บทที่ 73

บทที่ ๗๓ ซาลี่ลี่เสียใจอย่างถึงที่สุด

เมื่อแม่ของซาลี่ลี่ได้ยินคำถามของอู๋ไน่ เธอก็วางชามกับตะเกียบในมือลง

“ในเมื่อซาลี่ลี่เกิดมาเป็นผู้หญิง ชีวิตของเธอก็ต่ำต้อยอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่ออกไปทำงานหาเงิน แล้วใครจะหาเงินล่ะ รออีกสองปีค่อยหาบ้านสามีแล้วขายเธอทิ้ง พอดีจะได้เอาเงินไปถมค่าสินสอดให้ต้าต้าเป่าแต่งงาน”

เมื่อแม่ของซาลี่ลี่พูดจบ อวี๋เชี่ยนกับไป๋เสวี่ยก็ตกตะลึงจนตาค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอได้ยินใครพูดถึงลูกสาวของตัวเองแบบนี้

จากนั้นพวกเธอก็มองไปทางพ่อของซาลี่ลี่กับซาต้าเป่า คิดว่าทั้งสองคนน่าจะตกใจไม่ต่างจากพวกเธอ

แต่ผลกลับไม่เป็นอย่างนั้น พ่อของซาลี่ลี่กินข้าวต่ออย่างเป็นธรรมดา ราวกับเรื่องที่ได้ยินเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว ส่วนซาต้าเป่ากลับทำหน้าภาคภูมิใจ

“แม่พูดไม่ผิด ใครจะอยากแต่งงานกับซาลี่ลี่ต้องเอาสินสอดสองแสนหยวนมาให้ผมใช้แต่งงาน ไม่อย่างนั้นชั่วชีวิตนี้เธออย่าหวังว่าจะได้แต่งงาน ต้องอยู่บ้านหาเงินให้พวกเราตลอดไป”

อวี๋เชี่ยน ไป๋เสวี่ย และหลิวเหมยต่างตกตะลึงกับคำพูดของคนทั้งครอบครัว จนอดสงสัยไม่ได้ว่าซาลี่ลี่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาจริงหรือไม่

ต่อให้เก็บมาเลี้ยง ก็คงไม่ถึงขั้นทำกันแบบนี้กระมัง

อู๋ไน่ใช้ดวงตาทะลุมองมองออกไปนอกประตู

ซาลี่ลี่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างนอก สีหน้าเหม่อลอย

อู๋ไน่เติมเชื้อไฟเข้าไปอีก ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามพ่อของซาลี่ลี่ว่า

“ในเมื่อที่บ้านไม่มีเงิน แล้วทำไมนายยังกล้ายืมเงินไปเล่นการพนันตั้งมากมาย”

พ่อของซาลี่ลี่ทำหน้าดูแคลน

“ไม่มีเงินแล้วจะทำไม มีซาลี่ลี่อยู่ ต่อให้ฉันเป็นหนี้เท่าไรก็ต้องให้เธอหาทางใช้คืนให้ ไม่อย่างนั้นฉันก็ขายเธอทิ้งไปเสีย ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวฉัน ฉันจะขายเธอ ใครจะมายุ่งได้”

เมื่อได้ยินพ่อของซาลี่ลี่พูดแบบนั้น อวี๋เชี่ยนก็ตบโต๊ะดังปัง

“นายมีสิทธิ์อะไรขายซาลี่ลี่ ยังบอกว่าไม่มีใครยุ่งได้อีก นายรู้ไหมว่านี่มันเรียกว่าค้ามนุษย์”

ครอบครัวของซาลี่ลี่ตกใจสะดุ้ง

ไม่คิดเลยว่าหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนนี้ พอโกรธขึ้นมาจะน่ากลัวถึงเพียงนี้

พ่อของซาลี่ลี่หงุดหงิดมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงเผลอพูดความในใจออกมา

แต่เมื่อพูดออกไปแล้ว เพื่อรักษาหน้า เขาก็ย่อมไม่ยอมเก็บคำพูดกลับคืน

จึงทำเสียงแข็งว่า “เรื่องของครอบครัวฉัน ไม่ต้องให้คนนอกอย่างพวกเธอมายุ่ง”

ไป๋เสวี่ยพูดว่า “คุณลุงคุณป้า พวกคุณคิดแบบนี้ ซาลี่ลี่รู้เข้าคงเสียใจมากนะคะ เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกคุณนะคะ”

พ่อของซาลี่ลี่แค่นเสียง

“ก็เพราะเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของฉันนั่นแหละ พวกเราถึงอยากทำอะไรก็ทำได้”

แม่ของซาลี่ลี่ลุกขึ้น

“ตอนแรกนึกว่าพวกเธอใจดีเชิญพวกเรามากินข้าว ที่แท้ก็อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน พวกเราไม่กินแล้ว”

พูดจบ เธอก็ถุยน้ำลายลงบนอาหารบนโต๊ะ

“พวกเราไป”

