพื้นโดยไม่แม้แต่จะลืมตา คนเดินผ่านไปมามากเกินไปจนเธอคร้านจะมองแล้ว

พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังสวบสาบ

จู่ ๆ จ้าวกุ้ยฝางที่นอนอยู่ก็ได้กลิ่นเหม็นไม่น่าพิสมัย เธอสูดจมูกแรง ๆ 2 ครั้ง กลิ่นเหม็นนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เสียงฝีเท้านั้นยังหายไปทันทีเมื่อเดินมาถึงข้างตัวเธอ

จ้าวกุ้ยฝางลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว และพบว่าชายเร่ร่อนคนหนึ่งซึ่งสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง และส่งกลิ่นเหม็นไปทั้งตัว กำลังนั่งอยู่ข้างเธอ

ระยะห่างระหว่างคนทั้ง 2 มีเพียงครึ่งเมตร

จ้าวกุ้ยฝางรีบลุกขึ้นนั่ง

“แกเป็นใคร”

ในมือของหลี่เจียเฉิงยังถือเหล้าขาวที่ดื่มไปแล้วครึ่งขวด

“ต่างก็เป็นคนในยุทธภพ จะพบกันทั้งที เหตุใดต้องถามชื่อเสียงเรียงนามกันด้วย”

จ้าวกุ้ยฝางแทบคลั่ง เขากลายเป็นชายเร่ร่อนอยู่แล้ว ยังจะมาพูดจาเป็นบทกลอนต่อหน้าเธออีก

“ใครอนุญาตให้แกมานอนตรงนี้”

หลี่เจียเฉิงขยับเข้าไปใกล้จ้าวกุ้ยฝางอีกเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ทำไมเธอนอนตรงนี้ได้ แต่ฉันนอนไม่ได้ หรือว่านี่เป็นบ้านของเธอ”

ไป๋เสวี่ยมองภาพจากกล้องวงจรปิดด้วยความประหลาดใจอยู่ในบ้าน

เธอถามอย่างตะกุกตะกักว่า “คะ คุณตาคะ นี่คือคนที่คุณตาไปหามาเหรอคะ”

เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่าคุณตาอู๋จะไปหาชายเร่ร่อนมา

อู๋ไน่เองก็มองภาพจากกล้องวงจรปิดอย่างเพลิดเพลิน

“ชู่ว์ ฉากแบบนี้ดูในโทรทัศน์ไม่ได้นะ”

หลี่เจียเฉิงขยับเข้าไปใกล้ จ้าวกุ้ยฝางตกใจจนขยับถอยหลังไม่หยุด

“แกจะทำอะไร อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ”

หลี่เจียเฉิงหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์

“ฉันเห็นตรงนั้นมีทั้งเสื่อทั้งผ้าห่ม เธอแบ่งที่ให้ฉันหน่อยสิ เราจะได้ห่มผ้าผืนเดียวกัน”

จ้าวกุ้ยฝางรีบลุกขึ้นจากพื้น แล้วทุบประตูบ้านของอู๋ไน่อย่างแรง

“เฒ่าอู๋ เฒ่าอู๋ มีชายเร่ร่อนมานอนหน้าบ้านแก รีบออกมาไล่มันไปเร็วเข้า”

อู๋ไน่พูดผ่านประตูออกมาว่า “ถ้าฉันไล่คนออกไปได้ ฉันคงไล่เธอออกไปตั้งนานแล้ว พวกเธออยากนอนก็นอนอยู่ข้างนอกกันไปเถอะ”

ตอนที่จ้าวกุ้ยฝางหันกลับไป หลี่เจียเฉิงก็มุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มของเธอทั้งตัวแล้ว

เขายังใจดีเว้นที่ไว้ให้เธอครึ่งหนึ่งด้วย

หลี่เจียเฉิงตบผ้าห่มเบา ๆ

“รีบนอนได้แล้ว ดึกแล้วนะ”

จ้าวกุ้ยฝางร้องว่า “กรี๊ด ๆ ๆ แกออกไปนะ ออกไปจากผ้าห่มของฉันเดี๋ยวนี้”

หลี่เจียเฉิงพลิกตัว

“ยายบ้าจริง ๆ เอะอะก็เอาแต่ตะโกนโวยวาย”

จากนั้นเสียงกรนก็ดังขึ้น

จ้าวกุ้ยฝางยืนโง่อยู่ตรงนั้น เธออยากดึงอีกฝ่ายออกมา แต่ก็ไม่กล้า แม้แต่จะนั่งอยู่ข้าง ๆ สักพักก็ยังไม่กล้า

เธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอหลับ แล้วชายเร่ร่อนจะลวนลามเธอ

จึงได้แต่ยืนอยู่กับที่ จ้องชายเร่ร่อนที่หลับไปแล้วเขม็ง

ไป๋เสวี่ยแอบหัวเราะอยู่ในบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคนซึ่งทำให้จ้าวกุ้ยฝางจนปัญญาได้

อู๋ไน่พูดว่า “รู้แล้วใช่ไหมว่าอะไรปราบอะไร เธอไม่ใช่อยากนอนนักหรือไง ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าเธอจะนอนต่อยังไง”

หลิวเหมยถามด้วยความกังวลว่า “พวกเราจะไม่ได้ส่งเทพองค์หนึ่งไป แล้วได้เทพอีกองค์มาแทนหรอกนะคะ”

เธอกังวลว่าหลังจากจ้าวกุ้ยฝางไปแล้ว ชายเร่ร่อนจะกลับเอาแต่นอนอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปแทน

อู๋ไน่ตอบว่า “วางใจเถอะ หลี่เจียเฉิงไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก”

“หลี่เจียเฉิงเหรอคะ” ไป๋เสวี่ยรู้สึกว่าชื่อนี้ฟังคุ้นหูเหลือเกิน ราวกับว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

ในเวลานี้เอง ทางเดินก็เกิดเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง

จู่ ๆ หลี่เจียเฉิงก็ลุกขึ้น ทำเอาจ้าวกุ้ยฝางตกใจ เธอรีบหลบไปด้านหลัง

“แก แกคิดจะทำอะไร ฉันจะบอกให้นะ ในห้องพวกนี้มีคนอยู่กันทั้งนั้น”

หลี่เจียเฉิงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ไม่ได้มองจ้าวกุ้ยฝางที่กำลังหวาดกลัวเลย

มือทั้ง 2 ข้างของเขาคลำไปที่เอวไม่หยุด ราวกับกำลังจะแก้เข็มขัดกางเกง พลางพึมพำว่า “จะกลัวอะไร ฉันแค่อยากปัสสาวะ”

จ้าวกุ้ยฝางเบิกตากว้าง

“แกจะปัสสาวะในผ้าห่มหรือไง นั่นมันผ้าห่มของฉันนะโว้ย”