บทที่ 71 ตัดสินใจช่วยเหลือ

อู๋ไน่กะพริบตาปริบ ๆ ให้ซาลี่ลี่ย้ายออกไป นั่นไม่เท่ากับจะเอาชีวิตเขาเลยหรือ

เขายังรอคอยให้ได้รับรางวัลจากซาลี่ลี่อยู่ ถ้าเธอย้ายออกไปแล้ว เขาจะไปรับรางวัลจากไหน

ยิ่งไปกว่านั้น จุดสำคัญที่สุดก็คือ ตอนที่ซาลี่ลี่มาเช่าบ้านในตอนแรก เธอลำบากมาก ดังนั้นค่าเช่าจึงจ่ายกันเป็นรายเดือน

ดูท่าแม่ของซาลี่ลี่คงไม่รู้เรื่องนี้

อู๋ไน่ก็ไม่ได้เปิดโปงความจริงออกมา หากทำให้แม่ของซาลี่ลี่รู้ว่าซาลี่ลี่ไม่ได้จ่ายค่าเช่ามากขนาดนั้น กลับอาจถูกพาตัวกลับไปทันที

“คืนไม่ได้”

ใบหน้าที่ยิ้มฝืน ๆ ของแม่ซาลี่ลี่พลันแข็งค้างลงทันที

นางเท้าเอว ถลึงตาแล้วพูดว่า “ทำไมจะคืนไม่ได้ ฉันได้ยินซาลี่ลี่พูดมาแล้ว ค่าเช่าเดือนหนึ่งเกือบสองพันหยวน แกจะไปปล้นใครกัน”

หลิวเหมยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ช่วยพูดว่า “บ้านของคุณอู๋แถวนี้ถูกที่สุดแล้ว คุณไปถามบ้านอื่นดูสิ บ้านไหนไม่ใช่สองพันกว่าหยวนทั้งนั้น”

“ฉันไม่สน ยังไงบ้านของแกพวกเราก็ไม่เช่าแล้ว ต้องคืนค่าเช่าให้พวกเรา”

อู๋ไน่พูดว่า “ฉันเป็นคนทำสัญญากับซาลี่ลี่ สัญญาเช่าหนึ่งปี ถ้ามีปัญหาอะไรก็ให้ซาลี่ลี่มาคุยกับฉันเอง ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ”

เมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีไม่ดี อู๋ไน่ก็ไม่คิดตามใจอีกฝ่ายเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าแม่ของซาลี่ลี่แอบมาหาเขาเพื่อทวงค่าเช่า โดยไม่ให้ซาลี่ลี่รู้

แม่ของซาลี่ลี่โกรธจนหน้าแดง “แกไม่คืนค่าเช่าใช่ไหม เชื่อไหมว่าฉันจะแจ้งตำรวจ”

อู๋ไน่พูดว่า “อ้าว จะแจ้งตำรวจเหรอ รอเดี๋ยว”

พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในบ้าน

แม่ของซาลี่ลี่คิดว่าอู๋ไน่กลัวเรื่องแจ้งตำรวจ จึงเข้าไปเอาเงินมาให้เธอ

นางยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา

แล้วพูดกับหลิวเหมยว่า “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะกล้าไม่คืนค่าเช่าให้ฉัน”

หลิวเหมยไม่ตอบ เพียงยืนขวางประตูไว้ ไม่ให้แม่ของซาลี่ลี่เข้าบ้าน

ไม่นาน อู๋ไน่ก็เดินออกมาอีกครั้ง

แม่ของซาลี่ลี่ยื่นมือออกไปข้างหน้า “เอามา ฉันรู้ว่าค่าเช่ายังเหลืออีกเจ็ดแปดเดือน ขาดไปหยวนเดียว ฉันไม่ปล่อยแกแน่”

อู๋ไน่ก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน แต่ในมือนั้นไม่ใช่เงิน หากเป็นบัตรประจำตัวตำรวจผู้ช่วยของเขา

“ฉันเป็นตำรวจผู้ช่วย ถ้าเธอจะแจ้งตำรวจก็พูดกับฉันได้เลย”

แม่ของซาลี่ลี่ชะงักไป นางไม่เข้าใจว่าตำรวจผู้ช่วยคืออะไร แต่ก็ฟังออกว่าอีกฝ่ายบอกว่าตัวเองเป็นตำรวจ