พ่อของซาลี่ลี่กับซาต้าเป่าลุกขึ้นเดินออกไปทันที

ก่อนออกไป ซาต้าเป่ายังเทข้าวในชามของตัวเองลงบนโต๊ะอีกด้วย

“พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง” ไป๋เสวี่ยลุกขึ้นถามเสียงดัง

แม้แต่ไป๋เสวี่ยที่ปกติอารมณ์ดีที่สุดยังโกรธจนเป็นแบบนี้ ก็พอจะจินตนาการได้ว่าคนอื่น ๆ เป็นอย่างไร

อวี๋เชี่ยนก้าวเท้าคิดจะไล่ตามคนทั้งสามไป แต่จู่ ๆ ก็ถูกอู๋ไน่ดึงตัวไว้

อวี๋เชี่ยนพูดว่า “คุณตาไม่ต้องสนใจพวกเขาค่ะ พวกเขาทำเกินไปแล้ว”

อู๋ไน่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปทางประตูห้อง

คนทั้งสามที่กำลังเดินออกไปพลันชะงักฝีเท้า

แม่ของซาลี่ลี่ถามอย่างรู้สึกผิดว่า “ลี่ลี่ กลับมาตั้งแต่เมื่อไร”

ใบหน้าของซาลี่ลี่เต็มไปด้วยความเสียใจ

“กลับมาตั้งนานแล้วค่ะ คำพูดที่พวกคุณพูด ฉันได้ยินหมดแล้ว”

แม่ของซาลี่ลี่กระแอมเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปดึงแขนซาลี่ลี่

“ไป กลับบ้านแล้วค่อยคุยกัน”

ในที่สุดน้ำตาของซาลี่ลี่ก็ไหลออกมา

“ทำให้ฉันขายหน้าขนาดนี้แล้ว ยังมีอะไรที่พูดข้างนอกไม่ได้อีกหรือคะ

ในสายตาพวกคุณ ฉันเป็นแค่เครื่องมือหาเงินที่พร้อมจะถูกทิ้งเมื่อไรก็ได้ใช่ไหมคะ”

ซาลี่ลี่หันไปมองพ่อของตัวเอง

“เพราะฉันเป็นลูกที่พ่อให้กำเนิด พ่อก็เลยอยากขายฉันเมื่อไรก็ขายได้ใช่ไหมคะ”

พ่อของซาลี่ลี่ถูกถามจนพูดไม่ออก จู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นตบหน้าซาลี่ลี่หนึ่งฉาด

“แกพูดกับพ่อแม่แบบนี้ได้ยังไง”

แม่ของซาลี่ลี่ดึงแขนเธออีกครั้ง

“กลับบ้านกันเร็ว อย่าทำให้พ่อของลูกโกรธเลย”

ซาต้าเป่าก็พูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว พี่ อย่าทำให้ครอบครัวเราอับอายข้างนอกเลย”

ซาลี่ลี่ชี้ตัวเอง

“ฉันทำให้ขายหน้า พวกคุณคิดว่าฉันเป็นฝ่ายทำให้ครอบครัวขายหน้าสินะ”

ซาลี่ลี่หมดหวังกับครอบครัวตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

เดิมทีเธอคิดว่า คนในครอบครัวอาจเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่ก็น่าจะยังมองเธอเป็นคนในครอบครัวอยู่

เพราะอย่างนั้นเธอจึงยอมช่วยแก้ปัญหาให้ครอบครัว ช่วยพ่อใช้หนี้พนัน และนำเงินที่หามาได้จากการทำงานกลับไปจุนเจือบ้านทั้งหมด

แต่ผลกลับกลายเป็นว่า ครอบครัวมองเธอเป็นคนนอก เป็นแค่เครื่องมือผลิตเงิน

ซาลี่ลี่หันหลังวิ่งไปทางลิฟต์

“หนู อย่าเพิ่งไปสิ” แม่ของซาลี่ลี่รีบคิดจะวิ่งตาม

แต่จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งคว้าแขนเธอไว้

หันกลับไปดู ก็พบว่าคนที่ดึงเธอไว้คืออู๋ไน่ เจ้าของห้องเช่า

อู๋ไน่กะพริบตาแล้วยิ้ม

“น้องสาว ฉันรู้ว่าเธอร้อนใจ แต่เธออย่าเพิ่งรีบร้อน ตอนนี้ตามไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้”

แม่ของซาลี่ลี่พูดว่า “รีบปล่อยมือฉัน ฉันจะไปตามลูกสาว”

แต่มือของอู๋ไน่ยังคงกำแขนของแม่ซาลี่ลี่ไว้แน่น

“เธอดูสิ มีเครื่องจักรที่หมุนด้วยความเร็วสูงขนาดนี้เข้ามาในประเทศ จำหลักการที่ฉันเคยบอกตอนยังเด็กเอาไว้ คนที่วิจัย หลักการของการวิจัยสิ่งนี้คือ อำนาจการปกครองของยมโลก……”

