บทที่ 74 พ่อเสือย่อมไม่มีลูกหมา

อู๋ไน่เดินไปนั่งลงข้างซาลี่ลี่ โดยไม่ได้เอ่ยปากปลอบเธอก่อน เพียงนั่งอยู่เป็นเพื่อนเธออย่างเงียบ ๆ

ผ่านไปไม่กี่นาที ซาลี่ลี่ก็ร้องไห้โฮ ก่อนจะโผเข้ามาในอ้อมกอดของอู๋ไน่

“คุณตา คุณตาว่าฉันควรทำอย่างไรดีคะ”

อู๋ไน่ลูบหลังซาลี่ลี่เบา ๆ อย่างบริสุทธิ์ใจ

“ตลอดหลายปีมานี้ สิ่งที่เธอทุ่มเทให้พวกเขาก็มากพอจะชดใช้บุญคุณที่พวกเขาเลี้ยงดูเธอมาแล้ว นักพนันไม่มีวันเลิกได้หรอก”

“ถ้าเธอไม่รีบตัดตัวเองออกมาตอนนี้ มีแต่จะยิ่งถลำลึกลงไปเรื่อย ๆ พ่อของเธอมีเธอคอยหนุนหลัง ก็ยิ่งเล่นการพนันอย่างไม่เกรงกลัวอะไร”

ซาลี่ลี่สะอื้นฮัก ๆ

“แต่พวกเขาต้องไม่ปล่อยฉันไปแน่ ๆ พวกเขาจะอยู่ในห้องของฉัน ไม่ยอมไปไหน”

ตราบใดที่ซาลี่ลี่คิดจะตัดขาดจากครอบครัวด้วยตัวเอง เรื่องก็จัดการได้ง่าย ที่น่ากลัวคือเธอเห็นแก่ความผูกพันในครอบครัวที่เรียกกันว่าความรัก ยอมให้คนพวกนั้นสูบเลือดสูบเนื้อต่อไปด้วยความเต็มใจ

อู๋ไน่ยิ้ม

“เธอไปพักโรงแรมสักสองสามวันก่อน พ่อแม่ของเธอ ฉันจะจัดการเอง”

ซาลี่ลี่กัดริมฝีปาก

“คุณตาไม่รู้หรอกค่ะว่าพวกเขารับมือยากแค่ไหน ถ้าพวกเขาไม่เห็นฉัน พวกเขาจะไม่ยอมไปเด็ดขาด”

อู๋ไน่แค่นหัวเราะ

“กล้ามานอนแช่อยู่ในบ้านของฉันไม่ยอมไปงั้นหรือ พวกเขากล้าหรือ หรือเธอยังไม่เชื่อฝีมือของคุณตาอีก”

เมื่อนึกถึงเรื่องโหด ๆ ที่คุณตาอู๋เคยทำ ซาลี่ลี่ก็เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้ม

อู๋ไน่หยิบเงินห้าพันหยวนออกมาจากกระเป๋า

นี่คือเงินที่เขาไปถอนจากธนาคารในตอนแรกเพื่อสร้างความไว้วางใจให้พวกต้มตุ๋น

“เอาเงินนี่ไปพักโรงแรมก่อน เมื่อไหร่มีเงินค่อยเอามาคืนฉัน”

ติ๊ง

ระบบได้รับความประหลาดใจจากซาลี่ลี่ เพิ่มอายุขัย 60 วัน

เมื่อได้ยินเสียงรางวัลจากระบบ อู๋ไน่ก็ยกมุมปากขึ้น ในที่สุดก็ไม่เสียแรงเปล่า

เขาลุกขึ้นตบก้นตัวเองเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นเธอไปพักโรงแรมเถอะ ฉันกลับก่อนล่ะ”

ซาลี่ลี่พูดอย่างจริงจัง

“คุณตา ขอบคุณนะคะ”

อู๋ไน่โบกมือเป็นการตอบรับ ก่อนจะลูบเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นจากน้ำตาบนตัว

กลับไปคราวนี้คงต้องรบกวนหลิวเหมยซักให้อีกแล้ว

ซาลี่ลี่ไม่กลับบ้านตลอดทั้งคืน และไม่ยอมรับโทรศัพท์ด้วย

แม่ของซาลี่ลี่ร้อนใจแทบแย่

เธอไม่ได้เป็นห่วงว่าซาลี่ลี่จะเกิดอันตราย แต่กลัวว่าซาลี่ลี่จะหายตัวไป แล้วหนี้นอกระบบที่ครอบครัวติดไว้จะไม่มีใครใช้คืน

พวกเจ้าหนี้ไม่มีทางยอมตามใจพวกเธอแน่ ถึงตอนนั้นแม้แต่บ้านที่บ้านเกิดก็อาจถูกทุบจนพัง

เช้าวันรุ่งขึ้น แม่ของซาลี่ลี่ก็มาที่บ้านอู๋ไน่แต่เช้าและเคาะประตู วันนี้อู๋ไน่ต้องไปทำงานที่สถานีตำรวจ จึงตื่นค่อนข้างเช้า

