บทที่ 72 วางแผนจัดฉาก

เมื่อถูกจ้าวกุ้ยฝางขวางอยู่ในรถ อู๋ไน่ก็ได้แต่ลงจากรถอย่างจนใจ

เขาไม่สนใจจ้าวกุ้ยฝางที่หมอบอยู่บนรถ เดินตรงเข้าไปในชุมชน

จ้าวกุ้ยฝางรีบปีนลงจากรถแท็กซี่ แล้ววิ่งไล่ตามอู๋ไน่

คนขับแท็กซี่？？？

เขารีบเหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันที

หญิงชราคนนี้คลั่งรักเกินไปแล้ว อีกเดี๋ยวอย่าได้ลากเขาเข้าไปพัวพันด้วยเลย

เฒ่าอู๋ หยุดก่อน เฒ่าอู๋ แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ

จ้าวกุ้ยฝางวิ่งไปตะโกนไป

อู๋ไน่เดินไปหยุดอยู่ข้างก้อนอิฐแตกก้อนหนึ่ง หากจ้าวกุ้ยฝางกล้าใช้กำลังกับเขา เขาก็จะใช้อิฐป้องกันตัว ฟาดอีกฝ่ายให้ล้มลง

มีอะไร

จ้าวกุ้ยฝางวิ่งตามมาจนถึงตรงหน้าอู๋ไน่ ก่อนจะย่อตัวลงกะทันหัน

ในใจอู๋ไน่สบถว่า ฉิบหายแล้ว เธอจะเก็บก้อนอิฐมาฟาดฉันหรือไง

เขากำลังจะก้มลงไปแย่งก้อนอิฐกับอีกฝ่าย ก็พบว่าจ้าวกุ้ยฝางคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา

เฒ่าอู๋ แกช่วยเมตตา ปล่อยลูกชายสองคนของฉันออกมาเถอะ ถือว่าฉันคนแก่ขอร้องแกแล้ว

อู๋ไน่รีบเดินหลบไปด้านข้างสองก้าว ไม่ยอมรับการคุกเข่าคารวะของจ้าวกุ้ยฝาง

เธอขอร้องฉันก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาทำผิดกฎหมาย ไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากปล่อยก็ปล่อยได้

จ้าวกุ้ยฝางสะอื้น ฉันถามตำรวจมาแล้ว ขอเพียงแกให้อภัย ลูกชายสองคนของฉันก็จะได้รับโทษสถานเบา

อู๋ไน่พูดว่า ฉันจำได้นะ ครั้งก่อนเธอก็ร้องไห้ฟูมฟายมาขอร้องฉัน แถมยังรับปากว่าจะไม่มารบกวนฉันอีก แล้วผลเป็นอย่างไรล่ะ ยังพาลูกชายสองคนมาหาเรื่องฉันอีกไม่ใช่หรือ

สีหน้าของจ้าวกุ้ยฝางดูย่ำแย่ แน่นอนว่าเธอยังจำได้

แต่เฒ่าอู๋ แกช่วยเห็นแก่หน้าฉัน ปล่อยพวกเขาไปอีกครั้งไม่ได้หรือ

สำหรับฉัน เธอไม่มีหน้าอะไรทั้งนั้น

พูดจบ อู๋ไน่ก็หันหลังเดินเข้าไปในชุมชน

หน้าทางเข้าชุมชนมีผู้คนเดินผ่านไปมา ทุกคนต่างมองพวกเขาราวกับกำลังดูละคร อู๋ไน่ไม่อยากยืนขายหน้ากับจ้าวกุ้ยฝางอยู่ตรงนั้น

แน่นอนว่าจ้าวกุ้ยฝางไม่ยอมถอดใจ ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอทำได้ก็คือช่วยลูกชายขอให้อู๋ไน่ให้อภัย

จะขอเงินก็ไม่มี จะเอาชีวิตก็ไม่ให้ เธอทำได้เพียงอาศัยใบหน้านี้ หวังให้อู๋ไน่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่า ๆ บ้าง

