บทที่ 76 บังเอิญพบเฒ่าเติง

ซาลี่ลี่ถามด้วยความกังวลว่า “คุณตาอู๋ คุณตาว่าญาติคนนั้นจะช่วยพ่อกับน้องชายฉันออกมาได้ไหมคะ”

อู๋ไน่ชะงักไปเล็กน้อย “ถ้าเป็นหัวหน้าฝ่ายสตรีของหมู่บ้าน ความยากคงสูงไปหน่อย ต่อให้เธอเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน เกรงว่าก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน”

“เธอหวังให้พวกเขาถูกช่วยออกมาเหรอ”

อู๋ไน่มองเข้าไปในดวงตาของซาลี่ลี่ หากเธอยังหวังให้พ่อกับน้องชายได้รับการช่วยเหลือ ความพยายามทั้งหมดที่เขาทุ่มเทไปก็เท่ากับสูญเปล่า

ซาลี่ลี่ส่ายหน้า “ไม่หวังค่ะ บางทีให้เขาอยู่ข้างใน อาจเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้วก็ได้”

อู๋ไน่เข้าใจความหมายของซาลี่ลี่ พ่อของเธออยู่ในคุก ต่อไปก็ไม่ต้องเล่นการพนันอีก

อู๋ไน่พูดอย่างสบายใจว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ตั้งใจทำงานเถอะ ฉันกลับก่อนแล้ว คืนนี้เธอกลับไปนอนที่บ้านได้แล้ว”

ซาลี่ลี่รีบพูดว่า “คุณตาอู๋ รอก่อนค่ะ”

พูดจบ เธอก็รีบวิ่งไปทางห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไม่นานนัก เธอก็ถือเงินปึกหนึ่งกลับมา แล้วยื่นเงินให้อู๋ไน่ด้วยสองมือ

“คุณตา นี่เงินห้าพันหยวนของคุณตาค่ะ ฉันยังไม่ได้ใช้”

อู๋ไน่ถามว่า “แล้วเมื่อคืนเธอนอนที่ไหน”

ซาลี่ลี่มองไปรอบ ๆ สำนักงานขายบ้านอย่างจนใจ เมื่อคืนเธอนอนอยู่ที่สำนักงานขายบ้านนี่เอง

อู๋ไน่ถอนหายใจ แม้เธอจะเคยทำงานเป็นสาวนั่งดื่ม แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ซาลี่ลี่เป็นเด็กดีคนหนึ่งจริง ๆ เพียงแต่ไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ดีเท่านั้น

อู๋ไน่ไม่ได้ยื่นมือไปรับเงินในมือของเธอ ทั้งบ้านทั้งนอกบ้านล้วนถูกควักจนเกลี้ยงแล้ว

สำนักงานขายบ้านก็ไม่ได้เลี้ยงข้าว อย่างไรก็ควรรอให้ซาลี่ลี่ได้รับเงินเดือนก่อนค่อยว่ากัน

“เก็บเงินไว้เถอะ ฉันไปก่อนแล้ว”

พูดจบ เขาก็ทิ้งแผ่นหลังอันสง่างามไว้ให้ซาลี่ลี่

หลังออกจากสำนักงานขายบ้าน อู๋ไน่เดิมทีตั้งใจจะไปเดินเล่นริมทะเลสาบสักพัก จากนั้นค่อยกลับบ้านกินข้าวและนอนกลางวัน

จู่ ๆ เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากไป๋เสวี่ย

“ฮัลโหล คุณตาอู๋ทำอะไรอยู่คะ”

อู๋ไน่ตอบว่า “กำลังเดินเล่นริมทะเลสาบ ดูว่ามีคุณยายหน้าตาดีบ้างไหม”

“พรืด”

