บทที่ 69 ดื้อด้านไม่ยอมฟัง

อู๋ไน่กลับไปสถานีตำรวจพร้อมกำลังเจ้าหน้าที่ชุดใหญ่

ส่วนเงินที่พวกผู้สูงอายุถูกหลอกไปนั้น แม้ตำรวจจะยึดคืนมาได้ในที่เกิดเหตุแล้ว

แต่พวกผู้สูงอายุก็ยังต้องไปที่สถานีตำรวจเพื่อรับเงินคืนด้วยตนเอง

ถึงสถานีตำรวจแล้ว ยังมีผู้สูงอายุบางคนไม่เชื่อว่าผู้จัดการเว่ยเป็นนักต้มตุ๋น

ยังช่วยร้องแทนผู้จัดการเว่ยว่า

“พวกคุณปล่อยผู้จัดการเว่ยเถอะ เขาเป็นคนดี”

“ยาที่เขาให้พวกเรากินเป็นยาจริงทั้งหมด เขาไม่ใช่นักต้มตุ๋น”

อวี๋เชี่ยนมอบเรื่องอธิบายให้ผู้สูงอายุเข้าใจแก่จางเสี่ยวเฟิงรับผิดชอบ

ตอนนั้นจางเสี่ยวเฟิงกำลังรินชาให้อู๋ไน่

“หัวหน้า ให้คนอื่นไปเถอะครับ ผู้สูงอายุพวกนั้นผมอธิบายไม่รู้เรื่องจริง ๆ”

สมาชิกคนอื่น ๆ ก็หลบเลี่ยงกันหมด

ผู้สูงอายุที่ถูกนักต้มตุ๋นล้างสมองมา จะเกลี้ยกล่อมได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน

พูดกันตามตรง ต่อให้ลูกชายแท้ ๆ ของพวกเขามา อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะยอมฟัง

อวี๋เชี่ยนพูดว่า

“ไปคนเดียวนั่นแหละ ถ้าจัดการผู้สูงอายุพวกนั้นไม่ได้ ก็ทำงานล่วงเวลาทุกวัน ไปอธิบายต่อที่บ้านพวกเขา”

พูดจบอวี๋เชี่ยนก็เดินออกไป

จางเสี่ยวเฟิงทำหน้ามะระขม มองอู๋ไน่

“พ่อ ช่วยลูกชายของพ่อหน่อยเถอะครับ”

จางเสี่ยวเฟิงฉลาดอยู่เหมือนกัน เขานึกได้ว่าอู๋ไน่มีอายุไล่เลี่ยกับผู้สูงอายุเหล่านั้น อีกทั้งยังไปร่วมกิจกรรมต้มตุ๋นมาด้วยกันแน่ ๆ ต้องอธิบายได้มีประสิทธิภาพกว่าเขาแน่นอน

อู๋ไน่ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วส่ายหน้า

“ช่วยไม่ได้”

จางเสี่ยวเฟิงแทบจะร้องไห้

“ทำไมล่ะครับคุณตา? เห็นแก่ที่ผมเรียกคุณตาว่าพ่อมาหลายวันแล้ว ช่วยไม่ได้จริง ๆ เหรอครับ?”

“คุณตา ต่อไปชาและขนมของคุณตา ผมเหมาหมดเองเลยได้ไหมครับ?”

อู๋ไน่ถอนหายใจ ยื่นมือไปลูบศีรษะผมสั้นเกรียนของจางเสี่ยวเฟิง

“เอาเถอะ ก็ได้ เห็นแก่ที่เด็กอย่างแกน่าสงสาร ฉันจะช่วยแกสักหน่อย”

จางเสี่ยวเฟิงยิ้มแห้ง ๆ อย่างขมขื่น

ถ้าเห็นว่าเขาน่าสงสาร ก็ตอบตกลงตั้งแต่แรกสิ ที่แท้ก็ยังมองค่าชาและขนมในอนาคตอยู่ดี

