บทที่ 81 คุณยายแสดงละครเองหรือ

เจ้าของกิจการชายเป็นคนแรกที่ขับรถบีเอ็มดับเบิลยูของเขามาถึงชุมชนที่บ้านของอู๋ไน่ตั้งอยู่

เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นเก้าแล้วเห็นแม่ของตัวเองนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ เขาก็รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา

“แม่ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ครับ” เจ้าของกิจการชายเดินเข้าไปหาคุณยายทั้งสี่คน

พี่สาวคนสนิทของจ้าวกุ้ยฝางชะงักไป “ลูกมาที่นี่ได้ยังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าแม่อยู่ที่นี่ แม่ไม่ได้ทิ้งข้อความไว้ให้ลูกหรือ”

เจ้าของกิจการชายเข้าไปประคองแม่ของตัวเอง “รีบลุกขึ้นเถอะครับ อย่าทำให้ผมขายหน้าอีกเลย แม่รู้ไหมว่าตอนนี้มีคนในอินเทอร์เน็ตตั้งเท่าไรมองแม่อยู่ พวกเขายังด่าผมว่าเป็นลูกอกตัญญูด้วย”

คุณยายไม่เข้าใจ เพราะเธอไม่รู้เรื่องอินเทอร์เน็ตเลย ยิ่งไม่เข้าใจการถ่ายทอดสด เธอจึงไม่ยอมลุกขึ้นจากพื้น

“ลูกไม่ต้องยุ่ง แม่กำลังช่วยน้ากุ้ยฝางครั้งใหญ่อยู่”

เจ้าของกิจการชายหันไปมองจ้าวกุ้ยฝางที่มีสีหน้าเจ้าเล่ห์ เขารู้จักอีกฝ่ายดี เพราะอีกฝ่ายมักไปกินไปดื่มที่บ้านเขาฟรีอยู่เสมอ แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคุณยายจอมเอาแต่ใจคนหนึ่ง

เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาเห็นแก่หน้าของแม่ จึงไม่ได้พูดออกมา วันนี้อีกฝ่ายกลับลากแม่ของเขามาทำให้ขายหน้าด้วย

“ยายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ยายอยากขายหน้าเองก็เรื่องของยาย แล้วลากแม่ผมมาด้วยทำไม”

จ้าวกุ้ยฝางพูดว่า “เอ๊ะ เด็กคนนี้พูดจาอะไรของเธอ”

แม่ของเจ้าของกิจการพูดว่า “นั่นสิ พูดกับน้ากุ้ยฝางแบบนั้นได้ยังไง เธอเป็นพี่สาวคนสนิทของแม่นะ”

เจ้าของกิจการพูดอย่างหงุดหงิดว่า “แม่เห็นเธอเป็นพี่สาวคนสนิท แต่เธอกลับเห็นแม่เป็นคนโง่ให้หลอกใช้ รีบไปกับผมเลย”

เวลานี้ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง

มีคนเจ็ดแปดคนเดินออกมา ล้วนเป็นชาวเน็ตที่ดูการถ่ายทอดสดแล้วมาช่วยเรียกร้องความเป็นธรรม ในนั้นยังมีหญิงสาวที่แอบอู้งาน ซึ่งเห็นแม่ของตัวเองในถ่ายทอดสดด้วย

สิ่งแรกที่หญิงสาวแอบอู้งานทำหลังพุ่งออกมาก็คือตะโกนเสียงดังว่า “แม่ แม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หนูกับพ่อเป็นห่วงแม่แทบตายแล้ว”

ตั้งแต่ยังอยู่ในลิฟต์ หญิงสาวแอบอู้งานก็ได้ยินชาวเน็ตพากันสาปแช่งลูกหลานอกตัญญู ดังนั้นสิ่งแรกที่เธอทำจึงเป็นการล้างมลทินให้ตัวเอง พิสูจน์ว่าแม่ไม่ได้ถูกไล่ออกจากบ้าน และครอบครัวของเธอก็กำลังตามหาแม่อยู่

คุณยายอีกคนมองลูกสาวด้วยความประหลาดใจ “หนูมาที่นี่ได้ยังไง แม่กำลังช่วยพี่กุ้ยฝางอยู่นะ”

หญิงสาวแอบอู้งานหันไปมองจ้าวกุ้ยฝาง แล้วจำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือคุณยายที่มักจะมาหาผลประโยชน์จากครอบครัวของเธอ

ไม่มีธุระอะไรก็ยังชอบส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้พ่อของเธอ เธอไม่ชอบอีกฝ่ายมานานแล้ว

“ยายแก่สารเลว ทั้งหมดเป็นเพราะยาย”

จ้าวกุ้ยฝางพูดว่า “เอ๊ะ เด็กคนนี้พูดจาอะไรของเธอ”

ลิฟต์พาคนใจดีจากอินเทอร์เน็ตขึ้นมาอีกสิบกว่าคน ตอนนี้มีคนยี่สิบสามสิบคนยืนกันจนเต็มทางเดินแล้ว

