บทที่ 80 ล้วนเป็นลูกหลานอกตัญญู

ซุ่นหลิ่วยืนขึ้นจากโซฟา “พี่อู๋ ไปกันเถอะ พวกเราไปกินข้าวกัน”

ลูกน้องเจ็ดแปดคนมองทุกสิ่งตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่เคยเห็นพี่ใหญ่สุภาพกับใครถึงขนาดนี้มาก่อน

ส่วนเทาต้าสี่กลับมองชายโหดระดับตำนานตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

อู๋ไน่ปฏิเสธว่า “ไว้วันหลังเถอะ วันหลังไปที่บ้าน ฉันเลี้ยงนายเอง”

ซุ่นหลิ่วรู้ว่าอู๋ไน่ไม่ดื่มเหล้า จึงไม่ได้ฝืน “ก็ได้ครับพี่อู๋ วันหลังผมจะไปเป็นแขกที่บ้านพี่”

หลังกล่าวลาซุ่นหลิ่วแล้ว อู๋ไน่ก็พาเทาต้าสี่ที่ดวงตาเป็นประกายเดินออกจากร้านบิลเลียด

ในใจเทาต้าสี่รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ทำไมคุณตาอู๋ถึงไม่แนะนำเขาให้รู้จักสักหน่อยนะ โดยไม่รู้เลยว่าอู๋ไน่จงใจไม่พูดถึงเขา

“แกก็รีบกลับมหาวิทยาลัยไปได้แล้ว ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการอีกหน่อย”

เทาต้าสี่พยักหน้าอย่างว่าง่าย เขาเองก็อยากรีบเอาเรื่องที่เห็นเมื่อครู่นี้กลับไปคุยโวกับจางเล่อและคนอื่น ๆ อยู่พอดี แบบนี้เขาก็นับว่าเป็นคนที่เคยเห็นฉากใหญ่ ๆ มาแล้วเหมือนกัน

“งั้นคุณตาอู๋ วันเสาร์พวกเราจะไปหาคุณตาแล้วออกเดินทางพร้อมกันนะครับ”

อู๋ไน่พยักหน้า มองเทาต้าสี่เรียกรถจากไป

จากนั้นเขาเองก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แต่ไม่ได้กลับบ้าน หากมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าโดยตรง

เขาหาร้านขายอุปกรณ์กล้องวงจรปิดร้านหนึ่ง แล้วสั่งอุปกรณ์กล้องวงจรปิดสองชุด โดยให้อีกฝ่ายรับผิดชอบไปติดตั้งถึงบ้าน

อู๋ไน่พาพนักงานติดตั้งกลับมายังชุมชนโดยตรง

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นเก้า ทั้งสองคนเดินออกจากลิฟต์ ก็เห็นยายแก่สี่คนนอนอยู่ตรงทางเดิน

พนักงานติดตั้งชะงักไป ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

พอจ้าวกุ้ยฝางเห็นอู๋ไน่ ก็รีบลุกขึ้นจากพื้น เอามือเท้าสะเอว “ฮึ ๆ ฉันนึกว่าแกไม่กล้ากลับมาแล้วเสียอีก ถ้าแกไม่เขียนหนังสือยอมความให้ลูกชายสองคนของฉัน ฉันก็จะพาพี่สาวน้องสาวของฉันนอนอยู่หน้าบ้านแกต่อไปเรื่อย ๆ”

อู๋ไน่ไม่สนใจจ้าวกุ้ยฝาง หันไปพูดกับพนักงานติดตั้งว่า “ตรงนี้ติดตัวหนึ่ง ตรงนั้นติดอีกตัวหนึ่ง อย่างไรก็ขอแค่ถ่ายให้เห็นทุกการเคลื่อนไหวของพวกเธอก็พอ”

ยายแก่ทั้งสี่ไม่เข้าใจความหมาย ไม่นาน เหนือศีรษะของพวกเธอก็มีกล้องวงจรปิดเพิ่มขึ้นมาสองตัว

ยายแก่คนหนึ่งไม่พอใจ “แกมีสิทธิ์อะไรมาถ่ายพวกเรา”

ถ้ากล้องวงจรปิดไม่ได้ติดไว้สูงพอ ยายแก่หลายคนคงอยากปีนขึ้นไปดึงลงมาแล้ว แม้พวกเธอจะไม่ค่อยมีความรู้ ก็ยังรู้ว่าสิ่งที่อยู่เหนือศีรษะเรียกว่ากล้องวงจรปิด

อู๋ไน่พูดว่า “ฉันไม่ได้ถ่ายพวกเธอ ฉันถ่ายหน้าบ้านตัวเองต่างหาก พวกเธอไม่ใช่อยากกิน ดื่ม ขับถ่าย แล้วก็นอนอยู่หน้าบ้านฉันหรือไง ฉันจะเอาภาพพวกเธอทั้งหมดไปถ่ายทอดสดบนอินเทอร์เน็ต ให้ลูกชายลูกสาวของพวกเธอได้ดูกัน ว่าแม่ของพวกเขากำลังจะกลายเป็นคนดังบนอินเทอร์เน็ตแล้ว”

