บทที่ 75 กลับหมู่บ้านไปหาคน

เมื่อได้ยินน้ำเสียงหวาดกลัวของอู๋ไน่ และเห็นสีหน้าตกใจของอู๋ไน่

ความมั่นใจของพ่อซาลี่ลี่ก็พุ่งพรวดขึ้นอีกมาก

วันนี้เขาจะต้องให้เมียกับลูกได้เห็นด้านความเป็นชายของเขาให้ได้

เขาชูมีดทำครัวในมือขึ้น

“ไอ้แก่ แกส่งลูกสาวฉันออกมา ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันจะฟันแกให้ตาย”

อู๋ไน่เบี่ยงตัวไปด้านข้าง เพื่อให้คนในห้องที่กำลังกินข้าวอยู่ มองเห็นพ่อของซาลี่ลี่ที่ถืออาวุธอยู่

และยังทำให้พ่อของซาลี่ลี่เห็นด้วยว่า ในห้องมีใครนั่งอยู่บ้าง

พูดตามตรง เขาเองก็ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะถือมีดมาด้วย คิดว่าอย่างมากครอบครัวนี้ก็คงมาปิดประตูโวยวายเรียกคนเท่านั้น

เดิมทีเขาคิดจะอาศัยคนในห้องขู่ให้อีกฝ่ายตกใจแล้วหนีไป แต่ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายให้ความร่วมมือดีขนาดนี้ ถึงกับยกหัวมาส่งถึงที่

อวี๋เชี่ยนกับคนทั้งแปดคนเห็นพ่อของซาลี่ลี่ถือมีดทำครัว ก็รีบลุกพรวดพุ่งเข้ามา เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายทำร้ายคุณตาอู๋

พ่อของซาลี่ลี่ถึงกับอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น แม่ของซาลี่ลี่ก็ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้าง ๆ

มีเพียงซาต้าเป่าที่อยู่ด้านหลังเท่านั้นที่ไม่รู้อะไรเลย จึงไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

เขาตะโกนอยู่ข้างหลังว่า

“พ่อ ฟันมันสิ พี่สาวต้องถูกมันซ่อนไว้แน่ ๆ”

จางเสี่ยวเฟิงพุ่งเข้าไปเร็วที่สุด ใช้ท่าจับกุมควบคุมแขนข้างที่พ่อของซาลี่ลี่ถือมีดเอาไว้ จากนั้นใช้แรงทั้งตัวกดพ่อของซาลี่ลี่ลงกับพื้น

ซาต้าเป่าเห็นพ่อถูกเล่นงาน ก็ชักมีดผลไม้ที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา คิดจะพุ่งไปลอบทำร้ายจางเสี่ยวเฟิง

อู๋ไน่อยู่ใกล้ที่สุด จึงยกเท้าถีบซาต้าเป่าที่พุ่งเข้ามา

ซาต้าเป่าพุ่งเข้ามาอย่างไร ก็ถูกถีบกระเด็นกลับไปอย่างนั้น

คนที่เหลือพุ่งเข้ามาควบคุมตัวทั้งสองคนไว้อย่างรวดเร็ว

แม่ของซาลี่ลี่กระชากเสื้อเจ้าหน้าที่ตำรวจ

“ปล่อยสามีกับลูกชายฉันเดี๋ยวนี้ พวกแกปล่อยมือสิ”

อู๋ไน่ลูบเอวที่เกือบเคล็ดเพราะเบี่ยงตัวหลบมีด แล้วพูดว่า

“ฉันสงสัยว่าพวกเขาสามคนเป็นพวกเดียวกัน จับตัวเธอไว้ด้วยเถอะ”

อวี๋เชี่ยนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่แล้ว จึงแอบยกนิ้วโป้งให้คุณตาอู๋ในใจ

