บทที่ 77 คำตอบกำกวม

พิธีกรมืออาชีพขึ้นเวที ประกาศว่างานเสวนาเริ่มต้นขึ้น

ผู้อำนวยการจ้าวขึ้นเวทีกล่าวเป็นคนแรกว่า “ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานเสวนาต่อต้านมะเร็งเพื่อประชาชนครั้งที่หนึ่งของโรงพยาบาลที่สองของเรา”

“การรักษาโรคมะเร็งเป็นทิศทางที่โรงพยาบาลของเรามุ่งมั่นมาโดยตลอด และเราก็ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น”

เสียงปรบมืออย่างกระตือรือร้นดังขึ้นทั่วสถานที่จัดงาน

คนส่วนใหญ่ที่มาร่วมงานเสวนาครั้งนี้ ล้วนมาเพราะได้ยินเรื่องราวของอู๋ไน่

เฒ่าเติงนั่งอยู่ข้างอู๋ไน่ กระซิบเสียงเบาว่า “เดี๋ยวไอ้คนต้มตุ๋นนั่นต้องขึ้นเวทีพูดแน่ ฉันจะขึ้นไปเปิดโปงมันเอง”

อู๋ไน่ถามอย่างพูดไม่ออกว่า “คนตั้งมากมายเชื่อว่าเขาเป็นของจริง แล้วทำไมแกถึงปักใจว่าเขาเป็นของปลอมล่ะ”

เฒ่าเติงชี้นิ้วไปที่ดวงตาของตัวเอง “ดวงตาคู่นี้ของฉันคือเนตรอัคคีทองคำ กลโกงใด ๆ ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาฉันไปได้”

อู๋ไน่ถามว่า “แล้วผ้านวมผืนเล็กของชาวสามกาย กับฟูกเล็กที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลของแกนั่นมันเรื่องอะไรกัน”

เฒ่าเติงไออย่างรุนแรงสองครั้ง “ของฉันนั่นเรียกว่าเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเกม เพื่อเอาชนะสวรรค์ไปครึ่งกระดาน แกเข้าใจไหม สิ่งที่ฉันเล่นล้วนเป็นเกมระดับสูงทั้งนั้น”

อู๋ไน่พยักหน้ารัว ๆ “ได้ ๆ ๆ ฉันจะคอยดูว่าแกจะเอาชนะสวรรค์ไปครึ่งกระดานได้ยังไง”

ตอนนั้นเอง ไป๋เสวี่ยก็หาอู๋ไน่พบ

“คุณตาคะ พวกเราไปเตรียมตัวด้านหลังก่อนเถอะค่ะ”

เมื่อเห็นอู๋ไน่ลุกขึ้น เฒ่าเติงก็เห็นเขากำลังจะเดินตามพยาบาลสาวออกไป

เขารีบพูดว่า “เฮ้ สหายเก่า รอก่อนสิ รอให้ฉันฉีกหน้าไอ้คนต้มตุ๋นนั่นเสร็จ แล้วพวกเราค่อยลงมือพร้อมกัน”

เขาคิดว่าอู๋ไน่กำลังจะไปเปิดโปงกลโกงในงาน ส่วนไป๋เสวี่ยก็คือสายลับอีกคนที่แฝงตัวอยู่

ไป๋เสวี่ยถามด้วยความสงสัยว่า “คุณตาคะ คนนี้คือใครเหรอคะ”

อู๋ไน่มองชายแก่ที่มีสีหน้าร้อนรน “เฒ่าเติง”

เฒ่าเติงยิ้มกว้าง “สวัสดี สหาย ฉันเป็นคู่หูของเขา”

ไป๋เสวี่ยงุนงง

คำว่าเฒ่าเติงนี่ไม่ใช่คำด่าหรอกหรือ ทำไมพออีกฝ่ายได้ยินคุณตาอู๋เรียกเขาว่าเฒ่าเติง กลับดูดีใจเสียขนาดนั้น

ไป๋เสวี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกออกมาว่า “สวัสดีค่ะ คุณตาเฒ่าเติง”

เฒ่าเติงดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ “เด็กคนนี้มีมารยาทจริง ๆ”

ไป๋เสวี่ยนิ่งอึ้ง

เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีชายแก่คนไหนถูกเรียกว่าเฒ่าเติงแล้ว ยังชมว่าคนอื่นมีมารยาทอีก

ตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการจ้าวบนเวทีก็พูดจบพอดี

เขาปรบมือไปด้วยและกล่าวว่า “ต่อไป ขอเชิญดาวเด่นต้านมะเร็งของโรงพยาบาลเรา ผู้ป่วยคุณตาอู๋ ขึ้นเวทีมาพูดสักหน่อยครับ”