แต่เธอไม่รู้เลยว่า อู๋ไน่ในตอนนี้ไม่ใช่เฒ่าอู๋คนเดิมที่ใจอ่อนอีกแล้ว

เมื่อเห็นเธอร้องไห้หรือโวยวายก็จะยอมอ่อนข้อให้

อู๋ไน่ยังเดินไปไม่ถึงประตูทางเข้าตึก จ้าวกุ้ยฝางก็ไล่ตามมาทันอีกครั้ง

อู๋ไน่เห็นว่าในมือของอีกฝ่ายกำอิฐไว้ครึ่งก้อน

ฉิบหาย เธอจะทำอะไร ถ้าเธอกล้าลงมือ ฉันจะส่งเธอเข้าไปด้วย

พูดจบเขาก็พลันนึกขึ้นได้ว่า หากหญิงบ้านี่อยากเข้าไปเจอลูกชายจริง ๆ เธออาจกล้าฟาดเขาขึ้นมาจริง ๆ

จึงพูดเสริมอีกประโยคว่า ผู้หญิงกับผู้ชายเข้าไป ไม่ได้ถูกขังอยู่ด้วยกันหรอกนะ

จ้าวกุ้ยฝางยกก้อนอิฐขึ้นข่มขู่ ถ้าแกไม่ให้อภัยลูกชายฉัน ฉันจะตายอยู่หน้าบ้านแก

อู๋ไน่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่แท้เธอไม่ได้คิดจะฟาดเขา แต่คิดจะฟาดตัวเองนี่เอง

เขาใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามอีกฝ่ายว่า เธอกล้าฆ่าตัวตายจริงหรือ

จ้าวกุ้ยฝางตอบว่า ไม่กล้าหรอก ฉันก็แค่จะขู่แกเท่านั้น

อู๋ไน่มองจ้าวกุ้ยฝางอย่างมีเลศนัย

จ้าวกุ้ยฝางยังคงยกก้อนอิฐค้างไว้อย่างกระอักกระอ่วน

ฉัน ฉันพูดโกหกเมื่อครู่นี้ ถ้าแกไม่ให้อภัยลูกชายฉัน ฉันจะตายอยู่หน้าบ้านแกจริง ๆ

อู๋ไน่หันหลังเดินเข้าไปในประตูทางเข้าตึก

จ้าวกุ้ยฝางโกรธจัดจนต้องระบายความโกรธออกมาครู่หนึ่ง

เธอฟาดก้อนอิฐใส่ประตูทางเข้าตึก แล้วตะโกนว่า เฒ่าอู๋ ฉันไม่จบกับแกแน่

ตอนนี้อู๋ไน่ไม่มีอารมณ์จะสนใจจ้าวกุ้ยฝาง เขาต้องจัดการเรื่องครอบครัวของซาลี่ลี่ให้เรียบร้อยเสียก่อน

เขาขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 9 ก็เห็นพ่อแม่ของซาลี่ลี่กำลังขนตู้เย็นกับเครื่องซักผ้าออกมาจากห้อง

อู๋ไน่รีบเดินเข้าไปถาม พวกเธอกำลังทำอะไร

แม่ของซาลี่ลี่ถลึงตามองอู๋ไน่ ค่าเช่าแกไม่ยอมคืน แล้วพวกเราจะขายของของตัวเองไม่ได้หรือไง

อู๋ไน่คิดในใจว่า ไอ้พวกโง่นี่

พวกเธอโทรถามซาลี่ลี่ดูสิ ว่าตู้เย็นกับเครื่องซักผ้าพวกนี้ใครเป็นคนซื้อ ทั้งหมดเป็นของฉัน

พ่อของซาลี่ลี่พูดว่า แกบอกว่าแกเป็นคนซื้อ แล้วมีหลักฐานอะไร

อยากได้หลักฐานใช่ไหม

อู๋ไน่หยิบโทรศัพท์ออกมา กดโทรหาอวี๋เชี่ยน

อวี๋เชี่ยน พาลูกทีมมาที่ชุมชนของเราสักหน่อย มีคนกำลังจะขโมยของของฉัน

อวี๋เชี่ยนถามว่า คุณตา พูดให้ชัดหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น

อู๋ไน่เล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังอย่างคร่าว ๆ

อวี๋เชี่ยนเองก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายทำเกินไปแล้ว

ฉันจะให้จางน้อยกับหลี่น้อยไปเดี๋ยวนี้

อู๋ไน่ยังวางสายไม่ทัน พ่อแม่ของซาลี่ลี่ก็เริ่มขนของที่ยกออกมา กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