แม้ตอนเห็นคุณตาอู๋เชิญคนในหน่วยมากินข้าว เธอก็ยังเดาไม่ออกว่าแท้จริงแล้วคุณตาอู๋คิดจะทำอะไร

เธอก้าวเข้าไปควบคุมตัวแม่ของซาลี่ลี่ที่กำลังร้องโวยวาย

“พวกคุณถือมีดบุกเข้ามาในบ้านคนอื่น ถือว่าเป็นการคุกคามความปลอดภัยของผู้อื่นแล้ว ตอนนี้พวกเราจะพาพวกคุณกลับไปสอบสวน”

แม่ของซาลี่ลี่ตะโกนเสียงดัง

“พวกเราไม่ได้คิดจะทำร้ายใครนะ พวกแกใส่ร้ายกันชัด ๆ”

อวี๋เชี่ยนพูดว่า

“พวกเราเห็นกันตั้งหลายคน ทั้งสามีและลูกชายของคุณต่างถืออาวุธคิดจะทำร้ายคน ไม่ใช่แก้ตัวแล้วจะใช้การได้”

พ่อของซาลี่ลี่ที่ถูกเจ้าหน้าที่สองนายควบคุมตัวอยู่ตะโกนว่า

“ฉันแค่จะขู่เขาเท่านั้น ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายใครจริง ๆ”

ซาต้าเป่าที่ถูกควบคุมตัวอยู่เช่นกันกลับปลอบพ่อของตัวเอง

“พ่อไม่ต้องพูดแล้ว ติดคุกลูกก็จะติดไปกับพ่อด้วย พวกเราต้องเป็นลูกผู้ชายตัวจริง กล้าทำก็ต้องกล้ารับ”

พ่อของซาลี่ลี่หันไปมองลูกทรพีที่อยู่ข้างตัว

“แกบ้าไปแล้วหรือไง แกกลัวว่าพ่อจะเข้าไปไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหม”

ทั้งสามคนถูกอวี๋เชี่ยนกับเพื่อนร่วมงานพาตัวไป

ก่อนจากไป จางเสี่ยวเฟิงยังขอบคุณคุณตาอู๋ ถ้าไม่ได้เท้าของคุณตาอู๋ช่วยไว้ ตอนนี้เขาคงนอนอยู่บนรถพยาบาลไปแล้ว

พร้อมกันนั้น เขายังนึกถึงคำพูดที่คุณตาอู๋บอกก่อนเลิกงาน ให้พวกเขาใส่เครื่องแบบตำรวจไว้ เผื่อมีภารกิจจะได้ออกไปปฏิบัติหน้าที่ได้ทันที

แล้วนี่ก็มีภารกิจจริง ๆ

ส่งคนอื่น ๆ ออกไปแล้ว ในห้องจึงเหลือเพียงอู๋ไน่ ไป๋เสวี่ย และหลิวเหมยสามคน

อู๋ไน่สบถออกมา

“บ้าเอ๊ย เดิมทีฉันแค่คิดจะขู่พ่อแม่ของซาลี่ลี่สักหน่อย ใครจะคิดว่าจะส่งพวกเขาเข้าไปข้างในแบบนี้ แล้วฉันจะอธิบายกับซาลี่ลี่อย่างไรดี”

ไป๋เสวี่ยนั่งลงข้างอู๋ไน่

“คุณตาอู๋ โทษคุณตาไม่ได้หรอกค่ะ พวกเขาถืออาวุธคิดจะทำร้ายคุณตาเอง ไม่ใช่ความผิดของคุณตาสักหน่อย”

หลิวเหมยก็พูดขึ้นเช่นกัน

“ใช่ค่ะ น่ากลัวจะตาย ถ้าไม่มีคนอยู่กันมากขนาดนี้ เกรงว่าพวกเราคงซวยกันหมดแล้ว”