ดูท่ากระเป๋าเงินที่เดิมก็ไม่ได้หนาอยู่แล้วของเขา คราวนี้คงยิ่งซวยเข้าไปอีก

อู๋ไน่กับจางเสี่ยวเฟิงมาถึงห้องทำงานอีกห้องหนึ่ง

ผู้สูงอายุแปดคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้น ก็คือกลุ่มคนที่เชื่อมั่นว่าผู้จัดการเว่ยไม่ใช่นักต้มตุ๋น

พวกเขารออยู่ที่นี่เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้ผู้จัดการเว่ย

ถึงขั้นคิดจะช่วยผู้จัดการเว่ยฟ้องร้องและขึ้นให้การเป็นพยานด้วย

เมื่อผู้สูงอายุทั้งแปดเห็นอู๋ไน่ พวกเขาก็ชะงักไปก่อน

เพราะจำชายวัยเดียวกับพวกตนคนนี้ได้ว่าเป็นสายลับของตำรวจ

เขานั่นเองที่ทำให้ผู้จัดการเว่ยถูกจับ

อู๋ไน่กวาดตามองผู้สูงอายุทั้งแปดคน โชคดีที่ผู้สูงอายุที่นั่งอยู่ข้างเขาไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้

จางเสี่ยวเฟิงขยิบตาให้อู๋ไน่ ความหมายคือ คุณตา ที่เหลือฝากคุณตาด้วยนะครับ

อู๋ไน่กลอกตาใส่เขา

คำพูดแรกที่เอ่ยออกมา ทำให้จางเสี่ยวเฟิงตกตะลึง

“พวกคุณไม่ได้บอกว่าผู้จัดการเว่ยเป็นคนดีหรอกหรือ อยากเจอเขาตอนนี้ไหมล่ะ”

ผู้สูงอายุคนหนึ่งถามด้วยน้ำเสียงกังขา

“คุณพาพวกเราไปเจอผู้จัดการเว่ยได้หรือ คุณมีอำนาจมากขนาดนั้นเชียวหรือ”

อู๋ไน่กระแอมเบา ๆ

จางเสี่ยวเฟิงรีบพูดเสริม

“พ่อของผม เอ่อ ไม่ใช่สิ คุณตำรวจอู๋ท่านนี้มีอำนาจพาพวกคุณไปดูผู้ต้องหาได้แน่นอนครับ”

เมื่อมีจางเสี่ยวเฟิงให้ความร่วมมือ ผู้สูงอายุทั้งแปดก็เชื่อทันที

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็พาพวกเราไปเจอผู้จัดการเว่ย ถ้าเขาไม่พูดออกมาจากปากตัวเองว่าหลอกพวกเรา พวกเราจะไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด”

อู๋ไน่กับจางเสี่ยวเฟิงพาผู้สูงอายุทั้งแปดไปยังห้องสอบสวน

ในฐานะผู้กระทำผิดหลัก ตำรวจกำลังเร่งสอบปากคำผู้จัดการเว่ยอย่างเข้มงวด

ก๊อก ๆ ๆ

จางเสี่ยวเฟิงเคาะประตูห้องสอบสวนเบา ๆ เสียงของอวี๋เชี่ยนก็ดังออกมาจากด้านใน

“เข้ามา”

จางเสี่ยวเฟิงยื่นศีรษะเข้าไป

“หัวหน้า กำลังยุ่งอยู่หรือครับ”

อวี๋เชี่ยนถามว่า

“ฉันไม่ได้ให้เธอไปอธิบายกับผู้สูงอายุพวกนั้นหรือ แล้วมาที่นี่ทำไม”

จางเสี่ยวเฟิงหัวเราะแหะ ๆ

“ผมไปหาผู้เชี่ยวชาญด้านการรับมือผู้สูงอายุมาคนหนึ่งครับ ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าต้องพาผู้สูงอายุมาเจอผู้ต้องหาสักครั้ง”