เสียงปรบมืออย่างกระตือรือร้นดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างมองไปรอบ ๆ เพื่อหาอู๋ไน่

เฒ่าเติงเองก็ลุกขึ้นยืนครึ่งตัว ปากยังพึมพำไม่หยุด “อยู่ไหนล่ะ ให้ฉันดูหน่อยว่าไอ้คนต้มตุ๋นนั่นหน้าตาเป็นยังไง”

อู๋ไน่ไม่สนใจเฒ่าเติงอีกต่อไป เขาเดินตามไป๋เสวี่ยขึ้นเวที

มีผู้ป่วยคนหนึ่งตะโกนว่า “เขามาแล้ว ฉันรู้จักเขา ฉันเคยเห็นรูปของเขาบนอินเทอร์เน็ต”

“ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด พวกคุณดูเรี่ยวแรงตอนเขาเดินสิ เหมือนผู้ป่วยมะเร็งตรงไหนกัน”

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง สื่อหลายสำนักรายงานเรื่องนี้แล้ว จะเป็นของปลอมได้ยังไง ฉันได้ยินมาด้วยว่ายังมีนักข่าวคนหนึ่งพยายามใส่ร้ายเขา แต่ไม่สำเร็จ”

เฒ่าเติงรีบร้อนถามผู้สูงอายุคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ใคร ใครกัน คนคนนั้นอยู่ที่ไหน”

ผู้สูงอายุรอบข้างมองเฒ่าเติงราวกับกำลังมองคนโง่

“เมื่อกี้เขาก็นั่งอยู่ข้างคุณไม่ใช่เหรอ พวกคุณไม่ได้รู้จักกันหรอกหรือ”

ตกตะลึง มึนงง สงสัย ไม่เข้าใจ

สหายเก่าของเขากลายเป็นทูตต้านมะเร็งตั้งแต่เมื่อไรกัน

เมื่อครู่นี้เขายังบอกว่าจะเปิดโปงอีกฝ่ายอยู่เลย

เหมือนจะยังบอกด้วยว่าจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ไม่ใช่หรือ

อีกฝ่ายยังมีสถานะเป็นตำรวจอีกชั้นหนึ่งด้วย เขาคงไม่คิดจะเล่นงานเอาคืนเขาหรอกนะ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฒ่าเติงก็เริ่มนั่งไม่ติด

แต่เขายังอยากฟังว่าอู๋ไน่จะพูดอะไรบนเวที จึงได้แต่นั่งกระสับกระส่ายอยู่บนเก้าอี้ต่อไป และก้มศีรษะให้ต่ำลงกว่าเดิม

อู๋ไน่ขึ้นเวทีไปจับมือกับผู้อำนวยการจ้าวก่อน

ผู้อำนวยการจ้าวกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ขอบคุณคุณตาอู๋ที่มาร่วมกิจกรรมของเรานะครับ”

อู๋ไน่ตอบว่า “เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว”

ความหมายในคำพูดก็คือ ในเมื่อเขารับเงินมาแล้ว ย่อมต้องออกแรงช่วยอีกฝ่ายสักหน่อย

แน่นอนว่าในสถานที่จัดงานแห่งนี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าใจความหมายของประโยคนี้

ผู้อำนวยการจ้าวหัวเราะเสียงดังอย่างปลอดโปร่ง

“คุณตาอู๋ ที่เหลือก็ฝากคุณตาแล้วนะครับ”

อู๋ไน่รับไมโครโฟนมา เขาไม่ได้เตรียมตัวเลยแม้แต่น้อย กระทั่งต้นฉบับสักแผ่นก็ยังไม่มีให้เขา แล้วจะให้เขาพูดอะไร

ผู้อำนวยการจ้าวยื่นไมโครโฟนให้เสร็จก็ถอยไปยืนด้านข้าง

อู๋ไน่มองดวงตานับร้อยคู่ด้านล่างที่กำลังจับจ้องเขาอยู่ ก่อนกระแอมเบา ๆ สองครั้ง

“ทุกคนมีอะไรอยากถาม ก็ถามมาได้ตามสบาย”

ในเมื่อไม่รู้จะพูดอะไร เช่นนั้นก็ยกโอกาสพูดให้คนด้านล่างก็แล้วกัน

คิดไม่ถึงว่าวิธีนี้กลับได้ผลดีอย่างคาดไม่ถึง ผู้ป่วยสิบกว่าคนยกมือขึ้น ต้องการสอบถามปัญหา

อู๋ไน่ชี้ไปยังชายวัยกลางคนคนหนึ่งแบบส่ง ๆ “นายถามก่อนแล้วกัน”

ชายวัยกลางคนลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น “ผมอยากถามคุณว่า ในชีวิตประจำวัน ผู้ป่วยโรคมะเร็งควรใส่ใจเรื่องอะไรบ้างครับ”

อู๋ไน่ตอบทันทีโดยไม่ลังเล “ทำใจให้สบาย อย่ามองว่าตัวเองเป็นผู้ป่วยโรคมะเร็ง แล้วพวกเธอจะพบว่า โรคมะเร็งไม่สามารถส่งผลกระทบต่อชีวิตของพวกเธอได้”

ผู้ป่วยด้านล่างฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ทุกคนต่างรู้สึกว่าสิ่งที่อู๋ไน่พูดมีเหตุผล

พวกเขาเอาแต่กังวลเรื่องอาการป่วยของตัวเองทุกวัน ดังนั้นแม้ในเวลาที่ร่างกายรู้สึกสบายดี พวกเขาก็ยังใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข

จากนั้นอู๋ไน่ก็ชี้ผู้ป่วยอีกคนที่ยกมือขึ้น ให้เขาถามคำถาม

อีกฝ่ายลุกขึ้นยืน “ขอถามหน่อยครับว่า โรงพยาบาลที่สองสามารถรักษาโรคมะเร็งได้จริงหรือครับ”

ผู้ป่วยทั้งหลายต่างเงี่ยหูฟัง นี่ก็เป็นคำถามที่พวกเขาให้ความสนใจอย่างมากเช่นกัน

ผู้อำนวยการจ้าวและบุคลากรทางการแพทย์ที่อยู่ด้านข้างต่างพากันตั้งใจขึ้นมา คำตอบของคำถามนี้สำคัญอย่างยิ่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ความพยายามทั้งหมดของพวกเขาก็ทำไปเพื่อคำตอบนี้

อู๋ไน่กล่าวว่า “โรงพยาบาลที่สองมีระบบการรักษาที่ครบถ้วน การเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลที่สอง ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีมาก”

อู๋ไน่ให้คำตอบกำกวมคำตอบหนึ่ง เขาไม่ได้บอกว่าโรงพยาบาลที่สองรักษาโรคมะเร็งได้แน่นอน และก็ไม่ได้บอกว่าโรงพยาบาลที่สองรักษาโรคมะเร็งไม่ได้

เท่ากับพูดแล้วก็เหมือนไม่ได้พูด

ผู้อำนวยการจ้าวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาพอใจกับคำตอบนี้มากแล้ว รู้สึกว่าเงินหลายแสนหยวนที่จ่ายไปนั้นคุ้มค่าเหลือเกิน

อู๋ไน่มองไปยังเฒ่าเติงที่ก้มหน้าอยู่ท่ามกลางฝูงคน

“ผู้ป่วยคนนั้นทำไมถึงก้มหน้าอยู่ล่ะ นายมีอะไรอยากถามหรือเปล่า”

เฒ่าเติงก้มศีรษะให้ต่ำลงกว่าเดิม ปากพึมพำไม่หยุด “ไม่ได้เรียกฉัน ไม่ได้เรียกฉัน ไม่ได้เรียกฉัน…”

ใครจะรู้ว่าคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ กลับพากันเตือนเขา

“เพื่อนคุณเรียกคุณอยู่นะ รีบลุกขึ้นพูดสิ”

“คุณโชคดีจริง ๆ ที่ได้เป็นเพื่อนกับเขา คนอื่นไม่มีโอกาสแบบนี้หรอกนะ”

เฒ่าเติงเงยหน้าขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน “เพื่อนเหรอ โชคดีเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลย”

สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดในตอนนี้ก็คือ เมื่อครู่เขาไม่ได้รีบเดินออกไปทันที ตอนนี้ทุกคนกำลังมองเขาอยู่ เขาจึงทำได้เพียงลุกขึ้นยืน

อู๋ไน่ถามอีกครั้งว่า “ขอถามหน่อย นายมีอะไรอยากถามหรือเปล่า”

เฒ่าเติงกลืนน้ำลายลงคอ “ฉันอยากถามว่างานเสวนาจะจบเมื่อไร ฉันอยากกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว”

ทั่วทั้งสถานที่เงียบกริบ

ทุกคนไม่ว่าจะเป็นผู้ป่วยหรือบุคลากรทางการแพทย์ ต่างพากันมองเฒ่าเติงเป็นตาเดียว

งานเสวนาเพิ่งเริ่มต้นแท้ ๆ ทำไมคนคนนี้ถึงคิดแต่จะให้จบแล้วกลับบ้านเสียแล้ว

อีกอย่าง ตอนนี้เพิ่งบ่ายสองโมงเอง จะกินข้าวอะไรกัน