เมื่อเปิดประตูออกมาเห็นคนด้านนอกเป็นแม่ของซาลี่ลี่ อู๋ไน่ก็ถามอย่างสงสัย

“เธอเป็นใคร”

แม่ของซาลี่ลี่ชะงักไป

“พี่ชาย ฉันเป็นแม่ของซาลี่ลี่ไง เมื่อวานพวกเรายังกินข้าวด้วยกันอยู่เลย”

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว

“ซาลี่ลี่ ซาลี่ลี่คือใคร ฉันไม่รู้จัก”

พูดจบ เขาก็ปิดประตูดังปัง

แม่ของซาลี่ลี่ยืนนิ่งอยู่ด้านนอกหลายวินาที ก่อนจะเริ่มเคาะประตูใหม่อีกครั้ง

อู๋ไน่เปิดประตูออกมาอย่างหงุดหงิด

“เธอเป็นบ้าหรือไง ฉันบอกแล้วว่าไม่รู้จักเธอ ยังจะเคาะประตูทำไม”

แม่ของซาลี่ลี่ชี้ตัวเองอย่างร้อนใจ

“ฉันเป็นแม่ของซาลี่ลี่ไง แล้วแม่บ้านของเธอล่ะ แม่บ้านของเธอต้องจำฉันได้แน่ ๆ”

อู๋ไน่เรียกหลิวเหมยมายืนข้างตัว แล้วถามว่า

“เธอรู้จักคนนี้ไหม”

หลิวเหมยส่ายหน้า

“ไม่รู้จักค่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน”

แม่ของซาลี่ลี่แทบจะเป็นลม

เดิมทีเธอคิดว่าอู๋ไน่คงเป็นโรคสมองเสื่อมในวัยชรา จำคนไม่ได้

แต่แม่บ้านคนนี้อายุก็พอ ๆ กับเธอ ทำไมถึงจำเธอไม่ได้เหมือนกัน

“ฉันอยากถามว่า พวกเธอรู้ไหมว่าลูกสาวของฉันไปไหน”

ทั้งสองคนทำหน้าสงสัยเหมือนกัน

อู๋ไน่พูดว่า

“เธอจำคนผิดหรือเปล่า”

หลิวเหมยพยักหน้า

“น่าจะใช่ค่ะ”

“เธอไปถามบ้านอื่นดูเถอะ”

พูดจบ อู๋ไน่ก็ปิดประตูลงอีกครั้ง

หลังปิดประตู หลิวเหมยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ การแกล้งทำเป็นไม่รู้จักอีกฝ่าย ย่อมเป็นคำสั่งของคุณอาอู๋อยู่แล้ว

เมื่อครู่ตอนเห็นสีหน้าสงสัยของอีกฝ่าย เธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

อู๋ไน่ทำเสียงจุ๊ ๆ สองครั้ง แล้วลดเสียงลง

“อย่าให้เธอได้ยิน”

หลิวเหมยรีบยกมือปิดปาก

จากนั้นอู๋ไน่ก็พูดว่า

“คืนนี้เตรียมกับข้าวเพิ่มหน่อย ฉันจะเลี้ยงข้าว”

หลิวเหมยตกใจ

“คุณอาอู๋คงไม่ได้คิดจะเชิญครอบครัวนั้นมากินอีกใช่ไหมคะ”

เมื่อวานท่าทางที่แม่ของซาลี่ลี่ถ่มน้ำลายใส่อาหารทำให้เธอโกรธมาก

ท้ายที่สุดก็ยังเป็นคุณอาอู๋ที่ออกปาก ให้เธอทิ้งจานชามทั้งหมดแล้วซื้อใหม่

อู๋ไน่พูดว่า

“กินข้าวงั้นหรือ ให้พวกมันไปกินขี้เถอะ”

หลังกินข้าวเสร็จ อู๋ไน่ก็ไปทำงานพร้อมกับอวี๋เชี่ยนและไป๋เสวี่ย

ระหว่างทาง อวี๋เชี่ยนถามว่าเรื่องนี้ควรจัดการอย่างไร

อู๋ไน่ตอบว่า

“ก็จัดการไปตามมีตามเกิดสิ คืนนี้ฉันจะหาทางทำให้ครอบครัวนั้นไสหัวไป และต่อไปจะได้ไม่กล้ามาตามหาซาลี่ลี่ที่นี่อีก”

อวี๋เชี่ยนทำหน้าสงสัย

แต่อู๋ไน่ไม่ได้อธิบายต่อ

วันนี้ไม่มีคดีอะไร อู๋ไน่จึงนั่งดื่มชาอยู่ในห้องทำงาน พูดคุยเรื่อยเปื่อยกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ

“เสี่ยวหลี่ คืนนี้ไปกินข้าวที่บ้านฉันสิ”

“ได้เลยครับ คุณตาอู๋”

“เสี่ยวจาง คืนนี้ไปกินข้าวที่บ้านฉันสิ”

จางเสี่ยวเฟิงตอบว่า

“ได้เลยครับพ่อ ในที่สุดผมก็มีโอกาสไปกินข้าวฟรีที่บ้านพ่อแล้ว”