ผลคือยายแก่ทั้งหลายไม่เข้าใจว่าคนดังบนอินเทอร์เน็ตหมายความว่าอย่างไร ยังคิดว่าอู๋ไน่แค่อยากจับตาดูพวกเธอเท่านั้น

จ้าวกุ้ยฝางพูดว่า “แกคิดว่าพวกเรากลัวแกหรือไง พวกนี้ล้วนเป็นพี่สาวน้องสาวที่ดีของฉัน พวกเธอจะอยู่เคียงข้างฉัน สู้จนถึงที่สุด”

ยายแก่อีกสามคนพากันพยักหน้า “ใช่ แกอย่าคิดรังแกน้องกุ้ยฝาง”

อู๋ไน่พูดว่า “งั้นพวกเธอก็นอนอยู่ในทางเดินต่อไปเถอะ”

พูดจบก็เปิดประตูเข้าบ้านไป

เวลานี้ยังไม่มีวิธีใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายทอดสดได้โดยตรง โชคดีที่อู๋ไน่ซื้อคอมพิวเตอร์ไว้ตั้งนานแล้ว

เขาเชื่อมต่ออุปกรณ์กล้องวงจรปิด แล้วเปิดการถ่ายทอดสดจากสถานที่จริง

ภาพยายแก่ทั้งสี่คนนอนอยู่ตรงทางเดินปรากฏขึ้นในห้องถ่ายทอดสด

ชื่อห้องถ่ายทอดสดที่อู๋ไน่ตั้งนั้นน้ำเน่ามาก “ลูกหลานอกตัญญูแห่งเมืองฟังไห่ไร้มโนธรรม ไม่เลี้ยงดูคนแก่ แล้วยังไล่คนแก่มานอนตรงทางเดิน”

หลิวเหมยยืนมองอยู่ด้านข้าง เห็นในห้องถ่ายทอดสดมีคนอยู่เพียงเจ็ดแปดคน “คุณอู๋ ทำแบบนี้จะได้ผลหรือคะ”

อู๋ไน่จัดการห้องถ่ายทอดสดเรียบร้อยแล้วก็ไม่สนใจอีก พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “อย่าเพิ่งรีบร้อน ปล่อยให้กระสุนบินไปสักพัก อย่างไรเสียถ้าพวกเธอไม่ไป การถ่ายทอดสดของเราก็จะไม่หยุด บางทีไม่แน่อาจดังขึ้นมาเมื่อไรก็ได้”

อู๋ไน่หาเวลานอนหลับไปตลอดช่วงบ่าย

พอเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลิวเหมยก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณอู๋ คุณดังแล้วค่ะ ในห้องถ่ายทอดสดมีคนมากกว่าสองพันคนแล้ว”

อู๋ไน่เดินไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก็เห็นจริง ๆ ว่าห้องถ่ายทอดสดมีผู้ชมมากกว่าสองพันสี่ร้อยคนแล้ว ความคิดเห็นด้านล่างยังเลื่อนขึ้นไม่หยุด

“คนแก่พวกนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว ถูกลูก ๆ ไล่ออกจากบ้าน”

“ต้องเป็นลูกที่ใจร้ายขนาดไหน ถึงไล่แม่แท้ ๆ ของตัวเองไปนอนอยู่ตรงทางเดินได้”

“เลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานจริง ๆ คนแบบนี้ควรตกนรก”

“ควรแจ้งตำรวจ จับลูกหลานอกตัญญูพวกนั้นเข้าคุกไปเลย”

ในเวลาเดียวกัน ณ บริษัทแห่งหนึ่งในเมืองฟังไห่ หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังแอบอู้งานเปิดเว็บไซต์ถ่ายทอดสดขึ้นมา เห็นห้องถ่ายทอดสดชื่อ “ลูกหลานอกตัญญูแห่งเมืองฟังไห่ไร้มโนธรรม ไม่เลี้ยงดูคนแก่ แล้วยังไล่คนแก่มานอนตรงทางเดิน” คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที

แค่อู้งานสักพัก ยังมาเจอเรื่องที่ทำให้คนโมโหขนาดนี้ได้ เธอจึงกดเข้าไปโดยไม่ลังเล

เธอเองก็อยากประณามพวกเดรัจฉานที่ทารุณพ่อแม่สักหน่อย

ผลคือทันทีที่ภาพถ่ายทอดสดเปิดขึ้น เธอก็เห็นว่าคนแก่คนหนึ่งในนั้นดูคุ้นตามาก ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้น

สุดท้ายจึงยืนยันได้ว่า นั่นคือแม่ของเธอเอง

หา เดรัจฉานคนนั้นกลับเป็นฉันเองหรือ

หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรกลับบ้าน “ฮัลโหล พ่อคะ แม่อยู่ไหน”

