บทที่ 79 แก๊งไฟจราจร

หลังจากวางสาย

อู๋ไน่มองเด็กหนุ่มหลายคนในห้องผู้ป่วย เห็นทุกคนกำลังมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

เขาคิดเพียงว่าพวกเด็ก ๆ ยังคงกังวลเรื่องนี้อยู่ จึงปลอบว่า

“เอาล่ะ เรียกคนมาได้แล้ว เขาจะช่วยจัดการพวกนั้นให้พวกเธอเอง”

ใบหน้าของทุกคนพลันเผยรอยยิ้มออกมา

เทาต้าสี่เป็นคนแรกที่พูดขึ้น “ดีจริง ๆ คุณตาอู๋ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณตามีวิธีมากที่สุด”

อู๋ไน่หัวเราะหึ “ก็ใครใช้ให้ฉันเป็นคุณตาของพวกเธอล่ะ”

“ใช่ ๆ ๆ คุณตา รีบนั่งก่อนครับ” เด็กหนุ่มหลายคนเอาอกเอาใจอย่างยิ่ง

ที่จริงอาการบาดเจ็บของจางเล่อไม่นับว่าร้ายแรงนัก แค่มีแผลแตกเล็ก ๆ แผลหนึ่งเท่านั้น หากไม่ได้อยู่บนศีรษะ แม้แต่เย็บแผลก็ยังไม่จำเป็น

จางเล่อถามว่า “จริงสิครับ คุณตาอู๋ เมื่อกี้ผมได้ยินคุณตาโทรเรียกคน คนคนนั้นชื่อซุ่นหลิ่วหรือครับ”

เทาต้าสี่กับคนอื่น ๆ ก็พากันขยับเข้ามาใกล้ พร้อมสายตาร้อนแรงเช่นเดียวกับเมื่อครู่นี้

อู๋ไน่ไม่ค่อยเข้าใจนัก “ใช่ ชื่อซุ่นหลิ่ว มีอะไรหรือ พวกเธอรู้จักเขาเหรอ”

เด็กหนุ่มหลายคนมองหน้ากัน เผยสีหน้าตื่นเต้นผิดปกติออกมา แต่กลับส่ายหน้าพร้อมกัน

“ไม่รู้จักครับ!”

อู๋ไน่ถามว่า “ไม่รู้จักแล้วพวกเธอตื่นเต้นอะไรกัน”

จางเล่อหัวเราะแหะ ๆ “ถึงพวกเราจะไม่รู้จักพี่ซุ่นหลิ่ว แต่เคยได้ยินตำนานของเขาครับ เจ้าพ่อโลกใต้ดินในอนาคตของฟังไห่ คนคนเดียวกับมีดเล่มเดียว ฟันศัตรูล้มไปหลายสิบคน”

ตอนจางเล่อเล่า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและโหยหา

เด็กหนุ่มเลือดร้อนมักชอบตำนานยุทธจักรแบบนี้ เลื่อมใสพี่ใหญ่ในวงการแบบนั้น

อู๋ไน่หัวเราะหึ ๆ สองครั้ง “งั้นพวกเธอก็เป็นแฟนคลับของซุ่นหลิ่วสินะ”

เด็กหนุ่มทั้งสี่พยักหน้ารัว ๆ

เทาต้าสี่กล่าวว่า “คุณตา ให้เขาเซ็นชื่อให้พวกเราได้ไหมครับ”

อู๋ไน่ตบศีรษะเทาต้าสี่ไปหนึ่งที อีกฝ่ายฟังน้ำเสียงประชดของเขาไม่ออกเลยสักนิด

“ยังจะเอาลายเซ็นอีกเหรอ พวกเธออยากได้โปสเตอร์ไหมล่ะ”

เด็กหนุ่มหลายคนมองหน้ากัน เทาต้าสี่ถามอย่างจริงจังว่า “คุณตามีโปสเตอร์จริง ๆ หรือครับ”

อู๋ไน่ตอบว่า “มีสิ รอฉันเอาโปสเตอร์ไปให้แม่ของแกก่อน แล้วแกค่อยไปขอกับแม่แกเองก็แล้วกัน”

เทาต้าสี่หัวเราะแห้ง ๆ “แหะ ๆ แหะ ๆ ๆ”

หากถึงตอนนี้แล้วยังไม่รู้ว่าคุณตาอู๋กำลังหยอกพวกเขาอยู่ พวกเขาก็คงโง่จริง ๆ แล้ว

อู๋ไน่ไม่ได้กำชับให้เด็กหนุ่มหลายคนติดต่อกับพวกคนในวงการให้น้อยลง เพราะด้วยความกล้าของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีทางไปข้องเกี่ยวกับคนในวงการได้อยู่ดี

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ซุ่นหลิ่วก็โทรมา

“พี่อู๋ ตอนนี้คนอยู่ข้าง ๆ ผมแล้ว พี่บอกมาเลยว่าจะจัดการยังไงครับ”

