บทที่ 78 โทรเรียกพวกมาช่วย

อู๋ไน่ไม่ได้หาเรื่องเฒ่าเติงต่อ เขาเองก็แค่อยากใช้ความสามารถที่เหลืออยู่ให้เป็นประโยชน์ เขาผิดตรงไหนกัน

เขาให้เฒ่าเติงนั่งลง

จากนั้นก็ตอบคำถามของผู้ป่วยคนอื่น ๆ อีกหลายข้อ

แต่อู๋ไน่ไม่ยอมเอ่ยปากให้ทุกคนไปซื้อยาอะไร หรือไปรักษาที่ไหนโดยเด็ดขาด นั่นเป็นเสรีภาพของพวกเขาเอง

อู๋ไน่มองผู้อำนวยการจ้าวแวบหนึ่ง ผู้อำนวยการจ้าวก็เข้าใจทันที

เขาเดินขึ้นมารับไมโครโฟน แล้วกล่าวว่า “ขอขอบคุณคุณตาอู๋ของเราที่มาแบ่งปันประสบการณ์การต่อต้านมะเร็งของตัวเอง ขอเสียงปรบมือส่งคุณตาลงจากเวทีด้วยครับ”

เสียงปรบมืออย่างกระตือรือร้นดังขึ้นทั่วสถานที่จัดงาน ผู้ป่วยทั้งหลายรู้สึกว่าการมาร่วมงานเสวนาครั้งนี้ได้รับประโยชน์ไม่น้อย แน่นอนว่าไม่ได้ลึกซึ้งถึงขนาดนั้น

เพราะอู๋ไน่พูดอยู่ตั้งนาน แต่ก็ไม่ได้พูดเนื้อหาสาระสำคัญอะไรออกมาเลย

อู๋ไน่กลับไปนั่งข้างเฒ่าเติง เฒ่าเติงไม่ค่อยกล้าสบตากับอู๋ไน่เท่าไรนัก

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบเล็กน้อยว่า “สหายเก่า แกปิดบังฉันอีกแล้วนะ แกน่าจะบอกกันแต่แรกว่าแกก็คือดาวเด่นต้านมะเร็งคนนั้น”

อู๋ไน่พูดอย่างจนใจว่า “ฉันก็อยากบอกอยู่หรอก แต่แกไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดเลยนี่”

เฒ่าเติงยอมแพ้แล้ว

“งั้นแกบอกความจริงกับฉันมา มะเร็งรักษาให้หายได้จริงหรือเปล่า แกก็รู้ว่ามะเร็งเต้านมของฉันทรมานมาก”

อู๋ไน่เกาหน้าผาก ทุกครั้งที่ได้ยินเฒ่าเติงพูดถึงมะเร็งเต้านมของตัวเอง เขาก็รู้สึกทนมองตรง ๆ ไม่ไหว

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังปลอบอีกฝ่ายว่า “แกต้องเชื่อหมอสิ มะเร็งตับของฉันยังดีขึ้นได้เลย แกก็แค่หน้าอกมีปัญหานิดหน่อย ยังนับเป็นเรื่องใหญ่อะไรได้อีก ถ้าไม่ไหวก็ตัดทิ้งไปเลย ยังไงแกก็ไม่ได้ใช้หน้าอกทำอะไรอยู่แล้ว”

เฒ่าเติงมีสีหน้าเศร้าสลด “ฉันตัดไปแล้วนี่ ถ้าไม่เชื่อฉันให้แกดู”

พูดจบเขาก็เริ่มจะถลกเสื้อของตัวเองอีกครั้ง

อู๋ไน่รีบห้ามว่า “อย่า ๆ ๆ ฉันไม่ได้สนใจหน้าอกผู้ชาย ยิ่งไปกว่านั้นหน้าอกแกก็ไม่มีแล้วด้วย”

เฒ่าเติงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “ก็ได้ งั้นฉันเชื่อแก ต่อไปจะตั้งใจรับการรักษา”

อู๋ไน่กล่าวว่า “นั่นแหละ ต่อไปก็ฟังพวกต้มตุ๋นหลอกให้น้อยลงหน่อย อย่าไปซื้อของมั่วซั่วพวกนั้นอีก”

หลังจากจัดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เฒ่าเติงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา “สหายเก่า ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้หน่อย ต่อไปมีเรื่องอะไรก็ติดต่อกันบ่อย ๆ”

เฒ่าเติงคนนี้ดูแล้วก็ใช้ได้ทีเดียว นอกจากชอบคิดว่าตัวเองฉลาดแล้ว ก็ไม่ได้มีข้อเสียใหญ่อะไร

อู๋ไน่หยิบโทรศัพท์ออกมา เตรียมบันทึกเบอร์ของอีกฝ่ายไว้ แต่จู่ ๆ ก็เห็นว่าบนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับอยู่ 5 สาย

เทาต้าสี่โทรมา 3 ครั้ง หลิวเหมยโทรมา 2 ครั้ง

อู๋ไน่รู้สึกสงสัย แม่ลูกคู่นี้โทรหาเขาทำไมกัน

หลังจากบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเฒ่าเติงแล้ว อู๋ไน่ก็โทรกลับไปหาหลิวเหมยก่อน