แม่ของซาลี่ลี่พูดว่า ของของแกก็ของของแกสิ พวกเราขนกลับเข้าไปก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง

พ่อของซาลี่ลี่พูดเสริมว่า ใช่แล้ว คนในเมืองอย่างพวกแกเอาแต่รังแกคนชนบท ซาลี่ลี่โชคร้ายจริง ๆ ที่มาเจอเจ้าของห้องเช่าอย่างแก

อู๋ไน่เตือนอีกฝ่าย พฤติกรรมของพวกเธอเรียกว่าลักทรัพย์ ถ้ายังกล้าทำแบบนี้อีก ฉันจะเรียกคนมาจับพวกเธอทันที

ฮัลโหล ๆ

อวี๋เชี่ยนยังไม่ได้วางสาย เธอฟังทุกอย่างอยู่ตลอด

อู๋ไน่พูดว่า ตอนนี้ยังไม่ต้องส่งคนมา ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว

อวี๋เชี่ยนเองก็จนใจ ใครจะคิดว่าพ่อแม่ของซาลี่ลี่จะไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้ เพื่อเงินแล้วไม่มีขีดจำกัดจริง ๆ

เข้าใจแล้วคุณตา ถ้ามีอะไรโทรหาฉันอีกนะ

หลังวางสาย อู๋ไน่ก็มองดูคนเหล่านั้นขนของกลับไปไว้ที่เดิม

จากนั้นเขาก็มองเข้าไปในห้องของซาลี่ลี่อีกครั้ง

ห้องครัวถูกรื้อค้นจนเละเทะ ผ้าห่มของซาลี่ลี่ถูกปูไว้บนพื้น

เตียงเล็กของซาลี่ลี่เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถให้คนมากมายขนาดนี้นอนได้ เมื่อคืนพวกเขาคงปูนอนบนพื้นกัน

อู๋ไน่พูดว่า ของทุกอย่างในห้องนี้เป็นของฉัน ถ้าขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะมาหาพวกเธอแน่

พูดจบก็หันหลังกลับห้องของตัวเอง

หลิวเหมยได้ยินเสียงคุณอาอู๋พูดอยู่ข้างนอก จึงออกมาดู

หลังทั้งสองคนเข้าไปในห้องแล้ว หลิวเหมยก็พูดอย่างเป็นห่วงว่า ครอบครัวนี้รับมือยากขนาดนี้ ซาลี่ลี่จะจัดการไหวหรือคะ

ถึงปกติซาลี่ลี่จะเป็นคนไม่คิดมาก แต่ฉันมองออกว่าเธอเป็นเด็กดี

อู๋ไน่นั่งลงแล้วดื่มน้ำไปหนึ่งคำ วันนี้มีทั้งจ้าวกุ้ยฝาง ทั้งพ่อแม่ของซาลี่ลี่ พวกตัวปัญหาทั้งหมดดันมารวมตัวกันในวันเดียว

ที่พ่อแม่ของซาลี่ลี่ทำเกินไปขนาดนี้ ก็เพราะซาลี่ลี่ใจอ่อน คิดว่าพ่อแม่ยังเห็นเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ อยู่ รอให้เธอกลับมาแล้วมองเห็นความจริงก็พอ

หลิวเหมยถอนหายใจ จะทำให้เธอมองเห็นความจริงได้อย่างไรล่ะคะ คนนอกอย่างพวกเราพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

อู๋ไน่แค่นเสียงเบา ๆ ถ้าอย่างนั้นก็ให้พ่อแม่ของเธอเป็นคนพูดเอง

อู๋ไน่กำชับหลิวเหมยว่า ต่อไปถ้ามีคนมาเคาะประตู แล้วได้ยินว่าเป็นจ้าวกุ้ยฝาง ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด

จากนั้นเขาก็กลับเข้าไปในห้องเพื่อนอนพักตอนบ่าย

อู๋ไน่นอนยาวจนถึง 5 โมงเย็น

ไป๋เสวี่ยเลิกงานกลับมาและแวะมาดูเขา

หลิวเหมยเล่าเรื่องที่พ่อแม่ของซาลี่ลี่คิดจะขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องให้ไป๋เสวี่ยฟัง