อู๋ไน่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทำงานได้รวดเร็วขนาดนี้ พวกอันธพาลที่ลงมือทำร้ายคนเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือคนที่อยู่เบื้องหลังและเล่นสกปรกต่างหาก

หากไม่มีใครสั่งให้พวกมันลงมือ พวกอันธพาลก็ไม่มีทางไปทำร้ายจางเล่อกับคนอื่น ๆ แน่นอน

“แกอยู่ที่ไหน ฉันจะไปดูหน่อย”

จางเล่อ เทาต้าสี่ และคนอื่น ๆ แอบเงี่ยหูฟังอยู่ด้านข้าง เมื่อได้ยินว่าซุ่นหลิ่วจับพวกอันธพาลที่ทำร้ายพวกเขาได้เร็วขนาดนี้ แต่ละคนก็เผยสีหน้าตื่นเต้นออกมา

สมแล้วที่เป็นพี่ซุ่นหลิ่วผู้ที่พวกเขาเลื่อมใส สมแล้วที่เป็นคุณตาอู๋ผู้ที่พวกเขาเลื่อมใส

ซุ่นหลิ่วบอกชื่อร้านบิลเลียดแห่งหนึ่งทางโทรศัพท์ แล้วจึงวางสายไป

อู๋ไน่ถอนหายใจ ลุกขึ้นยืน “พอให้น้ำเกลือเสร็จ พวกเธอก็รีบกลับมหาวิทยาลัยไป ฉันจะไปสักหน่อย”

เทาต้าสี่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อู๋ไน่ “คุณตา พาผมไปด้วยสิครับ”

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว

เทาต้าสี่รีบอธิบาย “ผมเคยเห็นพวกอันธพาลกลุ่มนั้น จะได้ช่วยดูว่าพี่ใหญ่ซุ่นหลิ่วจับคนผิดหรือเปล่า ถ้าซ้อมผิดคนก็คงไม่ดี คุณตาว่าไหมครับ”

อู๋ไน่รู้ว่าเทาต้าสี่แค่อยากไปดูเรื่องสนุก แต่สิ่งที่พูดมาก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

“ก็ได้ งั้นฉันจะพาแกไปคนเดียว”

คำพูดนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอุดความคิดของคนอื่นที่อยากไปด้วยไว้ทันที อย่างไรเสีย ไม่มีใครสนิทกับคุณตาอู๋เท่าเทาต้าสี่

อู๋ไน่พาเทาต้าสี่นั่งแท็กซี่ไปยังร้านบิลเลียดที่ซุ่นหลิ่วบอก

หลังเข้าไป กลิ่นควันบุหรี่ฉุนจัดก็ทำให้อู๋ไน่สำลักจนไอไม่หยุด

ชายหนุ่มคนหนึ่งเปลือยท่อนบน มีรอยสักมังกรและเสือ เดินเข้ามาข้างหน้า

เมื่อเทาต้าสี่เห็นดังนั้น ก็รีบขวางอยู่หน้าอู๋ไน่ทันที แล้วถามอย่างหวาด ๆ ว่า “นายจะทำอะไร”

ชายหนุ่มเหลือบมองเทาต้าสี่สองครั้ง จากนั้นจึงมองไปทางอู๋ไน่

“คุณตาอู๋ใช่ไหม พี่ใหญ่รอพวกคุณอยู่ข้างใน”

อู๋ไน่ยิ้มแล้วดึงเทาต้าสี่ไปไว้ด้านหลัง อย่าว่าไป เจ้าเด็กนี่ใช้ได้จริง ๆ พอมีเรื่องก็กล้ายืนขวางอยู่ข้างหน้าเขาจริง ๆ

อู๋ไน่เดินตามชายหนุ่มมีรอยสักไปยังห้องทำงานด้านหลัง

ห้องไม่ใหญ่นักมีควันบุหรี่ลอยคลุ้ง เบียดคนอยู่สิบกว่าคน

ในนั้นมีคนห้าคนคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของทุกคนล้วนมีร่องรอยถูกซ้อม

เทาต้าสี่จำคนทั้งห้าได้ทันที “คุณตาอู๋ พวกมันนี่แหละครับที่ทำร้ายพวกเรา”

คนทั้งห้าจำเทาต้าสี่ได้ ต่างพากันก้มหน้าลง

พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงว่า แค่รับงานง่าย ๆ ไปรังแกนักศึกษา กลับเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าเสียได้

แถมยังไม่นับว่าเป็นแผ่นเหล็กแล้ว แต่เป็นแผ่นเหล็กกล้าเลยต่างหาก

ซุ่นหลิ่วนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าท่าทางผ่อนคลาย

“พี่อู๋ คนอยู่ที่นี่ครบแล้ว พี่จะจัดการยังไงก็บอกมาได้เลย”

อู๋ไน่มองผมแดง ผมเขียว และผมเหลืองที่คุกเข่าอยู่บนพื้น หากไม่มองให้ละเอียด คงคิดว่าไฟจราจรกลายเป็นปีศาจมาแล้วเสียอีก