ทั้งสามคนกินข้าวต่อจนเสร็จ

อู๋ไน่ไม่ได้โทรบอกซาลี่ลี่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้าน และยังสั่งไป๋เสวี่ยว่าอย่าเพิ่งโทรหาซาลี่ลี่ รอให้ทางสถานีตำรวจจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน

เหตุการณ์เกิดขึ้นต่อหน้าผู้คนมากมาย แถมยังถือมีดก่อเหตุ เรื่องนี้ร้ายแรงกว่ากรณีลูกชายสองคนของจ้าวกุ้ยฝางเสียอีก

ไม่ใช่เรื่องที่จะออกมาได้ง่าย ๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังตื่นนอน อวี๋เชี่ยนก็มาที่บ้านอู๋ไน่ เพื่อบอกผลการจัดการของทางสถานีตำรวจเมื่อคืน

พ่อของซาลี่ลี่มีท่าทีให้การรับสารภาพเป็นอย่างดี ตอนนี้ถูกควบคุมตัวไว้แล้ว รอการตัดสินคดี

ส่วนซาต้าเป่าต่อต้านและไม่ยอมให้ความร่วมมือในการสอบสวน แต่เพราะอายุยังไม่ครบสิบแปดปี จึงทำได้เพียงส่งตัวไปสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนเพื่อปรับปรุงแก้ไขก่อน

สำหรับแม่ของซาลี่ลี่ เนื่องจากไม่ได้เข้าร่วมในกระบวนการก่อเหตุ จึงไม่ถูกฟ้องร้อง

อู๋ไน่ถามว่า

“แม่ของซาลี่ลี่ไปไหนแล้ว”

เขากลัวว่าแม่ของซาลี่ลี่จะเรียนแบบจ้าวกุ้ยฝาง แล้วมาดักรอเขาอีก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง บ้านหลังนี้ก็คงไม่ต้องกลับมาอยู่แล้ว

อวี๋เชี่ยนตอบว่า

“ได้ยินว่ากลับหมู่บ้านไปหาคน ที่บ้านน่าจะมีญาติคนหนึ่งเป็นผู้นำอยู่”

“ถ้าที่บ้านมีญาติเป็นผู้นำจริง แล้วจะถูกเจ้าหนี้บีบจนไม่กล้ากลับบ้านได้อย่างไร”

อู๋ไน่ยังสงสัยเรื่องนี้อยู่

อวี๋เชี่ยนยักไหล่

“เรื่องนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คุณตาอู๋ เมื่อวานคุณตาตกใจมาก วันนี้พักอยู่บ้านเถอะค่ะ”

เดิมทีอู๋ไน่กำลังคิดว่าวันนี้จะไปคุยกับซาลี่ลี่อยู่พอดี จึงตอบตกลงอย่างว่าง่าย

ช่วงสาย เขานั่งแท็กซี่มาที่สำนักงานขายบ้าน

โทรหาซาลี่ลี่แล้วไม่มีคนรับ อู๋ไน่จึงเดินเข้าไปข้างในโดยตรง

เพียงมองแวบเดียวก็เห็นซาลี่ลี่กำลังรับรองลูกค้าอยู่ จึงไม่แปลกที่เธอไม่มีเวลารับโทรศัพท์

อู๋ไน่หาที่นั่งว่างแล้วนั่งลง พนักงานขายหญิงคนหนึ่งก็ยกน้ำชามาให้ทันที

“คุณตาดื่มชาก่อนนะคะ พี่ซาลี่กำลังจะมาแล้วค่ะ”

อู๋ไน่ชะงักไป

“เธอรู้จักฉันด้วยหรือ”

เขาคิดว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจผิด เห็นเขาเป็นลูกค้าจึงยกน้ำชามาให้

พนักงานขายหญิงยิ้มแล้วพูดว่า

“คุณตา ฉันจะไม่รู้จักคุณตาได้อย่างไรคะ คุณตาเป็นคนดังของที่นี่เลยนะคะ อีกอย่างพวกเรายังรู้ด้วยว่าคุณตาเป็นดาวต้านมะเร็งของโรงพยาบาลที่สอง และเป็นคุณตาเซิร์ฟเวอร์ชาติแห่งหวางเจ๋อนงเหยา”