ท่าทีกร่างเมื่อครู่ดับลงทันที

น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นหวาด ๆ และไม่กล้าสบตาอู๋ไน่

“แกเป็นตำรวจ ก็ใช่ว่าจะไม่คืนค่าเช่าให้คนอื่นได้นะ”

อู๋ไน่พูดว่า “ฉันบอกเธอแล้ว ทุกอย่างต้องทำตามสัญญา คนที่เซ็นสัญญากับฉันไม่ใช่เธอ เธอมีสิทธิ์อะไรมาให้ฉันคืนค่าเช่า”

“แต่ว่า แต่ว่า”

แม่ของซาลี่ลี่อ้ำอึ้งอยู่นาน ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร

อู๋ไน่ปิดประตูห้องลงทันที

ดูท่าเรื่องพ่อแม่ของซาลี่ลี่ต้องรีบจัดการโดยเร็วแล้ว หากซาลี่ลี่ถูกนางพากลับไปจริง ๆ เขาคงขาดทุนย่อยยับ

อู๋ไน่กลับเข้าห้องแล้วโทรหาซาลี่ลี่ “เธออยู่ไหน”

ในสาย เสียงของซาลี่ลี่แหบพร่าเล็กน้อย ฟังดูเหมือนเพิ่งร้องไห้มา

“คุณตา ฉันอยู่ที่สำนักงานขายบ้านค่ะ”

อู๋ไน่มองออกว่าดวงตาของซาลี่ลี่บวมแดง “ร้องไห้มาเหรอ”

ซาลี่ลี่เม้มปาก “ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณตา”

อู๋ไน่ไพล่มือไว้ข้างหลัง ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกัน”

เดิมทีซาลี่ลี่คิดจะบอกว่าเธอเลี้ยง แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเงินที่ติดตัวเมื่อคืนถูกคนในบ้านเอาไปหมดแล้ว

วันนี้แม้แต่เงินกินข้าวกลางวันเธอก็ยังไม่มี

“คุณตา ไว้วันอื่นได้ไหม วันอื่นฉันจะเลี้ยงคุณตาเอง”

เห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของซาลี่ลี่ อู๋ไน่ก็เดาได้ทันทีว่าเพราะอะไร

อู๋ไน่โบกมือ “ไปเร็ว ฉันเลี้ยงเอง เรื่องอะไรก็ไม่สำคัญเท่ากินข้าว”

ซาลี่ลี่จึงได้แต่เดินตามหลังอู๋ไน่ไปอย่างเขินอาย

ร้านที่ทั้งสองไปยังคงเป็นร้านอาหารตะวันตกฝั่งตรงข้ามเหมือนเดิม

หลังสั่งอาหารแล้ว อู๋ไน่ก็ถามว่า “เล่ามาสิ ที่บ้านเกิดอะไรขึ้น”

ซาลี่ลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา

“พ่อฉันชอบเล่นพนัน ครั้งก่อนที่เป็นหนี้ก็เพราะพนันแพ้”

“หลังจากนั้นพ่อรับปากกับฉันว่าจะไม่เล่นอีก ฉันก็ช่วยใช้หนี้ให้เขาไป แต่ใครจะคิดว่ายังไม่ถึงหนึ่งเดือน เขาก็กลับไปเล่นพนันอีก แถมยังเป็นหนี้มากกว่าสองหมื่นหยวน”

พูดจบซาลี่ลี่ก็ก้มหน้าลง

อู๋ไน่ไม่ได้พูดอะไร เพราะสถานการณ์ใกล้เคียงกับที่เขาคาดไว้

ซาลี่ลี่พูดต่อว่า “คุณตา ฉันไม่คิดจะทำงานที่สำนักงานขายบ้านแล้วค่ะ”

เมื่อวานเขาเพิ่งได้ยินแม่ของซาลี่ลี่บอกว่างานสาวนั่งดื่มเป็นงานดี วันนี้ซาลี่ลี่กลับไม่คิดจะทำงานที่สำนักงานขายบ้านแล้ว

อู๋ไน่เงยหน้าขึ้น “แม่เธอบังคับเหรอ”

ซาลี่ลี่พยักหน้า “ค่ะ แม่บังคับฉัน”

พอดีตอนนั้น พนักงานเสิร์ฟก็ยกสเต๊กเข้ามา

เขามองคนทั้งสองตรงหน้าอย่างตกตะลึง

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน คนหนึ่งด่าคนอื่น ส่วนอีกคนด่าตัวเอง

โลกนี้บ้ากันไปแล้วหรือ

อู๋ไน่มองพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอึ้ง “วางไว้ตรงนั้นก็พอ”

พนักงานเสิร์ฟจึงได้สติ วางสเต๊กลงแล้วก็เหลือบมองทั้งสองคนอีกครั้งก่อนเดินจากไป

อู๋ไน่พูดกับซาลี่ลี่ว่า “ชีวิตเป็นของเธอเอง ต่อให้แม่เธอบังคับ เธอก็ห้ามยอมจำนน”

ซาลี่ลี่ก้มหน้า น้ำตาสองหยดร่วงลงมา

“แต่ที่บ้านมีแค่ฉันคนเดียวที่หาเงินได้ ถ้าไม่รีบใช้หนี้ข้างนอก พวกเขาต้องทำร้ายคนในครอบครัวฉันแน่”

อู๋ไน่ถอนหายใจ “เธอเห็นพวกเขาเป็นครอบครัว แต่พวกเขาเห็นเธอเป็นครอบครัวหรือเปล่า มีครอบครัวไหนบังคับให้ลูกสาวไปเป็นสาวนั่งดื่มบ้าง”

ซาลี่ลี่ยังคงช่วยพูดแทนครอบครัวของตน “ปกติพวกเขาดีกับฉันมาก ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อของฉันติดการพนัน”

อู๋ไน่รู้ว่า ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ซาลี่ลี่ถูกคนในบ้านครอบงำเสียจนควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว

หากอยากให้เธอคิดได้และหันกลับมา ก็ต้องทำเหมือนตอนที่อยู่ในสถานีตำรวจ ให้เธอได้ยินกับหูว่าคนในบ้านคิดกับเธออย่างไร

มีเพียงแบบนั้น เธอถึงจะยอมตัดใจและยอมรับความจริง

“กินข้าวก่อน เรื่องอื่นกลับไปค่อยคุยกัน เรื่องลาออกยังไม่ต้องรีบ บางทีอาจมีวิธีที่ดีกว่านี้ก็ได้”

ซาลี่ลี่พยักหน้าทั้งน้ำตา อู๋ตาของเธอช่วยให้เธอได้เลื่อนเป็นหัวหน้างานอย่างยากลำบาก เธอก็ไม่อยากยอมแพ้งานนี้ง่าย ๆ เช่นกัน

หลังจากกินข้าวเสร็จ อู๋ไน่ก็เรียกรถกลับบ้าน

ทุกอย่างต้องรอให้ซาลี่ลี่เลิกงานและกลับบ้านก่อนค่อยว่ากัน

พอรถกลับมาถึงชุมชน อู๋ไน่เพิ่งลงจากรถก็เห็นจ้าวกุ้ยฝางคนนั้นนั่งยองอยู่หน้าทางเข้าชุมชน

อู๋ไน่สบถเบา ๆ แล้วหันกลับไปนั่งในรถแท็กซี่อีกครั้ง

คนขับรถที่กำลังจะออกรถชะงัก “คุณตา เป็นอะไรหรือครับ”

อู๋ไน่พูดว่า “เอ่อ ไม่มีอะไร”

คนขับรถยังคงมองอู๋ไน่ ความหมายในสายตาคือ ถ้าไม่มีอะไรก็ลงจากรถสิ คุณตานั่งอยู่ในรถฉันแบบนี้ แล้วฉันจะทำมาหากินยังไง

ตอนนั้นเอง จ้าวกุ้ยฝางก็สังเกตเห็นอู๋ไน่ นางพุ่งเข้ามาสองสามก้าวแล้วหมอบลงบนฝากระโปรงหน้ารถแท็กซี่

สภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิงของนางทำเอาคนขับรถตกใจ

“บ้าเอ๊ย รถจอดอยู่เฉย ๆ ยังมีคนมาชนเรียกค่าเสียหายได้อีกหรือ คุณตาช่วยเป็นพยานให้ผมด้วยนะครับ เธอปีนขึ้นมาเอง”

อู๋ไน่พูดว่า “วางใจเถอะ เธอไม่ได้มาชนเรียกค่าเสียหายหรอก เธอมาชนฉันต่างหาก”

คนขับรถ？？？

“คุณตา ฉันอยากขอคืนค่าเช่าที่ซาลี่ลี่จ่ายไป แล้วให้เธอไปเช่าห้องใต้ดินอยู่แทน”