แน่นอนว่าเหตุการณ์และเสียงในสถานที่จริงก็ถูกถ่ายทอดสดไปบนอินเทอร์เน็ตพร้อมกัน

จำนวนผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพุ่งขึ้นถึงสองหมื่นคนแล้ว

อู๋ไน่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มองภาพการถ่ายทอดสดอย่างสนุกสนาน ดูลูก ๆ ของคุณยายทั้งสี่คนกำลังด่าทอและโจมตีจ้าวกุ้ยฝาง

ตอนแรกพี่สาวทั้งสี่ยังพยายามช่วยพูดปกป้องกันอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ถูกลูก ๆ ของแต่ละคนลากตัวออกไป

ในที่สุดทั้งคนที่อยู่ในเหตุการณ์และชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดก็ได้รู้ความจริง

ไม่มีใครทารุณพ่อแม่หรือรังแกคนชรา มีเพียงคุณยายคนหนึ่งที่จัดฉากขึ้นมาเอง หลอกเพื่อนใจดีทั้งสี่คนให้มาช่วยข่มขู่คนอื่น

ยิ่งไปกว่านั้น จากคำพูดของลูก ๆ เหล่านั้น คุณยายที่ชื่อจ้าวกุ้ยฝางยังเป็นคนที่ชอบเอาเปรียบผู้อื่นอย่างมาก

ไม่เพียงแต่กินของคนอื่นและเอาของของคนอื่นมาใช้ ยังคิดจะเอาสามีของคนอื่นอีกด้วย

นับเป็นความอัปยศของผู้หญิง และเป็นตัวเสื่อมเสียของบรรดาคุณยายโดยแท้

ชาวเน็ตที่เดือดดาลพากันมา เดิมทีตั้งใจจะประณามลูกหลานอกตัญญู แต่กลับกลายเป็นประณามคุณยายใจร้ายที่ใช้ความใจดีของผู้อื่นให้ช่วยทำเรื่องเลวร้ายแทนตัวเอง

อย่างไรก็ต้องด่าใครสักคน พวกเขาจะเสียเที่ยวมาเปล่า ๆ ไม่ได้

จ้าวกุ้ยฝางนั่งงุนงงอยู่บนพื้น “เอ๊ะ พวกแกเป็นอะไรกัน ทำไมต้องมาด่าฉัน พวกเธอเป็นฝ่ายอยากมากับฉันเอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”

ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนโยนไข่ไก่มาสองฟอง ไข่กลับพุ่งเข้าใส่หน้าผากของจ้าวกุ้ยฝางอย่างแม่นยำ

เดิมทีไข่พวกนี้เตรียมไว้สำหรับลูกหลานอกตัญญู แต่ตอนนี้กลับถูกโยนใส่จ้าวกุ้ยฝางแทน

อู๋ไน่มองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะออกมา ไม่นึกเลยว่าคนนั้นจะโยนได้แม่นขนาดนี้

หลังจากฝูงชนแยกย้าย ทางเดินก็เหลือเพียงจ้าวกุ้ยฝางที่กำลังร้องไห้ และเศษผักเน่าเต็มพื้น

ชาวเน็ตเหล่านี้เตรียมตัวกันมาอย่างดี หลายคนพกของสำหรับขว้างมาด้วย

อู๋ไน่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะสองครั้ง “พี่สาวคนสนิทของเธอหายไปไหนหมดล่ะ ไม่ใช่บอกว่าจะอยู่ต่อสู้กับเธอจนถึงที่สุดหรือไง”

จ้าวกุ้ยฝางราวกับลืมความแค้นที่มีต่ออู๋ไน่ไปแล้ว เธอร้องไห้พูดว่า “แกเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดออกมา คนที่ทำร้ายฉัน ฉันจะฟ้องพวกมันให้หมด”

อู๋ไน่ประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าจ้าวกุ้ยฝางจะรู้ด้วยว่าภาพจากกล้องวงจรปิดสามารถเปิดดูได้

“ขอโทษด้วย กล้องวงจรปิดของฉันไม่มีฟังก์ชันเปิดดูย้อนหลัง เธอไม่ต้องคิดจะหาตัวคนจากกล้องเลย”

จ้าวกุ้ยฝางงัดไม้ตายออกมา เธอใช้มือทั้งสองข้างตบพื้นอย่างแรง แล้วร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม

“ทุกคนมาดูเร็ว มีคนรังแกแม่หม้ายกับลูกกำพร้าแล้ว”

“ลูกชายของฉันก็แค่ตีแกไปไม่กี่ทีเอง แกมีสิทธิ์อะไรไม่ยอมยกโทษให้พวกเขา แล้วออกหนังสือยอมความให้พวกเขา”