สีหน้าของอู๋ไน่ดูแปลกพิกล เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้อยู่ในยุทธภพแล้ว แต่ยุทธภพกลับยังมีตำนานของเขาอยู่

ไม่รู้ตัวเลยว่าเขามีตำแหน่งเรียกขานมากมายถึงเพียงนี้

อีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขายังเป็นผู้ช่วยตำรวจที่อายุมากที่สุดของสถานีตำรวจเมืองอีกด้วย

สิบนาทีต่อมา ซาลี่ลี่จัดการลูกค้าเสร็จแล้วจึงเดินเข้ามา

เธอถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“คุณตา เป็นเพราะพ่อแม่ของฉันก่อเรื่องให้คุณตาหรือเปล่าคะ”

อู๋ไน่กระแอมเบา ๆ แล้วดื่มน้ำชาอีกอึกเพื่อกดอารมณ์

“ลี่ลี่ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากบอกเธอ”

ซาลี่ลี่พยักหน้า

“คุณตาอู๋ ฉันรู้ว่าคนในครอบครัวของฉันทำอะไรเกินขอบเขตได้มากแค่ไหน มีเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลยค่ะ”

อู๋ไน่พูดว่า

“เมื่อวานพ่อของเธอกับน้องชายถือมีดบุกไปที่บ้านฉัน”

ติ๊ง

ระบบได้รับความประหลาดใจจากซาลี่ลี่ เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน

ซาลี่ลี่รีบสำรวจร่างกายอู๋ไน่ทั้งตัว แล้วถามด้วยความเป็นห่วง

“คุณตาได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าคะ”

อู๋ไน่ตบไหล่ซาลี่ลี่ที่กำลังร้อนใจ

“เธอไม่ต้องตื่นเต้น ฉันไม่เป็นไร แต่พ่อกับน้องชายของเธอถูกจับเข้าไปเพราะเรื่องนี้ อย่างน้อยสามปีสองปีก็คงออกมาไม่ได้”

ติ๊ง

ระบบได้รับความประหลาดใจจากซาลี่ลี่ เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน

แม้ว่าครอบครัวของซาลี่ลี่จะถูกจับเข้าไป แต่อู๋ไน่ก็ไม่ควรแสดงท่าทีดีใจจนเกินไป

แต่หลังจากได้รับรางวัลจากระบบติดต่อกันถึงสองครั้ง เขาก็ไม่อาจควบคุมมุมปากของตัวเองได้จริง ๆ

โชคดีที่ซาลี่ลี่กำลังยืนนิ่งด้วยความมึนงง จึงไม่ได้สังเกตสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว ซาลี่ลี่ก็ถามว่า

“แล้วแม่ของฉันล่ะคะ คุณตา”

อู๋ไน่เล่าเรื่องที่อวี๋เชี่ยนบอกเขาให้ฟัง

“ได้ยินว่าที่บ้านของเธอมีผู้นำใหญ่คนหนึ่งอยู่ ดูเหมือนว่าแม่ของเธอจะกลับไปหาคนช่วย”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ซาลี่ลี่ก็ชะงักไปอีกครั้ง

เธอครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะพูดว่า

“ฉันรู้แล้วค่ะ ลูกพี่ลูกน้องของลูกพี่ลูกน้องของน้าสะใภ้บ้านลุงรองของฉัน มีแม่ยายเป็นหัวหน้าฝ่ายสตรีของหมู่บ้านข้าง ๆ ค่ะ”

อู๋ไน่นับนิ้วอยู่หลายรอบ

นี่ไม่ใช่ญาติที่ห่างกันจนแทบไม่เกี่ยวข้องกันเลยหรอกหรือ