ไป๋เสวี่ยเบิกตากว้าง ทำแบบนั้นได้อย่างไรคะ ของพวกนั้นคุณตาอู๋เป็นคนจัดเตรียมให้พวกเราเลยนะคะ

หญิงสาวทั้งสองมองไปทางอู๋ไน่ หากไม่หาทางไล่พ่อแม่ของซาลี่ลี่ออกไป ต่อไปชั้น 9 คงไม่มีวันสงบอีก

แต่อู๋ไน่กลับมีสีหน้าสนอกสนใจอย่างมาก

พอดีไป๋เสวี่ยมาแล้ว พวกเธอสองคนเตรียมกับข้าวเพิ่มอีกสักสองสามอย่าง คืนนี้ฉันจะเชิญครอบครัวของซาลี่ลี่มากินข้าว

ไป๋เสวี่ยคิดว่าคุณตาอู๋อยากออกหน้าไกล่เกลี่ย จึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไร

แน่นอนว่าหลิวเหมยก็ทำตามที่อู๋ไน่บอก

ทั้งสองคนทำอาหารอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็จัดวางอาหารเต็มโต๊ะ

ตอนนั้นเอง อวี๋เชี่ยนก็เลิกงานกลับมา

อู๋ไน่โทรบอกเธอไว้ล่วงหน้าแล้ว ให้เธอมาที่บ้านกินข้าวด้วยกัน

เมื่อมองดูเวลาบนโทรศัพท์ ซาลี่ลี่ก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว

อู๋ไน่เรียกไป๋เสวี่ย เธอไปที่ห้องของซาลี่ลี่ เรียกพวกเขามาเถอะ บอกว่าฉันเชิญมากินข้าว

พ่อแม่ของซาลี่ลี่เป็นคนชอบเอาเปรียบอยู่แล้ว

ในทางเดินยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร

พวกเขาจึงตอบตกลงทันที แล้วเดินตามไป๋เสวี่ยมาที่บ้านของอู๋ไน่

อู๋ไน่ทักทายว่า รีบนั่งกันเถอะ ในเมื่อพวกเธอเป็นครอบครัวของซาลี่ลี่ มีเรื่องอะไรก็ค่อยกินไปคุยไป

พ่อแม่ของซาลี่ลี่มองอู๋ไน่อย่างหวาดระแวง

พูดตามตรง พวกเขาค่อนข้างกลัวชายแก่ตรงหน้า

แต่ก็ทนกลิ่นหอมของอาหารไม่ไหว

น้องชายของซาลี่ลี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง นั่งลงบนเก้าอี้ทันที คว้าตะเกียบขึ้นมาแล้วเริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม

เมื่อเห็นอวี๋เชี่ยนกับหญิงสาวคนอื่น ๆ ขมวดคิ้วแน่น

แม่ของซาลี่ลี่จึงอธิบายว่า ที่บ้านของลี่ลี่ไม่มีอะไรกิน พวกเราไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้ว ในเมื่อเด็กอยากกินก็ปล่อยให้เขากินเยอะ ๆ เถอะ

อู๋ไน่เรียกคนอื่น ๆ ให้นั่งลงกินข้าวด้วยกัน

เดิมทีไป๋เสวี่ยตั้งใจจะปิดประตู แต่ถูกอู๋ไน่ห้ามไว้

เปิดไว้เถอะ ให้อากาศถ่ายเทหน่อย

ระหว่างกินข้าว อู๋ไน่ใช้ดวงตาทะลุมองสังเกตทางเดินด้านนอกอยู่ตลอด

เมื่อเห็นซาลี่ลี่เดินออกจากลิฟต์และกำลังจะมาถึงหน้าประตู เขาก็ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามแม่ของซาลี่ลี่ที่กำลังตักข้าวยัดเข้าปากว่า

พี่สาว ทำไมเธอถึงบีบบังคับลูกสาวตัวเองขนาดนี้

คนทั้งโต๊ะเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ไม่มีใครคาดคิดว่าอู๋ไน่จะถามคำถามนี้ขึ้นมากะทันหัน

ซาลี่ลี่ที่อยู่หน้าประตูก็หยุดฝีเท้าลงเช่นกัน เธอเองก็อยากฟังว่ามารดาจะตอบอย่างไร