อวี๋เชี่ยนขมวดคิ้ว

“ผู้เชี่ยวชาญ”

ในสถานีของพวกเธอมีผู้เชี่ยวชาญด้านการเจรจา ผู้เชี่ยวชาญด้านการเก็บกู้ระเบิด แล้วผู้เชี่ยวชาญด้านการรับมือผู้สูงอายุโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

จางเสี่ยวเฟิงเปิดประตูออก อู๋ไน่จึงเดินเข้ามาจากด้านหลัง

ติ๊ง

ได้รับความประหลาดใจจากอวี๋เชี่ยน เพิ่มอายุขัย 60 วัน

อวี๋เชี่ยนประหลาดใจ

“คุณตาอู๋ คุณตานี่แหละคือผู้เชี่ยวชาญด้านการรับมือผู้สูงอายุหรือคะ”

อู๋ไน่พูดอย่างจนใจ

“ผู้เชี่ยวชาญบ้าบออะไรล่ะ ก็ไอ้เด็กนี่มาขอร้องฉันนั่นแหละ”

เขาเองก็คาดไม่ถึงว่า เพียงเรื่องง่าย ๆ เรื่องหนึ่งจะทำให้ได้รับรางวัลจากอวี๋เชี่ยน

อวี๋เชี่ยนจ้องจางเสี่ยวเฟิงเขม็ง เธอตั้งใจจะพาคนไปสอบปากคำผู้ต้องหาก่อน

หากอีกฝ่ายยังดื้อดึงไม่ยอมรับ เธอค่อยขอให้อู๋ไน่ลงมือช่วย แต่จางเสี่ยวเฟิงกลับพาคนมาที่นี่เสียก่อน

“คุณตาอู๋จะไหวหรือคะ”

การอธิบายให้ผู้สูงอายุเหล่านี้เข้าใจเป็นเรื่องสำคัญมาก ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจก่อความวุ่นวายขึ้นได้ง่าย

คดีที่สมบูรณ์แบบก็อาจถูกแต้มด้วยรอยด่างที่ไม่สมบูรณ์ได้

อู๋ไน่พูดว่า

“ฉันลองดูก็แล้วกัน”

ด้านหลัง ผู้สูงอายุทั้งแปดยังคงแย่งกันชะเง้อมองเข้าไปในห้องสอบสวน

พวกเขาอยากมองผู้จัดการเว่ยที่อยู่ข้างในให้ชัด ๆ

อู๋ไน่พูดว่า

“ไม่ต้องเบียดกัน เข้ามาทั้งหมดเลย”

ผู้สูงอายุทั้งแปดคนทยอยเดินเข้าไปในห้องสอบสวน แล้วถามไถ่ผู้จัดการเว่ยด้วยความเป็นห่วง ราวกับกำลังห่วงใยลูกของตนเอง

“เสี่ยวเว่ยเอ๋ย เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ผู้จัดการเว่ย พวกเขาไม่ได้รังแกคุณใช่ไหม”

“พวกเราเชื่อว่าคุณไม่ใช่นักต้มตุ๋น คุณต้องได้รับการปล่อยตัวออกมาแน่ ๆ”

ผู้จัดการเว่ยเงียบไม่พูดอะไร

สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คำพูดไม่กี่คำจากผู้สูงอายุจะช่วยให้พ้นผิดได้

เมื่อเห็นผู้จัดการเว่ยไม่พูดอะไร ผู้สูงอายุก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น

“พ่อหนุ่ม พูดสิ หรือว่าตำรวจพวกนี้รังแกเธอ บอกลุงกับป้าสิ ลุงกับป้าจะทวงความยุติธรรมให้เธอเอง”

“ใช่แล้ว ผู้จัดการเว่ย พูดออกมาสิ พวกเขาทุบตีคุณหรือเปล่า”