แม่ของซาลี่ลี่ชะงักไป

พ่อของซาลี่ลี่กับซาต้าเป่าก็ยืนนิ่ง มองชายแก่ที่กำลังพูดจาเหลวไหลตรงหน้า

อู๋ไน่อาศัยวิชาสำนักหวงหลงชุดหนึ่ง ทั้งหมดติดบลูทูธ คุมสถานการณ์ในที่เกิดเหตุไว้ได้สามสิบวินาที

เพื่อซื้อเวลาให้ซาลี่ลี่จากไป

พ่อของซาลี่ลี่สะบัดมืออู๋ไน่ออก

“เครื่องจักรที่หมุนด้วยความเร็วสูงอะไร นายจับเมียฉันไว้แล้วพูดบ้าอะไรอยู่”

ซาต้าเป่าดูเหมือนจะเข้าใจ เขาสะกิดพ่อเบา ๆ

“พ่อ สิ่งที่เขาพูดเหมือนจะมีเหตุผลอยู่นะ”

พ่อของซาลี่ลี่ถลึงตามองลูกชายสุดที่รัก

“แกกินซี่โครงหมูจนสมองโง่ไปแล้วหรือไง มีเหตุผลบ้าบออะไร”

ทั้งสามคนอยากจะไล่ตามซาลี่ลี่อีกครั้ง แต่ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

พอโทรศัพท์ไป ซาลี่ลี่ก็ไม่รับสาย พวกเขาจึงทำได้เพียงกลับเข้าห้องไปรอให้ซาลี่ลี่กลับมาเอง

หลังจากคนทั้งสามจากไป ไป๋เสวี่ยก็เดินมาหาอู๋ไน่

“คุณตา เมื่อครู่คุณตาพูดอะไรคะ”

อู๋ไน่หยิบโทรศัพท์ออกมา

“ใครจะไปรู้ว่าพูดอะไร”

จากนั้นเขาก็กดโทรหาซาลี่ลี่

โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งก่อนจะมีคนรับสาย

ปลายสายไม่มีเสียงใด ๆ

อู๋ไน่ถามว่า “เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอ”

เวลานั้นเอง เสียงสะอื้นก็ดังออกมาจากในโทรศัพท์

“ฮือ ๆ ๆ…พวกคุณไม่ต้องตามหาฉันแล้ว ปล่อยให้ฉันตายไปเถอะ”

โทรศัพท์เปิดลำโพงอยู่ อวี๋เชี่ยนกับคนอื่น ๆ จึงได้ยินด้วย

อวี๋เชี่ยนตะโกนใส่โทรศัพท์ว่า “ซาลี่ลี่ เธอไม่ได้อยากพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าฉันหรอกหรือ ถ้าเธอตายแล้วจะพิสูจน์ตัวเองได้ยังไง”

ไป๋เสวี่ยก็พูดว่า “พี่ซาลี่ลี่ อย่าทำอะไรโง่ ๆ เด็ดขาดนะคะ”

หลิวเหมยพูดว่า “เด็กน้อย อย่าเสียใจไปเลย คนในครอบครัวไม่ดีกับเธอ แต่ฉันกับคุณตาอู๋ดีกับเธอนะ”

ปลายสายยังคงมีเสียงสะอื้นเบา ๆ แต่ซาลี่ลี่ไม่ยอมบอกว่าอยู่ที่ไหน

อู๋ไน่จึงจำต้องใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า

“เธออยู่ที่ไหน”

เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าปากแห่งความสัตย์จริงจะยังใช้ได้ผลผ่านโทรศัพท์หรือไม่

โชคดีที่ในวินาทีถัดมา ซาลี่ลี่ตอบออกมาตรง ๆ ว่า

“ฉันอยู่บนดาดฟ้า”

ที่แท้หลังขึ้นลิฟต์ ซาลี่ลี่ไม่ได้ลงไปชั้นล่าง แต่ตรงขึ้นไปชั้นบนสุดทันที

ทุกคนรีบขึ้นไปยังดาดฟ้า

ซาลี่ลี่กอดเข่านั่งอยู่ริมดาดฟ้า

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไม่หยุด

เมื่อรู้ว่าคนในครอบครัวมีท่าทีเช่นไรกับเธอ แรงกระทบกระเทือนที่ได้รับนั้นหนักหนาเกินไปจริง ๆ

อู๋ไน่รู้ดีว่า ไม่พังไม่เกิดใหม่

ถ้าไม่มีวิธีนี้ ชั่วชีวิตของซาลี่ลี่คงถูกครอบครัวสูบเลือดสูบเนื้อจนหมด

คนมีมากเกินไปไม่สะดวกจะเกลี้ยกล่อม อู๋ไน่จึงให้หลิวเหมยพาผู้หญิงอีกสองคนลงไปก่อน เขาจะคุยกับซาลี่ลี่ตามลำพัง

ผู้หญิงทั้งสามทำท่าสู้ ๆ ให้ซาลี่ลี่ จากนั้นก็เชื่อฟังและลงไปชั้นล่าง