บทที่ 68 ปิดตาข่าย

อู๋ไน่กำเงินสองหมื่นหยวนไว้ในมือ แสร้งทำท่าเสียดายเล็กน้อย แล้วถามว่า

“พวกนายจะคืนเงินก้อนนี้ให้ฉันได้เมื่อไหร่? นี่เป็นเงินเก็บทั้งหมดของฉันเลยนะ”

ในสายตาของพนักงานมีแต่เงิน ขาดก็เพียงยังไม่ยื่นมือมาแย่งไปตรง ๆ เท่านั้น

“คุณตา วางใจเถอะครับ ขอเพียงพวกเราทำแผนขยายการผลิตสำเร็จ ผลิตยาล็อตต่อไปออกมาได้ อีกไม่นานก็คืนเงินให้พวกคุณได้แล้วครับ”

“อีกอย่าง ต่อให้มีเงินมากกว่านี้ จะสำคัญเท่าสุขภาพร่างกายได้หรือครับ?”

เพื่อถ่วงเวลา อู๋ไน่ยังคงแสร้งทำสีหน้าเสียดาย ไม่ยอมส่งเงินให้อีกฝ่าย

ชายแก่ข้าง ๆ มองจนร้อนใจ

“สหายเก่า รีบเอาเงินให้เขาไปเถอะ ผู้จัดการเว่ยกับพวกเขาไม่หลอกคนหรอก”

ถ้าไม่ใช่เพราะคุยกับชายแก่คนนี้มาพอสมควรแล้ว อู๋ไน่คงเกือบคิดว่าอีกฝ่ายเป็นหน้าม้าไปแล้วจริง ๆ

กระตือรือร้นจะถูกหลอกขนาดนี้ ที่บ้านมีทรัพย์สินมากแค่ไหนถึงจะพอให้หลอกกัน?

อู๋ไน่ไม่สนใจชายแก่ ยังคงถามพนักงานต่อว่า

“ถ้าอย่างนั้นพวกนายออกใบเสร็จให้ฉันได้ไหม?”

พนักงานขมวดคิ้ว หลอกคนแก่มามากมายขนาดนี้ เขายังไม่เคยเจอคนจู้จี้จุกจิกขนาดนี้มาก่อน

เขาข่มขู่ว่า

“คุณตา ถ้าคุณตาไม่เอา พวกเราจะยกโควตานี้ให้คนอื่นแล้วนะครับ”

อู๋ไน่หัวเราะเย็นชา จะยกให้คนอื่นอย่างไร? ให้คนอื่นกลับบ้านไปเอาเงินมาอีกรอบหรือไง?

เห็นได้ชัดว่าพนักงานกำลังขู่เขา หากเขาเป็นชายแก่ธรรมดา ก็คงถูกอีกฝ่ายขู่จนกลัวไปแล้ว

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อู๋ไน่ก็พูดตามอีกฝ่ายว่า

“งั้นนายก็ยกโควตานี้ให้คนอื่นไปเถอะ”

สีหน้าของพนักงานแข็งค้าง หากผู้จัดการเว่ยรู้ว่าเขาทำเงินที่กำลังจะได้หลุดมือไป ผู้จัดการเว่ยต้องตีเขาจนตายแน่

น้ำเสียงของเขาอ่อนลงทันที

“คุณตาลองดูสิครับ คนตั้งมากมายเอาเงินมาให้พวกเราแล้ว จะเกิดปัญหาได้อย่างไรล่ะครับ?”

คนแก่ที่เหลืออีกสี่สิบเก้าคนจ่ายเงินกันครบหมดแล้ว คนที่ยังไม่ได้จ่ายเงินในงานจึงเหลือเพียงอู๋ไน่คนเดียว

สายตาของทุกคนมองมาทางนี้

ผู้จัดการเว่ยบนเวทีก็ขมวดคิ้วมองมาทางนี้เช่นกัน

พนักงานยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่

ในใจได้แต่บ่นว่าตัวเองช่างซวยจริง ๆ ทำไมถึงมาเจอชายแก่แบบอู๋ไน่ได้

เขาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูอู๋ไน่เบา ๆ ว่า

“คุณตา คุณตาจ่ายเงินเถอะครับ เดี๋ยวผมตัดสินใจเอง แถมไข่ไก่ให้คุณตาอีกยี่สิบจิน คุณตาว่าได้ไหมครับ?”

อู๋ไน่นับนิ้ว

“สามสิบจินบวกอีกยี่สิบจิน ก็เป็นไข่ไก่ห้าสิบจินแล้ว ฉันจะหิ้วไหวได้อย่างไร?”

พนักงานด่าอยู่ในใจ ถ้าหิ้วไม่ไหวก็โยนทิ้งลงพื้นให้หมดสิ จะมาจู้จี้กับฉันทำไม?