ไป๋เสวี่ยถูกหยอกจนหัวเราะออกมา

เธอรู้ว่าคำพูดของคุณตาอู๋ต้องเป็นเรื่องล้อเล่นแน่นอน “คุณตาอู๋ ตอนบ่ายโรงพยาบาลของเราจะจัดงานเสวนาผู้ป่วยโรคมะเร็งค่ะ ผู้อำนวยการจ้าวอยากดูว่าคุณตามีเวลามาพูดสักสองประโยคไหมคะ”

อู๋ไน่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขายังรับเงินค่าโฆษณาจากอีกฝ่ายมาสามแสนหยวน

หลังจากเกิดเรื่องสถานีโทรทัศน์ของเมือง นักข่าวคนอื่น ๆ ที่อยากสัมภาษณ์เขาก็ถูกเขาปฏิเสธไปหมด

จะให้เงินของอีกฝ่ายเสียเปล่าก็คงไม่ได้ ไปพูดสักสองสามประโยคในงานเสวนา น่าจะไม่ยุ่งยากอะไรนัก

“ได้ กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะไป”

“ได้ค่ะคุณตา ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอคุณตาอยู่ที่โรงพยาบาลนะคะ”

น้ำเสียงของไป๋เสวี่ยแฝงความดีใจไว้

เรื่องนี้เป็นคำสั่งตายที่ผู้อำนวยการจ้าวมอบหมายให้เธอ แต่เธอเองก็ไม่อยากทำให้อู๋ไน่ลำบากใจ จึงจงใจพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะมาก็ได้ ไม่มาก็ไม่เป็นไร

เมื่อได้ยินว่าคุณตาอู๋ตอบตกลง ย่อมต้องดีใจเป็นธรรมดา

ในเมื่อช่วงบ่ายต้องไปโรงพยาบาล ตอนเที่ยงอู๋ไน่จึงไม่ได้กลับบ้านไปกินข้าว เขาแค่หาร้านบะหมี่ร้านหนึ่งกินแก้หิวแบบง่าย ๆ

หลังสั่งบะหมี่เสร็จและเพิ่งนั่งลง ก็มีคนข้าง ๆ ร้องทักว่า “สหายเก่า บังเอิญจริง ๆ เลยนะ”

อู๋ไน่ฟังเสียงแล้วรู้สึกคุ้นหู จึงหันหน้าไปมองด้านข้าง ปรากฏว่าคนที่เรียกเขาก็คือชายแก่ที่เคยนั่งข้างเขาตอนเข้าร่วมกิจกรรมของพวกต้มตุ๋น

ตอนนั้นหลังจากไปรับเงินสองหมื่นหยวนของตัวเองคืนจากสถานีตำรวจ คนผู้นี้ก็หายตัวไปเลย

คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่นี่

ชายแก่คิดว่าอู๋ไน่จำเขาไม่ได้ จึงชี้ตัวเองอย่างตื่นเต้น “ฉันคือเฒ่าเติงไง เธอลืมแล้วเหรอ พวกเราเคยถูกหลอกด้วยกันน่ะ”

อู๋ไน่ไม่มีทางลืมอยู่แล้ว เพียงแต่ “แกชื่อเฒ่าเติงเหรอ”

เฒ่าเติงพยักหน้า “ใช่แล้ว เติงที่แปลว่าปีนเขา ชื่อเติงเอ้อร์จิ้ว เธอจะเรียกฉันว่าเฒ่าเติงก็ได้ หรือจะเรียกว่าเอ้อร์จิ้วก็ได้”

อู๋ไน่เม้มปาก ชื่อนี้ช่างระเบิดระเบ้อจริง ๆ “ฉันเรียกแกว่าเฒ่าเติงดีกว่า เอ้อร์จิ้วฟังดูสนิทสนมเกินไปหน่อย”

เฒ่าเติงทำตัวคุ้นเคยอย่างยิ่ง ยกชามบะหมี่ของตัวเองมานั่งลงตรงข้ามอู๋ไน่

เขากดเสียงต่ำแล้วถามว่า “สุดท้ายพวกต้มตุ๋นกลุ่มผู้จัดการเว่ยถูกจัดการยังไงบ้าง”