“พูดมา ใครสั่งให้พวกแกทำร้ายคน”

คนทั้งห้าที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่มีใครตอบสักคน

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มที่พาอู๋ไน่เข้ามาก็เตะใส่ศีรษะของผมเหลืองหนึ่งที

ศีรษะของผมเหลืองกระแทกพื้นดังปัง

เทาต้าสี่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เขาเคยเห็นฉากแบบนี้แค่ในโทรทัศน์เท่านั้น พอเกิดขึ้นจริงตรงหน้า ถึงได้รู้ว่าน่ากลัวเพียงใด

ผมเหลืองกุมศีรษะ ล้มลงกับพื้นแล้วร้องขอความเมตตา “พี่ใหญ่ อย่าตีแล้ว อย่าตีเลย ผมพูด ผมพูดทุกอย่าง”

“เป็นคนชื่อหม่าเฟิง เขาให้พวกเราทำแบบนี้”

ชายหนุ่มเตะผมเหลืองซ้ำอีกหนึ่งที “เขาเป็นพ่อแกหรือไง เขาให้แกทำ แกก็ทำเหรอ”

ผมเหลืองแทบอยากร้องไห้ หรือสีผมของเขามันไม่ถูกต้องกันแน่ ทำไมถึงตีแต่เขา ไม่ตีคนอื่นบ้าง!

“หม่าเฟิงให้เงินพวกเราสองพันหยวน ให้พวกเราสั่งสอนพวกเด็กเล่นเกมกลุ่มนั้นสักยก”

ชายหนุ่มมีรอยสักยกเท้าขึ้นอีกครั้ง ผมเหลืองรีบกลิ้งเข้าไปในกองพวกเดียวกัน หวังดึงภัยไปให้คนอื่น ให้อีกฝ่ายเปลี่ยนเป้าหมายเสียที

ชายหนุ่มวางเท้าลง “บ้าเอ๊ย เตะพวกแกยังทำรองเท้าผ้าใบคู่เล็กของฉันสกปรกอีก”

ผมเหลืองงุนงง

แต่ก็ไม่เห็นว่านายเตะฉันน้อยลงตรงไหนเลยนี่!

เรื่องราวกระจ่างแล้ว ซุ่นหลิ่วจึงถามว่า “พี่อู๋ พี่คิดจะจัดการยังไง ให้ผมส่งคนไปจับคนที่ชื่อหม่าเฟิงมาด้วยไหม”

อีกฝ่ายยังเป็นนักศึกษาอยู่ หากให้ซุ่นหลิ่วลงมือ ย่อมก่อปัญหาได้ง่าย

“พวกมันไม่ใช่ชอบตีนักศึกษาหรือไง งั้นก็ให้พวกมันไปซ้อมหม่าเฟิงอีกสักรอบแล้วกัน”

เรื่องรังแกนักศึกษาแบบนี้ คนทั้งห้าชำนาญอยู่แล้ว ยังไม่ทันที่ซุ่นหลิ่วจะพูดอะไร ผมเหลืองก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที

“คุณตา ความคิดของคุณตาดีมากครับ ผมไม่ชอบไอ้แซ่หม่านั่นมานานแล้ว คราวนี้มันยังทำให้พวกเราล่วงเกินพี่ใหญ่ซุ่นหลิ่วอีก พวกเราจะอัดมันให้ขี้แตกแน่นอนครับ”

มองออกว่าคนทั้งห้าหวาดกลัวพวกซุ่นหลิ่วจริง ๆ และกำลังร้อนใจอยากได้รับการอภัยจากซุ่นหลิ่วกับพวก

อู๋ไน่กล่าวว่า “ได้ ถ้าพวกแกถูกจับขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง”

ผมเหลืองรับปากหนักแน่น “ถ้าถูกจับ คนที่อยากตีมันก็คือพวกเราเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกคุณเลยแม้แต่นิดเดียวครับ”

อู๋ไน่พยักหน้า “งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีจากพวกแก”

คนทั้งห้ามองไปทางซุ่นหลิ่วที่นั่งอยู่บนโซฟา พี่ใหญ่คนนี้ยังไม่เอ่ยปาก พวกเขาย่อมไม่กล้าไป

ซุ่นหลิ่วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ไสหัวไป”

ประตูห้องทำงานเปิดออก คนทั้งห้ารีบหนีออกไปอย่างทุลักทุเล แทบจะทั้งคลานทั้งกลิ้ง

อู๋ไน่นึกขึ้นได้ว่าทางเดินหน้าบ้านของตัวเองยังมียายแก่สี่คนนอนอยู่ หากให้พี่น้องกลุ่มนี้ของซุ่นหลิ่วลงมือ ก็คงทำให้อีกฝ่ายตกใจจนยอมจำนนแต่โดยดีได้เหมือนกัน

แต่คิดไปคิดมา ก็ช่างมันเถอะ แค่จัดการยายแก่ไม่กี่คน เขาคนเดียวก็เพียงพอแล้ว