บทที่ 67 หลอกไปถึงชาวสามกายกันหมดแล้วหรือไง

เมื่อได้ยินว่าสามารถปิดล้อมจับกุมได้แล้ว จางเสี่ยวเฟิงก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

เท้าที่เหยียบคันเร่งออกแรงมากกว่าเดิมเสียอีก

หลังจากรถขับออกไปได้ระยะหนึ่ง รถของอวี๋เชี่ยนและคนอื่น ๆ ก็ตามตามมา

รถหลายคันจอดในจุดลับตาคน

ทันทีที่จางเสี่ยวเฟิงลงจากรถ เขาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า

“หัวหน้า พ่อผมบอกว่าปิดล้อมจับกุมได้แล้วครับ”

เพียงสองวัน จางเสี่ยวเฟิงก็เข้าสู่บทบาทได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

อวี๋เชี่ยนรีบถามว่า

“คุณตาอู๋ ข้างในสถานการณ์เป็นยังไงบ้างคะ?”

อู๋ไน่ตอบว่า

“วันนี้อีกฝ่ายเริ่มหลอกให้คนแก่จ่ายเงินแล้ว อีกหนึ่งชั่วโมง คนแก่ที่กลับบ้านไปเอาเงินก็จะนำเงินมามอบให้พวกมัน ถึงตอนนั้นก็เป็นเวลาที่พวกต้มตุ๋นรับเงินแล้วหลบหนี”

อวี๋เชี่ยนรู้ว่าโอกาสนี้พลาดไม่ได้ หากไม่สามารถจับได้พร้อมคนและของกลาง การจะจับอีกฝ่ายภายหลังก็จะยากแล้ว

“ฉันจะโทรหากวานหงกวั๋วเดี๋ยวนี้”

ก่อนหน้านี้ทั้งสองหน่วยตกลงกันไว้แล้ว หน่วยสามของพวกเธอรับผิดชอบรวบรวมหลักฐานและให้ข้อมูล ส่วนหน่วยสองรับผิดชอบลงมือจับกุม

หากไม่แจ้งหน่วยสอง แล้วลงมือจับกุมตามลำพัง กลับจะทำให้ทั้งสองหน่วยเกิดความเข้าใจผิดกันได้ง่าย

กวานหงกวั๋วตอบว่า

“เข้าใจแล้ว ฉันจะพาคนไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อรวมกำลังของทั้งสองหน่วยเข้าด้วยกัน ก็มีคนอยู่ยี่สิบคน เพียงพอที่จะรับมือกับพวกต้มตุ๋น

อู๋ไน่พูดว่า

“เอาเงินสองหมื่นหยวนมาให้ฉันก่อนเถอะ ถ้าไม่มีเงิน ฉันก็เข้าไปในงานไม่ได้”

ในบัตรของอวี๋เชี่ยนมีเงินนอนอยู่หลายล้านหยวน แต่หากมีการใช้จ่ายขึ้นมา คนในครอบครัวก็จะรู้ทันที

ส่วนถ้ายื่นเรื่องขอเงินจากหน่วยงาน ภายในหนึ่งชั่วโมงก็ไม่มีทางเบิกเงินออกมาได้

อวี๋เชี่ยนมองไปยังเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ

“ตอนนี้ใครพอจะหาเงินสองหมื่นหยวนมาให้เร็วที่สุดได้บ้าง? รอภารกิจจบแล้ว ก็เอากลับคืนไปได้”

หลายคนมองหน้ากันไปมา พวกเขาล้วนเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นาน เงินสองหมื่นหยวนสำหรับพวกเขาไม่ใช่จำนวนน้อยเลย

อู๋ไน่มองไปทางจางเสี่ยวเฟิง

“เธอไม่ได้ทำธุรกิจอยู่หรือไง? เงินสองหมื่นหยวนยังเอาออกมาไม่ได้อีกเหรอ?”