คนที่รู้คงคิดว่านี่คือชายแก่สองคนคุยเล่นกัน แต่คนที่ไม่รู้มาเห็นเข้า อาจนึกว่าสายลับกำลังนัดพบกันก็ได้

อู๋ไน่ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย เพื่อเว้นระยะออกมา “ถูกจับแล้ว แน่นอนว่าก็ต้องรับการพิจารณาคดี แล้วเข้าไปอยู่ในคุกน่ะสิ”

เฒ่าเติงส่งเสียงฮึอย่างดูแคลน “ตอนนั้นฉันมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าพวกมันเป็นพวกต้มตุ๋น เห็นไหม ฉันมองไม่ผิดจริง ๆ”

อู๋ไน่มองอีกฝ่ายอย่างพูดไม่ออก เขาจำได้ดีว่า ตอนนั้นเจ้าเฒ่าเติงคนนี้กระตือรือร้นแค่ไหน แถมยังช่วยพวกต้มตุ๋นเร่งให้เขารีบจ่ายเงินอีกต่างหาก

แม้แต่เงินที่ตัวเองจ่ายให้พวกต้มตุ๋น ก็ยังเป็นเงินที่ขโมยมาจากเมียแก่ของตัวเอง

ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขามองออกตั้งแต่แรกเสียอย่างนั้น

เมื่อเห็นว่าอู๋ไน่ไม่สนใจตัวเอง เฒ่าเติงก็กดเสียงต่ำถามต่อ “ครั้งนี้มีภารกิจสายลับอีกแล้วใช่ไหม ใช่งานเสวนาผู้ป่วยโรคมะเร็งที่โรงพยาบาลที่สองจัดขึ้นหรือเปล่า”

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว “แกรู้เรื่องงานเสวนาได้ยังไง”

อู๋ไน่เพียงแค่สงสัย งานเสวนาน่าจะมีแต่ผู้ป่วยโรคมะเร็งเท่านั้นที่เข้าร่วมได้ แล้วอีกฝ่ายรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

แต่เฒ่าเติงกลับเข้าใจผิดว่าเขาเดาถูก อู๋ไน่จะไปแฝงตัวในงานเสวนาของโรงพยาบาลที่สองจริง ๆ

“พวกเขาก็ให้ฉันไปเหมือนกัน”

อู๋ไน่กวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “แกก็เป็นมะเร็งด้วยเหรอ”

เฒ่าเติงเม้มปาก “มะเร็งเต้านมระยะที่หนึ่ง”

อู๋ไน่มองเฒ่าเติงอย่างเงียบ ๆ พูดตามตรง ตอนนี้เขาเริ่มเดาเพศของอีกฝ่ายไม่ออกแล้วจริง ๆ

เฒ่าเติงพูดว่า “ทำไมล่ะ เธอยังไม่เชื่ออีกหรือไง”

พูดจบก็ทำท่าจะถลกเสื้อของตัวเองออก เพื่อพิสูจน์ให้อู๋ไน่ดู

อู๋ไน่รีบห้ามทันที “หยุด ฉันยังต้องกินข้าวนะ”

เฒ่าเติงจัดเสื้อผ้าของตัวเอง พลางบ่นพึมพำว่า “ก็ผู้ชายเหมือนกันทั้งนั้น จะกลัวอะไร”

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว ผู้ชายเหมือนกัน แล้วแกเป็นมะเร็งเต้านมได้ยังไง

ต่อมาหลังจากคุยกัน อู๋ไน่ถึงได้รู้ว่า ผู้ชายก็เป็นมะเร็งเต้านมได้เหมือนกัน อีกทั้งโอกาสป่วยก็ไม่ได้ต่ำเลย