หลิวเหมยพูดอย่างร้อนใจว่า “คุณอาอู๋อยู่ที่ไหนคะ”

อู๋ไน่ตอบว่า “ฉันออกมาทำธุระข้างนอกนิดหน่อย เธออย่าร้อนใจ ค่อย ๆ พูดมา”

หลิวเหมยกล่าวว่า “จ้าวกุ้ยฝางพายายแก่ 3 คน หอบผ้าหอบผ่อนมานอนอยู่ตรงทางเดินหน้าบ้านของเราแล้วค่ะ บอกว่าถ้าคุณอาอู๋ไม่ยอมให้อภัยลูกชาย 2 คนของเธอ เธอก็จะอยู่ข้างนอกไปเรื่อย ๆ แล้วยังบอกด้วยว่าจะกิน ดื่ม ขับถ่ายทุกอย่างอยู่ที่ทางเดินนั่นเลยค่ะ”

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว ยายแก่คนนี้ยังไม่ยอมจบอีกหรือ เรื่องกินดื่มเขายังพอเข้าใจได้ แต่จะขับถ่ายในทางเดินน่ะหรือ เขาไม่เชื่อหรอกว่ายายแก่หลายคนจะกล้าถ่ายหนักถ่ายเบาในทางเดินจริง ๆ

“ก็ปล่อยให้พวกเธอนอนอยู่ในทางเดินไปก่อน รอฉันกลับไปแล้วค่อยจัดการ”

หลังวางสาย อู๋ไน่ก็โทรกลับไปหาเทาต้าสี่

เทาต้าสี่กล่าวว่า “คุณตา ในที่สุดคุณตาก็โทรกลับมาแล้ว”

อู๋ไน่ถามว่า “แกเป็นอะไรอีกล่ะ”

วันนี้เป็นวันพฤหัสบดี อีก 3 วันถึงจะเป็นวันแข่ง

ก่อนหน้านี้พวกเขาตกลงกันไว้แล้วว่า วันเสาร์จะออกเดินทางไปเมืองซูด้วยกัน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศ

เทาต้าสี่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังร้องไห้ว่า “คุณตา พวกเราถูกซ้อม จางเล่อถูกตีจนต้องเข้าโรงพยาบาลเลย”

อู๋ไน่สงสัย “พวกเธออยู่ในมหาวิทยาลัย แล้วถูกคนทำร้ายได้ยังไง”

เทาต้าสี่สะอึกสะอื้น “ตอนเที่ยงพวกเราออกไปกินข้าวด้วยกัน แล้วถูกพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งทำร้าย พวกมันยังบอกอีกว่า ถ้าพวกเรากล้าเข้าร่วมการแข่งขันต่อ พวกมันจะตีมือของพวกเราให้หักหมด”

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก อู๋ไน่จึงทำได้เพียงพักเรื่องจ้าวกุ้ยฝางที่อยู่ตรงทางเดินไว้ก่อน

ต้องไปดูอาการของจางเล่อกับพวกก่อน

“พวกเธออยู่โรงพยาบาลไหน”

“พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาลที่สองของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องครับ” เทาต้าสี่ตอบทันที

อู๋ไน่กะพริบตา นี่ไม่บังเอิญไปหน่อยหรือ

“อยู่ห้องผู้ป่วยไหน ฉันจะไปหา”

หลังจากได้หมายเลขห้องผู้ป่วยแล้ว อู๋ไน่ก็บอกเฒ่าเติงที่รออยู่ด้านข้างคำหนึ่ง ก่อนจะเดินออกไป

เมื่อหาเจอห้องผู้ป่วยนั้น เทาต้าสี่กับสมาชิกทีมคนอื่น ๆ อีกหลายคนก็อยู่กันครบในห้อง

จางเล่อนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ศีรษะพันด้วยผ้าก๊อซ “ฉันก็บอกแล้วว่าเรื่องเล็กแค่นี้ไม่จำเป็นต้องบอกคุณตาอู๋”

เทาต้าสี่กล่าวว่า “ถ้าไม่บอกคุณตาอู๋แล้วจะทำยังไง พวกนั้นแกจัดการได้หรือไง ฉันว่า 8 ใน 10 ส่วนต้องเป็นหม่าเฟิงหาคนมาทำแน่ ๆ”

จางเล่อกล่าวว่า “ต่อให้ให้คุณตาอู๋มา ก็ไม่มีทางทำอะไรได้อยู่ดี มีแต่จะทำให้คุณตาเป็นห่วงเปล่า ๆ”

เทาต้าสี่กล่าวว่า “นั่นคุณตาอู๋นะ แกยังไม่เชื่อวิธีการของคุณตาอู๋อีกหรือ”

อู๋ไน่ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระแอมเบา ๆ 2 ครั้งจากด้านหลัง

เทาต้าสี่หันกลับมาอย่างแรง “ฉิบหาย คุณตาอู๋มาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง หรือว่านั่งจรวดมา”