อู๋ไน่เรียกคนในหน่วยทั้งแปดคนมาทั้งหมด

ตอนเลิกงาน เจ้าหน้าที่ทั้งหลายเตรียมจะเปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อผ้าลำลอง

อู๋ไน่รีบห้ามไว้

“ไม่ต้องเปลี่ยน พวกเธอใส่ชุดนี้ไปเลยแล้วกัน ถ้าเกิดมีคดีอะไรขึ้นมา จะได้ออกไประงับเหตุได้ทันที”

เจ้าหน้าที่ทั้งแปดคนมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเต็มหัว

ถ้ามีคดี ก็ควรเป็นเจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรรับผิดชอบไม่ใช่หรือ

แต่ภายใต้การยืนกรานอย่างหนักแน่นของอู๋ไน่ ทั้งแปดคนก็ยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง

รถเอสยูวีของอู๋ไน่รวมกับรถซานตาน่าเก่า ๆ ของจางเสี่ยวเฟิง พอดีสามารถขนทุกคนกลับไปได้ทั้งหมด

เมื่อกลับถึงบ้าน หลิวเหมยก็เตรียมอาหารเต็มโต๊ะไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นคนสวมเครื่องแบบตำรวจมากมาย หลิวเหมยจึงรู้ว่าคุณอาอู๋เชิญเพื่อนร่วมงานมากินข้าว

อู๋ไน่โบกมือ

“เร็วเข้า ๆ นั่งกันได้แล้ว”

เจ้าหน้าที่ทั้งแปดคนและอวี๋เชี่ยนนั่งลงประจำที่

อู๋ไน่เปิดประตู แล้วตะโกนไปทางด้านนอกว่า

“กินข้าวได้แล้วจ้า”

จากนั้นเขาก็ปิดประตู เดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร

เจ้าหน้าที่ทั้งหลายมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครเข้าใจว่านี่เป็นธรรมเนียมอะไร ก่อนกินข้าวยังต้องตะโกนออกไปข้างนอกหนึ่งครั้งด้วย

ที่บ้านของซาลี่ลี่

พ่อกับแม่ของซาลี่ลี่ที่รอคอยอย่างกระวนกระวายมาตลอดทั้งวัน พอได้ยินเสียงตะโกนของอู๋ไน่จากทางเดิน ก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที

แม่ของซาลี่ลี่พูดว่า

“ต้องเป็นไอ้แก่คนนั้นแน่ ๆ ที่ซ่อนลี่ลี่เอาไว้ พวกเราไปเอาตัวเธอตอนนี้เลย”

ส่วนพ่อของซาลี่ลี่ไปหยิบมีดทำครัวจากในครัว

“ถ้าไอ้แก่บ้านั่นไม่ยอมส่งลี่ลี่ออกมา ฉันจะฟันมันให้ตาย”

พ่อของซาลี่ลี่เป็นคนขี้ขลาดและอ่อนแอ หากให้เขาฟันคนจริง ๆ แน่นอนว่าเขาไม่กล้าหรอก

แต่เขารู้ว่าอู๋ไน่ไม่มีลูกไม่มีเมีย มีเพียงแม่บ้านอยู่ข้างกายคนเดียว

เขาเชื่อว่าการใช้มีดทำครัวน่าจะข่มขู่อีกฝ่ายได้

เมื่อเห็นพ่อถืออาวุธ ซาต้าเป่าก็ไปหยิบมีดผลไม้ออกมาจากในครัวเช่นกัน

“ถ้ามันไม่ยอมส่งคนออกมา ผมจะแทงมันให้ตาย”

พ่อของซาลี่ลี่ตบไหล่ซาต้าเป่า

“สมแล้วที่พ่อเสือย่อมไม่มีลูกหมา ไป พ่อจะทำให้แกได้เห็นว่าอะไรเรียกว่าลูกผู้ชาย”

ทั้งสามคนเดินตรงไปยังบ้านของอู๋ไน่อย่างดุดัน

อู๋ไน่ใช้ดวงตาทะลุมองสังเกตการณ์ และเมื่อเห็นว่าทั้งสามติดกับจริง ๆ เขาก็รู้ว่าพอเขากลับมา พวกนั้นก็รีบร้อนมาทวงคนทันที

ปัง ๆ ๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงมีดทำครัวฟันประตูเหล็กกันขโมยก็ดังขึ้นจากด้านนอก

คนที่กำลังกินข้าวต่างหยุดมือพร้อมกัน

หลิวเหมยคิดจะไปเปิดประตู แต่อู๋ไน่รีบพูดว่า

“ฉันไปเอง”

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้อง

เจ้าหน้าที่ทั้งหลายก็ไม่ได้กินข้าวต่อเช่นกัน ต่างอยากดูว่าใครกันที่มาเคาะประตูเสียงดังขนาดนี้

อู๋ไน่เปิดประตูออก แล้วรีบถอยหลังไปสองก้าวทันที เมื่อเห็นพ่อของซาลี่ลี่กำลังถือมีดทำครัวอยู่

“นายคิดจะทำอะไร”