อวี๋เชี่ยน จางเสี่ยวเฟิง และตำรวจอีกสองนายต่างขมวดคิ้ว

เห็นได้ชัดว่าผู้สูงอายุเหล่านี้ถูกกลลวงของผู้จัดการเว่ยล้างสมองจนหมดสิ้น จนแยกไม่ออกแล้วว่าใครดีใครร้าย

อวี๋เชี่ยนกระซิบกับอู๋ไน่เบา ๆ

“คุณตา ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็พาพวกเขาออกไปก่อนเถอะค่ะ อยู่ที่นี่รบกวนการทำงานเกินไป”

อู๋ไน่ยิ้มบาง ๆ

“วางใจเถอะ อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะไม่คิดแบบนี้แล้ว”

อวี๋เชี่ยนขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่ายังมีวิธีอะไรอีกที่จะทำให้ผู้สูงอายุเหล่านี้เปลี่ยนใจและยอมรับความจริงได้

อู๋ไน่ก้าวไปข้างหน้า

การจะแก้ปมก็ต้องอาศัยคนที่ผูกปมเอาไว้ หากต้องการให้ผู้สูงอายุเหล่านี้กลับใจ คนที่ต้องพูดกับพวกเขาด้วยตนเองก็ย่อมต้องเป็นผู้จัดการเว่ย

อู๋ไน่มองผู้จัดการเว่ยที่กำลังก้มหน้า

“แกก็เห็นแล้ว ผู้สูงอายุพวกนี้เชื่อใจแกมาก ตอนนี้ก็พูดกับพวกเขาสักหน่อยสิว่า แกหลอกพวกเขาหรือเปล่า”

ผู้จัดการเว่ยที่ก้มหน้าอยู่ จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมา สีหน้าดูพิกล ขณะกวาดตามองผู้สูงอายุทั้งแปดคนรอบตัว

“แน่นอนว่าฉันหลอกพวกเขา คนแก่ที่หลอกง่ายขนาดนี้ ถ้าฉันไม่หลอกพวกเขาแล้วจะไปหลอกใคร”

“ฉันหลอกพวกเขาแล้ว ยังต้องให้พวกเขาจดจำบุญคุณของฉัน สำนึกขอบคุณทุกวัน จุดธูปไหว้พระให้ฉันอีก”

จางเสี่ยวเฟิงมีสีหน้าตื่นเต้น

“มาแล้ว ๆ คุณตาอู๋กำลังแสดงวิชาเกลี้ยกล่อมคนของคุณตาอู๋อีกแล้ว คนก่อนหน้านี้ที่ถูกคุณตาอู๋เกลี้ยกล่อม ตอนนี้ถูกประหารชีวิตไปแล้ว ไม่รู้ว่าคนนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป”

อวี๋เชี่ยนฟังอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดไม่ออก

คำพูดของจางเสี่ยวเฟิงฟังดูราวกับว่า ใครก็ตามที่คุณตาอู๋เกลี้ยกล่อม คนนั้นจะต้องตายอย่างไรอย่างนั้น

ผู้สูงอายุทั้งแปดคนต่างอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก และไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

พวกเขายอมเชื่อเสียด้วยซ้ำว่าเครื่องช่วยฟังของตนเองเสีย มากกว่าจะเชื่อคำพูดที่เพิ่งได้ยิน

“ฉันไม่เชื่อ ผู้จัดการเว่ยต้องถูกพวกคุณบังคับแน่ ๆ”

“ผู้จัดการเว่ย พูดมาสิ คุณถูกตำรวจพวกนี้บังคับใช่ไหม”

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงช่วยผู้สูงอายุซักถามผู้จัดการเว่ย

“พูดสิ มีใครบังคับแกหรือเปล่า”

ผู้จัดการเว่ยตอบว่า

“ไม่มี ทุกอย่างเป็นคำพูดจากใจจริงของฉัน พวกคนแก่สารเลวอย่างพวกแกสมควรถูกหลอกแล้ว พวกแกมันไอ้โง่ทั้งนั้น”