เสียงจากปลายสายตอบว่า “แม่แกบอกว่าจะออกไปช่วยคนอื่นทำธุระ สองวันนี้ไม่กลับมาแล้ว”

หญิงสาวถามอย่างร้อนรน “แล้วพ่อรู้ไหมว่าแม่อยู่ที่ไหน”

ปลายสายตอบว่า “ไม่รู้สิ แม่แกก็ไม่ได้บอกพ่อเหมือนกัน”

หญิงสาววางสายลง แล้วเริ่มลนลาน เพราะแม่ของเธอไม่มีโทรศัพท์มือถือ เธออยากหาคนก็ยังหาไม่ได้

เมื่อมองความคิดเห็นที่กำลังด่าลูก ๆ ของคนแก่เลื่อนผ่านไปไม่หยุด หญิงสาวก็ร้อนรนเหมือนนั่งอยู่บนกองเข็ม

เธอรีบเคาะแป้นพิมพ์พิมพ์ข้อความว่า “เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องจริง ใครรู้บ้างว่านี่คือที่ไหน”

แต่ข้อความที่เธอพิมพ์ถูกความคิดเห็นอื่น ๆ ดันขึ้นไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวทำได้เพียงพิมพ์ต่อไปเรื่อย ๆ

อีกด้านหนึ่ง ในบ้านพักหรูหลังหนึ่ง

ชายคนหนึ่งกลับถึงบ้าน เรียกแม่สองครั้งก็ไม่มีเสียงตอบ

เขาเป็นเจ้าของกิจการ ทำเงินได้มาจำนวนหนึ่ง จึงรับแม่จากชนบทมาอยู่ในเมืองเพื่อให้แม่ได้เสวยสุข

เดิมทีเขาคิดว่าแม่คงออกไปเล่นกับเพื่อนบ้าน แต่จู่ ๆ ก็เห็นกระดาษโน้ตที่แม่ทิ้งไว้บนโต๊ะอาหาร บอกเขาว่าสองวันนี้จะไม่กลับมา

ขณะที่กำลังสงสัยว่าแม่จะไปไหนได้ ภรรยาของเขาก็โทรมา “คุณรีบเปิดอินเทอร์เน็ตดูถ่ายทอดสดเร็ว แม่คุณนอนอยู่ในนั้น”

ชายคนนั้นงุนงง แม่ของเขา ถ่ายทอดสด นอนอยู่

คำเหล่านี้มาเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร

แต่เขาก็ยังรีบเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าไปในห้องถ่ายทอดสดที่ภรรยาบอก

แล้วก็เห็นแม่ชราของตัวเองนอนอยู่บนพื้นทางเดินอันเย็นเยียบจริง ๆ ชายคนนั้นยิ่งงุนงงกว่าเดิม แม่ของเขากำลังนอนถ่ายทอดสดอยู่จริง ๆ ด้วย

ความคิดเห็นเลื่อนขึ้นไม่หยุด มีถ้อยคำอย่างลูกทรพี ลูกหลานอกตัญญู หมาป่าตาขาว

ชายคนนั้นอ่านแล้วรู้สึกเหมือนแต่ละประโยคแทงใจ

เขาเคยทำเรื่องไร้คุณธรรมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน

เช่นเดียวกับหญิงสาวก่อนหน้านี้ ชายคนนั้นพิมพ์ข้อความอย่างบ้าคลั่ง ถามผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดว่ามีใครรู้หรือไม่ว่าพวกเธออยู่ที่ไหน

อู๋ไน่มองความนิยมของห้องถ่ายทอดสดที่ทะลุหกพันคน และยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เขาแก้ไขข้อความ ใส่คำโปรยไว้ด้านล่างภาพถ่ายทอดสด ระบุชื่อชุมชนและชั้นที่บ้านของเขาตั้งอยู่

เขาเคาะปุ่มยืนยันเบา ๆ “เรียบร้อย พวกเธอไม่ใช่ชอบนอนอยู่หรือไง เดี๋ยวรอดูว่าพอถูกคนหลายร้อยคนมามุงดูถึงที่ พวกเธอยังจะนอนต่อไหวไหม”

หญิงสาวที่แอบอู้งานกับชายเจ้าของกิจการซึ่งเฝ้าดูห้องถ่ายทอดสดอยู่ตลอด พอเห็นที่อยู่ปรากฏขึ้นด้านล่างหน้าจอ ก็รีบจดทันที แล้วลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังสถานที่นั้น

ชาวเมืองฟังไห่นับไม่ถ้วนในห้องถ่ายทอดสดต่างกำลังเดือดดาล

เมื่อเห็นว่าสถานที่นั้นอยู่ใกล้พวกเขาขนาดนี้ ก็รีบมุ่งหน้าไปยังบ้านของอู๋ไน่ทันทีเช่นกัน