แต่บนใบหน้ายังต้องประดับรอยยิ้มไว้

“วางใจเถอะครับคุณตา พอเลิกงานแล้ว คนของพวกเราจะช่วยคุณตาหิ้วกลับบ้านเองครับ”

ขอเพียงทำให้อู๋ไน่ยอมจ่ายเงิน อีกฝ่ายก็รับปากได้ทุกอย่างอยู่แล้ว อย่างไรหลังจากนั้นพวกเขาก็จะหนีไป ต่อให้รับปากอะไรไว้ก็ไม่มีใครหาพวกเขาเจอ

ใครจะคิดว่าคำพูดของพนักงานกลับไปทำให้ชายแก่ข้าง ๆ โกรธขึ้นมา เขาตบโต๊ะดังปัง

“ทำไมล่ะ? ให้เขาห้าสิบจิน แต่ให้พวกเราสามสิบจิน? เขาหน้าตาดีกว่าหรือไง?”

อู๋ไน่หัวเราะ เมื่อครู่เขายังรู้สึกรำคาญชายแก่คนนี้อยู่เลย แต่ตอนนี้ยิ่งมองก็ยิ่งถูกตา อีกฝ่ายกำลังเข้าขากับเขาพอดี

พนักงานแทบจะหัวระเบิด

ชายแก่คนเดียวก็ยังจัดการไม่ได้ ตอนนี้ยังโผล่มาอีกคน

เขาพูดเบาขนาดนั้น ชายแก่ข้าง ๆ ได้ยินได้อย่างไร? หรือว่าไม่ได้หูตึงเลยสักนิด?

ที่สำคัญ เมื่อประโยคนี้ถูกตะโกนออกมา คนอื่น ๆ ที่จ่ายเงินไปแล้วก็ย่อมรู้สึกไม่เป็นธรรมตามไปด้วย

พนักงานแอบเหลือบมองผู้จัดการเว่ยบนเวที

ผู้จัดการเว่ยกำลังใช้สายตาราวกับจะฆ่าคนจ้องเขาอยู่ เห็นได้ชัดว่าโกรธแล้ว

ผู้จัดการเว่ยพุ่งลงจากเวทีอย่างโมโห ถลึงตาใส่พนักงานอย่างแรงอีกครั้ง แล้วผลักอีกฝ่ายออกไปด้านข้าง

จากนั้นก็หันกลับมาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม มองอู๋ไน่อย่างเป็นมิตร

“คุณตาท่านนี้มีข้อกังวลอะไรหรือครับ?”

ยังไม่ทันที่อู๋ไน่จะพูด ชายแก่ข้าง ๆ ก็กระแอมเบา ๆ

“ผู้จัดการเว่ย ฉันมีข้อกังวล ฉันเชื่อใจนายขนาดนี้ ทำไมถึงให้เขาห้าสิบจิน แต่ให้ฉันแค่สามสิบจิน? เห็นว่าฉันพูดง่ายหรือไง?”

ผู้จัดการเว่ยสมกับเป็นหัวหน้าแก๊งต้มตุ๋น ปฏิกิริยาเฉพาะหน้ารวดเร็วมาก เขายิ้มพลางพูดว่า

“จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรล่ะครับ? วันนี้ผมตัดสินใจเอง สมาชิกครอบครัวทุกท่านที่สนับสนุนผม จะได้รับไข่ไก่คนละห้าสิบจินครับ!”

ชายแก่ข้าง ๆ จึงพอใจขึ้นมา

ผู้จัดการเว่ยถามอู๋ไน่อีกครั้ง

“คุณตา แบบนี้คุณตาพอใจแล้วหรือยังครับ?”

อู๋ไน่เหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาสิบโมงห้าสิบเก้านาทีแล้ว

อวี๋เชี่ยนกับพวกกำลังจะบุกเข้ามาในไม่ช้า

อู๋ไน่ยิ้มแย้ม ส่งเงินสองหมื่นหยวนให้ผู้จัดการเว่ย แล้วฉวยจังหวะนั้นใช้มือทั้งสองข้างกุมมือของผู้จัดการเว่ยไว้

“ดี ผู้จัดการเว่ย ฉันเชื่อใจนาย ฉันยินดีมอบเงินให้นาย”

ผู้จัดการเว่ยออกแรงดึงมือกลับ แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะปล่อยมือเลย

“คุณตา นี่คุณตา...?”

อู๋ไน่จับมืออีกฝ่ายไว้แน่น

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่ซาบซึ้งใจน่ะ นายเป็นคนที่ดีที่สุดในโลกจริง ๆ”

ผู้จัดการเว่ยเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงออกแรงดึงมืออีกครั้ง พร้อมกับหันไปมองพนักงานที่ยืนบื้ออยู่ข้าง ๆ

“ยืนอึ้งอะไรอยู่? ยังไม่รีบมาช่วยอีก!”

ปัง!

ในเวลานี้เอง ประตูห้องจัดงานที่ปิดสนิทก็ถูกคนจากด้านนอกชนเปิดออก

อวี๋เชี่ยนกับกวานหงกวั๋วนำตำรวจจำนวนมากบุกเข้ามาในห้องจัดงาน

“ทุกคนห้ามขยับ! ตำรวจ!”

ผู้จัดการเว่ยพลันแตกตื่นขึ้นมา เงินของคนแก่ถูกเก็บรวบรวมมาแล้ว หากถูกตำรวจจับได้ตอนนี้ก็เท่ากับจับได้พร้อมคนและของกลาง

เขาถลึงตาใส่อู๋ไน่ ทั้งหมดเป็นเพราะชายแก่ตรงหน้านี่เอง ไม่อย่างนั้นไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ พวกเขาคงหนีออกไปทางเส้นทางที่วางแผนไว้แล้ว

“ปล่อยมือฉัน!”

ชายแก่ข้าง ๆ มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้ามึนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไข่ไก่ห้าสิบจินของเขายังไม่ได้รับเลย

เมื่ออู๋ไน่เห็นว่าตนใกล้จะควบคุมผู้จัดการเว่ยไว้ไม่อยู่ จึงใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า

“แกหลอกชายแก่ข้าง ๆ หรือเปล่า?”

ผู้จัดการเว่ยมองชายแก่ข้าง ๆ ที่กำลังตกตะลึงโดยสัญชาตญาณ แล้วโพล่งออกมาว่า

“หน้าตาดูเป็นหัวสมองที่เกิดมาให้ถูกหลอกชัด ๆ ฉันไม่หลอกเขาแล้วจะหลอกใคร?”

ชายแก่ถึงกับงงค้าง

“ไอ้เวรเอ๊ย”

เมื่อได้ยินว่าผู้จัดการเว่ยหลอกเขา แถมยังด่าว่าเขาเป็นไอ้โง่ที่เกิดมาให้ถูกหลอก ชายแก่ก็พุ่งเข้าไปคว้าเสื้อของผู้จัดการเว่ยทันที

“แกด่าใคร? คนฉลาดหลักแหลมอย่างฉัน แกยังกล้าบอกว่าฉันหน้าตาเหมือนคนเกิดมาให้ถูกหลอกอย่างนั้นเหรอ?”

ด้วยความช่วยเหลือของชายแก่ ในที่สุดอู๋ไน่ก็ถอนหายใจโล่งอก

จางเสี่ยวเฟิงรีบวิ่งมาถึงข้างตัวอู๋ไน่ แล้วช่วยกันควบคุมผู้จัดการเว่ยไว้ได้อย่างสมบูรณ์

“พ่อ พ่อสุดยอดจริง ๆ!” จางเสี่ยวเฟิงยังไม่ลืมกล่าวชมอู๋ไน่

ผู้จัดการเว่ย ชายแก่ และคนรอบข้างต่างพากันตะลึงงัน

ชายแก่คนนี้เป็นพ่อของตำรวจจริง ๆ หรือนี่!

ถึงกับให้พ่อตัวเองมาเป็นสายลับ เจ้าหนุ่มคนนี้ก็ใจเด็ดเกินไปแล้ว

แก๊งต้มตุ๋นทั้งหมดถูกควบคุมตัวไว้

อวี๋เชี่ยนอธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้คนแก่ทุกคนฟัง

อู๋ไน่หันไปมองชายแก่ที่ช่วยจับคนเมื่อครู่ คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกำลังแอบยัดแคปซูลสามเม็ดที่เพิ่งได้รับแจกเข้าไปในปาก

“ให้ตายสิ แกไม่ได้ยินที่ตำรวจบอกหรือไงว่าพวกเขาเป็นพวกต้มตุ๋น? ยานี่เป็นของปลอม”

ชายแก่ฝืนกลืนแคปซูลทั้งสามเม็ดลงไป

“ได้... ได้ยินแล้ว แต่มันจะเสียของไม่ได้นี่นา”

อู๋ไน่ยอมแพ้ให้เขาจริง ๆ

หลังอวี๋เชี่ยนพูดจบ เธอก็เดินมาหาอู๋ไน่

“คุณตาอู๋ วันนี้คุณตายังพักไม่ได้ค่ะ เรื่องสอบปากคำอาจต้องขอให้คุณตาช่วยอีกแรง”

แก๊งต้มตุ๋นนี้เป็นพวกทำผิดซ้ำซาก อวี๋เชี่ยนกังวลว่าการสอบปากคำอาจเกิดภาวะชะงักงัน

จำเป็นต้องทำให้คดีของคนกลุ่มนี้มีหลักฐานแน่นหนาโดยเร็วที่สุด

อู๋ไน่พยักหน้า

“ไม่มีปัญหา เดิมทีนี่ก็เป็นงานของฉันอยู่แล้ว”

ชายแก่หันมองอวี๋เชี่ยน แล้วหันมองอู๋ไน่

“ไม่ใช่สิ สหายเก่า ตกลงนายมีฐานะอะไรกันแน่? ฉันบอกนายไว้ก่อนนะ เรื่องเที่ยวผู้หญิงที่ฉันพูดกับนายเมื่อกี้เป็นเรื่องโกหก นายอย่าถือเป็นจริงเป็นจังเด็ดขาดล่ะ”