บะหมี่ที่สั่งถูกยกมาเสิร์ฟ อู๋ไน่จึงเริ่มกิน

แต่เฒ่าเติงกลับหมดอารมณ์กินข้าวแล้ว

“เฒ่าอู๋ ครั้งนี้ให้ฉันช่วยงานเธอเป็นยังไง”

อู๋ไน่พูดทั้งที่ยังคาบเส้นบะหมี่อยู่ในปาก “ช่วยอะไร เขาก็แค่งานเสวนา ไม่ได้ขายยา ไม่ได้บังคับให้แกเข้าโรงพยาบาลเสียหน่อย ไม่ใช่พวกต้มตุ๋นเลยสักนิด”

เฒ่าเติงหรี่ตา “เธอยังจะปิดบังฉันอีกใช่ไหม ครั้งก่อนเธอก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้พวกเราสนิทกันขนาดไหนแล้ว ฉันเองก็อยากผดุงความยุติธรรม กำจัดภัยให้ประชาชน ใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์ เธอให้โอกาสฉันสักครั้งเถอะ”

อู๋ไน่พูดกับอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องแล้ว เจ้าเฒ่าเติงปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขาไปเข้าร่วมงานเสวนา ก็เพื่อแฝงตัวสืบคดี

“แกรู้ไหมว่าโรงพยาบาลที่สองมีคนหนึ่งที่จากมะเร็งระยะสุดท้าย กลายเป็นมะเร็งระยะกลาง คนคนนั้นก็คือ…”

อู๋ไน่ยังพูดไม่ทันจบว่าคนคนนั้นคือตัวเขาเอง

เฒ่าเติงก็ขัดคำพูดของอู๋ไน่เสียก่อน “ฉันรู้ คนคนนั้นเป็นพวกต้มตุ๋น อย่าให้ฉันเจอเขาเชียว ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเขามาผดุงความยุติธรรมก่อนเลย”

อู๋ไน่ถึงกับงง

“แกรู้หรือไงว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง ถึงจะเอาเขามาผดุงความยุติธรรม”

เฒ่าเติงถลึงตาทั้งสองข้าง “ฉันได้ยินมาว่า งานเสวนาที่โรงพยาบาลที่สองจัดครั้งนี้ เจ้าหมอนั่นอาจจะโผล่มาด้วย ขอแค่เขาโผล่มา ฉันจะพุ่งเข้าไปเปิดโปงเขาทันที”

อู๋ไน่พูดว่า “เอาเถอะ ตามใจแกก็แล้วกัน”

เขาเองก็อยากดูเหมือนกันว่า เจ้าเฒ่าเติงจะเปิดโปงเขาอย่างไร

หลังทั้งสองกินบะหมี่เสร็จ ก็เดินทางไปโรงพยาบาลที่สองด้วยกัน

ผู้อำนวยการจ้าวอาศัยกระแสที่อู๋ไน่สร้างขึ้น จัดงานเสวนาให้มีขนาดใหญ่มาก

ในงานมีผู้ป่วยโรคมะเร็งมาถึงห้าหกร้อยคนเต็ม ๆ

ตอนทั้งสองมาถึง ที่นั่งแถวหน้าก็ไม่มีเหลือแล้ว

อู๋ไน่เรียกเขาว่า “ไปเถอะ ไปนั่งด้านหลังกัน”

อย่างไรเสีย เมื่อถึงคราวที่เขาต้องพูด ไป๋เสวี่ยก็ย่อมพาเขาไปด้านหน้าอยู่ดี

แต่เฒ่าเติงกลับไม่อยากไปด้านหลัง “ไม่ได้ เดี๋ยวฉันยังต้องฉีกหน้าพวกต้มตุ๋นด้วย ถ้าอยู่ด้านหลังจะลงมือไม่สะดวก”

อู๋ไน่จนใจ เฒ่าเติงเพื่อจะฉีกหน้าเขา นับว่าทุ่มสุดกำลังจริง ๆ