อู๋ไน่กลอกตา “ฉันนั่งจรวดบ้าบออะไร ฉันอยู่ชั้นล่างนี่เอง”

เขาเดินเข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของจางเล่อ

จางเล่อมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “คุณตาอู๋ ผมไม่เป็นไรครับ แค่เย็บ 2 เข็ม ให้น้ำเกลือเสร็จก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”

จากการพูดคุย อู๋ไน่จึงรู้ว่าเด็กหนุ่มหลายคนมีเงินแล้วหลังจากได้รับเงินรางวัลครั้งก่อน ตอนเที่ยงว่าง ๆ ก็จะออกไปกินดี ๆ สักมื้อ เพื่อปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่

ผลคือวันนี้ ขณะที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวข้ามสะพานอยู่ พวกอันธพาลแถวมหาวิทยาลัยกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาแล้วเกิดเรื่องกับพวกเขา

แถมยังข่มขู่ว่าห้ามพวกเขาเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ

เทาต้าสี่ไม่ได้คาดเดาอย่างไร้เหตุผล ในเมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาได้ตรง ๆ ว่าไม่ให้พวกเขาเข้าร่วมการแข่งขัน ก็ย่อมต้องรู้ตัวตนของพวกเขาเป็นอย่างดี

ความขัดแย้งครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ

อู๋ไน่ถามว่า “แจ้งตำรวจหรือยัง”

เทาต้าสี่หอบหายใจด้วยความโมโห “แจ้งแล้วครับ แต่ตำรวจบอกว่าหาตัวพวกมันไม่เจอ ให้พวกเรารอข่าว”

“คนพวกนั้นชอบรังแกคนอยู่แถวมหาวิทยาลัยของพวกเรา มีคนแจ้งตำรวจไปตั้งหลายคนแล้ว แต่ก็ทำอะไรพวกมันไม่ได้”

“ต่อให้จับได้ หลังถูกลงโทษแล้วก็จะถูกปล่อยตัวออกมาทันที แล้วยังตามแก้แค้นคนที่แจ้งตำรวจอีก”

อู๋ไน่เข้าใจแล้ว ก็แค่พวกอันธพาลหัวหมอ กลิ้งไปกลิ้งมาไม่กลัวอะไร การแจ้งตำรวจย่อมไม่ได้คุกคามพวกมันมากนักจริง ๆ

“รู้ไหมว่าพวกมันชื่ออะไร”

จางเล่อที่ได้รับบาดเจ็บพูดอย่างเคียดแค้นว่า “ผมรู้ หัวหน้าของพวกมันชื่อพี่ลา”

อู๋ไน่หยิบโทรศัพท์ออกมาต่อหน้าทุกคน

เทาต้าสี่กล่าวว่า “คุณตาอู๋ แจ้งตำรวจไม่ได้ผลหรอกครับ ต่อให้ให้พี่อวี๋มาด้วยตัวเอง ก็คงทำอะไรพวกมันไม่ได้”

อู๋ไน่ค้นหาเบอร์โทรศัพท์หมายเลขหนึ่งในเครื่อง “เรื่องในวงการ ก็ต้องให้คนในวงการจัดการ จะไปรบกวนสหายตำรวจทำไมกัน”

ท่ามกลางสายตาสงสัยของทุกคน อู๋ไน่กดโทรหาเบอร์ของซุ่นหลิ่ว

ซุ่นหลิ่วรับสายอย่างรวดเร็ว “พี่อู๋ ทำไมถึงนึกโทรหาผมได้ล่ะครับ”

อู๋ไน่พูดตรง ๆ ว่า “ซุ่นหลิ่ว มีเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งเจอเรื่องเข้า ฉันต้องรบกวนให้แกออกหน้าหน่อย”

ซุ่นหลิ่วกล่าวว่า “บ้าเอ๊ย พี่อู๋ พี่จะเกรงใจกับผมทำไม บอกมาเถอะว่าเรื่องอะไร”

อู๋ไน่เล่าเรื่องของเทาต้าสี่กับพวกอย่างคร่าว ๆ แล้วบอกชื่อของคนที่เรียกกันว่าพี่ลาให้อีกฝ่ายรู้

จางเล่อ เทาต้าสี่ และสมาชิกทีมอีกหลายคนมองหน้ากันไปมาอยู่ด้านข้าง

เทาต้าสี่ถามเสียงเบาว่า “ซุ่นหลิ่วที่คุณตาอู๋พูดถึง คงไม่ใช่ซุ่นหลิ่วคนนั้นหรอกนะ”

สมาชิกทีมอีกคนกล่าวว่า “ไม่น่าใช่มั้ง ถ้าเป็นพี่ใหญ่คนนั้นลงมือจริง การจัดการกับพี่ลาจะไม่เป็นการใช้มีดฆ่าโคไปเชือดไก่หรือ”

เทาต้าสี่ทำเสียงจุ๊ “เดี๋ยวพวกเราถามคุณตาอู๋ก็รู้เอง ถ้าเป็นซุ่นหลิ่วคนนั้นจริง เรื่องนี้คงบานปลายแน่”