อู๋ไน่เบ้ปาก นี่เป็นมุกเดิม ๆ อีกแล้ว ไม่มีความคิดใหม่เลยสักนิด เขาหันหลังกลับเข้าบ้านและปิดประตู

จ้าวกุ้ยฝางแหกปากโวยวายอยู่ในทางเดินเจ็ดแปดนาที จนเสียงแหบแห้ง แต่ก็ยังไม่มีใครสนใจเธอ

เธอจึงได้แต่หุบปากอย่างห่อเหี่ยว แล้วนอนอยู่ตามลำพังในทางเดิน

ถึงจะเหลือเธอเพียงคนเดียว เธอก็จะสู้จนถึงที่สุด ต้องให้อู๋ไน่ออกหนังสือยอมความให้ลูกชายทั้งสองคนของเธอให้ได้

ไม่นานนัก ไป๋เสวี่ย ซาลี่ลี่ และคนอื่น ๆ ก็เลิกงานกลับมา

เมื่อเห็นจ้าวกุ้ยฝางที่มีน้ำไข่เต็มศีรษะ ทั้งสองก็ขมวดคิ้ว

ซาลี่ลี่ยังจำเรื่องที่ครั้งก่อนไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ เธอจึงถกแขนเสื้อขึ้น “ยายแก่ เธอกล้ามากนะ ยังกล้ามาที่นี่อีก”

ขณะที่ซาลี่ลี่กำลังจะลงมือ อู๋ไน่ก็เปิดประตูออกมา “เธอจะไปสนใจยายนั่นทำไม เข้ามากินข้าวกัน”

ซาลี่ลี่ชี้ไปที่จ้าวกุ้ยฝาง “รอฉันก่อนเถอะ รอฉันกินข้าวเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”

จริง ๆ แล้วจ้าวกุ้ยฝางแทบอยากให้ซาลี่ลี่ลงมือกับเธอด้วยซ้ำ แบบนั้นเธอจะได้ใช้เรื่องนี้ข่มขู่อู๋ไน่ ให้เขายอมทำตามเงื่อนไขของเธอ

แต่แผนกลับถูกอู๋ไน่ทำลายเสียก่อน

ตอนที่ไป๋เสวี่ยเข้าบ้าน เธอยังต้องหลบคุณยายสติไม่ดีคนนั้นถึงจะเข้ามาได้

ไป๋เสวี่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณตาคะ เราจะทำยังไงดีคะ จะปล่อยให้เธอนอนอยู่ในทางเดินตลอดไปก็ไม่ได้ใช่ไหมคะ”

อู๋ไน่พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เธออยากนอนก็นอนไปสิ ทางเดินเป็นพื้นที่ส่วนกลาง ไม่ใช่สิ่งที่เราจะตัดสินใจเองได้เสียหน่อย”

ไป๋เสวี่ยกับซาลี่ลี่ชะงัก เพราะรู้สึกว่าคำพูดนี้ไม่ควรออกมาจากปากของคุณตาอู๋เลย

ซาลี่ลี่หัวเราะเจ้าเล่ห์ “คุณตา มีแผนอยู่แล้วใช่ไหมคะ รีบบอกฉันหน่อย ให้ฉันรู้ด้วยสิ”

อู๋ไน่ยิ้มอย่างลึกลับ “ความลับสวรรค์เปิดเผยไม่ได้ วิธีนี้ไม่เพียงช่วยคนอื่นได้ แต่ยังทำให้เจ้าตัวข้างนอกไม่กล้ามาที่นี่อีกเลยด้วย”

เมื่อได้ยินอู๋ไน่พูดเช่นนั้น ไม่ใช่แค่ไป๋เสวี่ยกับซาลี่ลี่ที่อยากรู้อยากเห็น แม้แต่หลิวเหมยก็อดอยากรู้ไม่ได้ว่าวิธีนั้นคืออะไรกันแน่

วันนี้อวี๋เชี่ยนเข้าเวร จึงไม่ได้กลับมาในตอนกลางคืน

ทุกคนกินข้าวด้วยกันที่บ้านอู๋ไน่

หลังกินข้าวเสร็จ อู๋ไน่ก็ออกจากบ้านไปตามลำพังด้วยท่าทีลึกลับ

จ้าวกุ้ยฝางเหลือบมองอู๋ไน่ “ฮึ ฉันจะนอนอยู่ตรงนี้ ฉันไม่เชื่อว่าแกจะไม่กลับมาตลอดไป”

อู๋ไน่พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “เธอก็นอนไปสิ ถ้านอนได้ก็เชิญนอนให้นานเท่าไรก็ได้”

พูดจบ เขาก็นั่งลิฟต์ลงไปชั้นล่าง แล้วมาถึงใต้สะพานลอยข้างสวนสาธารณะ ที่นั่นมีชายเร่ร่อนคนหนึ่งนอนอยู่ ห่อตัวด้วยเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเก่า ๆ ขาดรุ่งริ่ง

อู๋ไน่ยิ้มอย่างลึกลับ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหา