บทที่ 70

บทที่ ๗๐ ครอบครัวของซาลี่ลี่มาแล้ว

ผู้สูงอายุทั้งแปดคนได้ยินผู้จัดการเว่ยเรียกพวกเขาว่าไอ้โง่สารเลว

ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางกระหม่อมกันถ้วนหน้า

ทุกคนหันมามองหน้ากัน อยากรู้ว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่

แต่ผลก็คือ สีหน้าของคนอื่น ๆ ก็ล้วนโกรธจัดเช่นกัน

พวกเขาอายุเกินครึ่งร้อยแล้ว ดินแทบกลบถึงคออยู่แล้ว แต่กลับถูกด่าเช่นนี้

“ฉันจะตีแกให้ตาย”

ชายแก่คนหนึ่งทนไม่ไหวเป็นคนแรก พุ่งเข้าไปตบหน้าผู้จัดการเว่ยดังเพียะหนึ่งฉาด

ส่วนคนอื่นอยู่ไกลไปหน่อย จึงห้ามไม่ทัน

และอู๋ไน่ก็ยืนอยู่บนเส้นทางที่ชายแก่พุ่งเข้ามาพอดี แต่กลับไม่มีทีท่าจะห้ามเลยแม้แต่น้อย

ผู้จัดการเว่ยถูกใส่กุญแจมือยึดติดกับเก้าอี้ทั้งสองข้าง จึงไม่อาจตอบโต้หรือหลบหนีได้

ตัวเขาเองก็มึนงงเช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดความคิดในใจออกมา

มาถึงขั้นนี้แล้ว ผู้จัดการเว่ยจึงปล่อยตัวตามสบายอย่างสิ้นเชิง

เขาอ้าปากพ่นน้ำลายใส่หน้าชายแก่ตรงหน้า

“ฉันหลอกแกแล้วจะทำไม ไอ้แก่สารเลว ถ้าฉันไม่ถูกจับ ฉันจะหลอกจนแกหมดเนื้อหมดตัวเลย”

ชายแก่คนนี้ก็คือคนที่ก่อนหน้านี้สงสัยว่าตำรวจซ้อมผู้จัดการเว่ย แต่ตอนนี้กลับหันไปฟ้องอวี๋เชี่ยนและคนอื่น ๆ

“พวกคุณเห็นไหมว่าเขาพ่นน้ำลายใส่ผม โทษต้องเพิ่มอีกกระทงนะ ผมแนะนำว่าพวกคุณควรตัดสินประหารชีวิตเขา แล้วริบสิทธิอะไรสักอย่างของเขาไปตลอดชีวิต”

จางเสี่ยวเฟิงหลุดหัวเราะออกมาทันที

ชายแก่คนนี้รู้เรื่องไม่น้อยเลยจริง ๆ

เดี๋ยวก็ว่าพวกเขาใช้กำลังบังคับให้รับสารภาพ เดี๋ยวก็จะให้ลงโทษคนร้ายเพิ่มอีกกระทง

ตกลงทั้งหมดต้องเป็นไปตามที่เขาพูดคนเดียวหรืออย่างไร

เมื่อเห็นว่าผู้สูงอายุเหล่านั้นเริ่มตระหนักแล้วว่าผู้จัดการเว่ยเป็นนักต้มตุ๋น อวี๋เชี่ยนจึงพูดกับจางเสี่ยวเฟิงว่า

“เธอพาคุณลุงคุณป้าไปดื่มน้ำก่อนเถอะ ทางนี้ยังต้องสอบปากคำต่อ”

จางเสี่ยวเฟิงพูดว่า

“เชิญครับ คุณลุงคุณป้า”

ชายแก่ที่ตบหน้าผู้จัดการเว่ย ก่อนจากไปยังไม่ลืมหันมากำชับอวี๋เชี่ยน

“พวกคุณต้องฟังผมนะ ห้ามปล่อยให้เขาออกไปทำร้ายคนอื่นอีกเด็ดขาด”

อวี๋เชี่ยนพยักหน้ารัว ๆ ในที่สุดก็ส่งผู้สูงอายุทั้งหมดออกไปได้

ส่วนอู๋ไน่ยังคงอยู่ในห้องสอบสวน

อวี๋เชี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณตาอู๋ ยังมีอีกไม่กี่คำถามค่ะ เขาไม่ยอมสารภาพอะไรเลย รบกวนคุณตาอีกสักหน่อยนะคะ”

ดวงตาของลูกทีมอีกสองคนเป็นประกาย

พวกเขารู้ดีว่าคุณตาอู๋คนนี้ถูกเชิญเข้ามาทำงานในสถานีตำรวจเพราะอะไร

พวกเขากำลังจะได้เห็นยอดฝีมือด้านการเกลี้ยกล่อมผู้กระทำผิด และผู้ยุติคดีอาชญากรรมตัวจริงด้วยตาตนเอง

คุณตาอู๋ลงมือเองแล้ว

อู๋ไน่ยังคงถ่อมตัวเช่นเดิม

“ฉันก็พูดได้แค่ว่าจะลองดู”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้จัดการเว่ยก็สารภาพออกมาจนหมดเปลือก ชัดเจนและละเอียดทุกเรื่อง

แม้แต่เรื่องที่เขาเคยขโมยจักรยานของเพื่อนบ้านตอนเด็ก ๆ ก็ยังสารภาพออกมาด้วย

ผู้จัดการเว่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ราวกับวิญญาณหลุดหายไปแล้ว

ต่อหน้าชายแก่ประหลาดคนนี้ เขารู้สึกราวกับว่าตนไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว

อีกฝ่ายพูดอะไรมาก็เผลอตอบออกมาเองโดยไม่อาจควบคุม

อวี๋เชี่ยนและลูกทีมอีกสองคนมองอู๋ไน่ด้วยความเลื่อมใส

เพราะอวี๋เชี่ยนเคยเห็นการสอบสวนแบบเกลี้ยกล่อมของอู๋ไน่มาแล้ว ครั้งนี้ระบบจึงไม่ได้มอบรางวัลให้

อย่างไรก็ตาม ก็ถือว่าทลายแก๊งฉ้อโกงที่ก่อคดีในหลายพื้นที่ได้สำเร็จ

ผู้บังคับบัญชาของสถานีจึงกล่าวชมเชยหน่วยสองและหน่วยสามเป็นพิเศษ

กวานหงกวั๋ว หัวหน้าหน่วยสอง เดินทางมาที่สำนักงานของหน่วยสาม เพื่อขอบคุณอู๋ไน่สำหรับการแฝงตัวทำงาน

ตอนกลางคืน ทั้งสองหน่วยจึงพากันไปร้านอาหารใกล้ ๆ เพื่อจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

อู๋ไน่เองก็นับว่าได้หลอมรวมเข้ากับชีวิตในกองตำรวจอย่างสมบูรณ์แล้ว

หลังรับประทานอาหารเสร็จ อวี๋เชี่ยนขับรถเอสยูวีของอู๋ไน่ พาเขากลับชุมชนด้วยกัน

วันรุ่งขึ้น อู๋ไน่ถูกเสียงเอะอะโวยวายในทางเดินปลุกให้ตื่น

ชั้นนี้ นอกจากห้องของพวกเขาไม่กี่ห้องแล้ว ผู้อยู่อาศัยห้องอื่น ๆ ก็มีนิสัยดีพอสมควร ไม่เคยเกิดเหตุทะเลาะส่งเสียงดังในทางเดินมาก่อน

อู๋ไน่ขมวดคิ้วเดินออกจากห้อง หลิวเหมยกำลังจะเดินออกไปข้างนอกพอดี

“คุณอาอู๋ คุณอยู่ในห้องเถอะค่ะ ฉันจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น”

อู๋ไน่ใช้ดวงตาทะลุมอง และเห็นแล้วว่าคนที่กำลังส่งเสียงเอะอะอยู่ข้างนอกคือซาลี่ลี่กับชายสองคนและหญิงหนึ่งคน

“ฉันออกไปดูด้วยดีกว่า”

ทั้งสองเดินออกจากห้อง อวี๋เชี่ยนกับไป๋เสวี่ยก็เปิดประตูออกมาดูสถานการณ์เช่นกัน

ซาลี่ลี่พูดว่า

“พ่อแม่ หนูไม่มีเงินจริง ๆ แล้ว พวกพ่อแม่ไปหาใครคนอื่นเถอะ”

อู๋ไน่กะพริบตาปริบ ๆ

คนที่มานี่ถึงกับเป็นพ่อแม่ของซาลี่ลี่เชียวหรือ

ส่วนเด็กหนุ่มคนนั้น น่าจะเป็นน้องชายที่ซาลี่ลี่เคยพูดถึง

เขาอายุน้อยกว่าซาลี่ลี่หกปี ปีนี้อายุสิบหก และลาออกจากโรงเรียนอยู่บ้าน

แม่ของซาลี่ลี่อ้อนวอนว่า

“ลูกเอ๊ย ลูกช่วยหาทางรวบรวมเงินอีกสองหมื่นหยวนเถอะ ถ้าใช้หนี้ก้อนนี้ไม่ได้ พวกเจ้าหนี้ต้องตีพ่อกับน้องชายของลูกจนตายแน่ ๆ”

ซาลี่ลี่กุมศีรษะทั้งสองข้าง

“แม่จะบีบให้หนูตายหรือไง หนูไม่ทำงานที่บาร์แล้ว ไม่เป็นสาวนั่งดื่มแล้ว ไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนั้นหรอก”

อู๋ไน่จำได้ว่าซาลี่ลี่เคยบอกเขา เงินที่ยืมเขาครั้งก่อน เธอนำไปใช้หนี้ที่บ้านจนหมดแล้ว

หรือว่าจะเป็นหนี้ก้อนใหม่

เพิ่งผ่านไปไม่ถึงเดือน กลับก่อหนี้เพิ่มได้อีกสองหมื่นหยวน ครอบครัวนี้ช่างใช้ชีวิตเก่งจริง ๆ

แม่ของซาลี่ลี่ชะงักไป

“งานดี ๆ แบบนั้น ทำไมถึงไม่ทำต่อล่ะ”

ซาลี่ลี่แทบพังทลาย

“แม่รู้ไหมว่าสาวนั่งดื่มต้องทำอะไรบ้าง แม่รู้ไหมว่าในแต่ละวันมีผู้ชายกี่คนฉวยโอกาสกับลูกสาวของแม่ แล้วแม่ยังจะบอกว่านั่นเป็นงานดีอีกหรือ”

แม่ของซาลี่ลี่มีสีหน้าไม่พอใจ

“งานที่หาเงินได้ก็คืองานดีทั้งนั้น ตอนนี้แกบอกมาสิว่าจะทำยังไง ถ้าพ่อแกรู้ว่าแกหาเงินได้ พ่อแกจะกล้าออกไปยืมเงินมากมายขนาดนี้หรือ ทั้งหมดเป็นความผิดของแก”

อวี๋เชี่ยนกับไป๋เสวี่ยเดินมาหยุดข้างอู๋ไน่ อยากถามให้รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่อู๋ไน่เองก็ฟังแล้วไม่เข้าใจอยู่บ้าง

“เดี๋ยวค่อยถามลี่ลี่ก็แล้วกัน”

เวลานี้ พ่อของซาลี่ลี่ก็เปิดปากพูดขึ้นในที่สุด

“ตอนนี้ไม่มีเงินก็ไม่เป็นไร พวกเราจะหลบอยู่บ้านแกสักระยะหนึ่ง แกหาเงินสองหมื่นหยวนได้เมื่อไหร่ พวกเราก็จะไปเมื่อนั้น”

น้องชายของซาลี่ลี่ชื่อซาต้าเป่า อาศัยจังหวะที่ซาลี่ลี่ไม่ทันระวัง มุดเข้าไปในห้องโดยตรง

พ่อแม่ของเธอตามเข้าไปติด ๆ กัน เบียดซาลี่ลี่จนเข้าไปในห้องด้วย

ซาลี่ลี่ยืนอย่างไร้ที่พึ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเหม่อลอย

ไป๋เสวี่ยพูดว่า

“พี่ซาดูน่าสงสารจังเลยค่ะ”

ปกติอวี๋เชี่ยนจะไม่ค่อยถูกชะตากับซาลี่ลี่ แต่เวลานี้เธอกลับไม่ได้พูดอะไร

จากบทสนทนาเมื่อครู่ เธอมองออกว่าพ่อแม่ของซาลี่ลี่ไม่ใช่คนที่เข้ากันได้ง่ายนัก

ผ่านไปไม่กี่วินาที ซาลี่ลี่ฝืนยิ้มให้ทั้งสามคนอย่างขมขื่น ก่อนหันหลังเตรียมกลับเข้าห้อง

อู๋ไน่ส่งเสียงเรียก

“ลี่ลี่ มานี่หน่อย”

ไป๋เสวี่ยก็โบกมือเรียกอยู่ข้าง ๆ พร้อมลดเสียงพูดว่า

“พี่ซา มานี่เร็วค่ะ”

แต่ซาลี่ลี่กลับส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปอยู่ดี

ไป๋เสวี่ยเป็นห่วง

“คุณตาอู๋ คุณตาว่าเราควรทำยังไงดีคะ พวกเขาจะรังแกพี่ซาหรือเปล่า”

อู๋ไน่พูดอย่างจนใจ

“ในเมื่อเธอไม่ยอมมาหาเรา ก็คงไม่อยากให้เรารู้เรื่องที่บ้านของเธอ พวกเธอแยกย้ายไปทำธุระกันเถอะ เดี๋ยวก็ต้องไปทำงานแล้ว”

อวี๋เชี่ยนพูดว่า

“คุณตา เมื่อวานเราเพิ่งปิดคดีได้ วันนี้คุณตาพักอยู่บ้านสักวันได้นะคะ ถ้ามีเรื่องอะไร ฉันจะโทรหาคุณตาเอง”

อู๋ไน่ยิ้มบาง ๆ

ทำงานหนึ่งวัน พักหนึ่งวัน เท่ากับว่าในหนึ่งเดือนเขาทำงานเพียงครึ่งเดือน เงินเดือนเดือนละหนึ่งพันห้าร้อยห้าสิบหยวน ก็ไม่ถือว่าน้อยแล้ว

“ได้ งั้นวันนี้ฉันจะพักอยู่บ้าน มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันแล้วกัน”

เมื่อกลับถึงบ้านและกินอาหารเช้าที่หลิวเหมยทำเสร็จแล้ว อู๋ไน่ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงและเริ่มเล่นเกม

การแข่งขันครั้งต่อไปคือรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ เขาเองก็ต้องขยันฝึกซ้อมให้มากขึ้น

เพิ่งเล่นไปได้สามเกม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก

อู๋ไน่มองเวลา เก้าโมงสี่สิบนาทีในตอนเช้า

เวลานี้สาวทั้งสามน่าจะไปทำงานกันหมดแล้ว หรือว่าจะเป็นจ้าวกุ้ยฝางที่มาหา

อู๋ไน่สะดุ้ง รีบห้ามหลิวเหมยที่กำลังจะเดินไปเปิดประตู

จากนั้นจึงใช้ดวงตาทะลุมองตรวจดูสถานการณ์ด้านนอกก่อน

คนที่ยืนอยู่ข้างนอกกลับเป็นแม่ของซาลี่ลี่

เธอมาที่นี่ทำไม

อู๋ไน่เดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง

แม่ของซาลี่ลี่ยิ้มปลอม ๆ บนใบหน้า พูดด้วยสำเนียงหนักว่า

“สวัสดีค่ะพี่ใหญ่ ฉันเป็นแม่ของซาลี่ลี่”

อู๋ไน่พยักหน้า

“มีเรื่องอะไรหรือ”

แม่ของซาลี่ลี่พูดว่า

“ซาลี่ลี่อยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ก็เปลืองเปล่า ๆ ฉันอยากขอคืนค่าเช่าที่เธอจ่ายไป แล้วให้เธอไปเช่าห้องใต้ดินอยู่แทน”