จางเสี่ยวเฟิงทำหน้าราวกับกินมะระขม

“พ่อครับ นั่นเป็นแค่ตัวตนปลอมที่ใช้ปฏิบัติภารกิจไม่ใช่เหรอครับ? ไม่อย่างนั้นรถซานตาน่าคันเก่าของผมน่าจะมีค่าพอสองหมื่นหยวน พ่อลองถามพวกเขาดูว่าได้ไหม เอาไปค้ำไว้กับพวกเขาแทนก็แล้วกัน”

เจ้าหน้าที่อีกคนหัวเราะแล้วพูดว่า

“คนเขาจะเอารถเก่าของนายไปทำไม? แค่ซ่อมใหญ่สักรอบยังต้องควักเพิ่มอีกหลายหมื่น”

อู๋ไน่ถอนหายใจ

“เอาเถอะ เงินก้อนนี้ฉันจะหาทางเอง”

พอดีเขาพกบัตรธนาคารติดตัวมา การไปธนาคารถอนเงินสองหมื่นหยวนจึงเป็นเรื่องง่ายมาก

จางเสี่ยวเฟิงถามว่า

“แต่พวกเราจะบุกเข้าไปลงมือเมื่อไหร่ครับ? ถ้าบุกเร็วเกินไป อีกฝ่ายยังไม่ได้เก็บเงิน”

อวี๋เชี่ยนตอบว่า

“รอให้คุณตาอู๋เข้าไปได้ครึ่งชั่วโมงก่อน พวกเราค่อยพาคนบุกเข้าไป”

อู๋ไน่ฟังพวกเขาหารือกันอยู่ข้าง ๆ หากเขาเข้าไปได้ครึ่งชั่วโมงแล้วเจ้าหน้าที่ค่อยบุกตามเข้าไป เขาก็ต้องควบคุมจังหวะในสถานที่ให้ดี

จำเป็นต้องรับประกันว่าในช่วงเวลานั้น พวกต้มตุ๋นได้เงินแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสหลบหนี

อวี๋เชี่ยนหันมามองอู๋ไน่

“คุณตา ทุกอย่างฝากไว้กับคุณตาแล้วนะคะ”

อู๋ไน่กระแอมเบา ๆ

“ดูท่าว่าวันนี้มื้อเที่ยงคงอดกินฟรีแล้วล่ะ”

พวกต้มตุ๋นเคยบอกไว้ว่าวันนี้ตอนเที่ยงจะเลี้ยงอาหาร หากอีกฝ่ายถูกจับก่อนถึงเที่ยง มื้อกลางวันก็ย่อมล่มไปตามระเบียบ

เจ้าหน้าที่ถูกคำพูดของอู๋ไน่ทำเอาหัวเราะกันออกมา

จางเสี่ยวเฟิงพูดว่า

“พ่อวางใจได้เลยครับ หลังคดีนี้จบ งานเลี้ยงต้อนรับกับงานเลี้ยงฉลอง พวกเราจัดรวมกันทีเดียวเลย”

จากนั้นจางเสี่ยวเฟิงก็ขับรถไปส่งอู๋ไน่ที่ธนาคารเพื่อถอนเงิน

ต่อมาจึงขับรถกลับไปยังสถานที่จัดงานอีกครั้ง คนแก่จำนวนไม่น้อยที่กลับบ้านไปเอาเงินเริ่มทยอยกลับมากันแล้ว

ชายแก่ที่ก่อนหน้านี้นั่งโต๊ะเดียวกับอู๋ไน่ เห็นอู๋ไน่แล้วก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาหา

“สหายเก่า กลับมาเร็วดีนี่”

อู๋ไน่เหลือบมองอีกฝ่าย

“แล้วนายกลับมาไม่เร็วหรือไง?”

ชายแก่ถอนหายใจ

“เมียแก่ของฉันดันไม่ยอมให้ฉันเอาเงินมาให้ผู้จัดการเว่ย ยังยืนกรานว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋น นี่ไม่โง่หรือไง?

ฉันเลยอาศัยตอนที่เธอไม่ทันระวัง แอบเอาเงินออกมาเสียเลย”

อู๋ไน่จุ๊ปาก ทำไมถึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายยังค่อนข้างภูมิใจอยู่ด้วย ช่างเสียของที่มีเมียแก่ดี ๆ แบบนั้นจริง ๆ

ชายแก่พูดว่า

“รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักจะไม่ถึงตาพวกเรา”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้านใน อู๋ไน่ก็ถามไปด้วยว่า

“นายคงเคยซื้อผลิตภัณฑ์บำบัดอย่างอื่นมาแล้วสินะ?”

อีกฝ่ายถอนหายใจอีกครั้ง

“จะไม่เคยซื้อได้ยังไง? ที่นอนบำบัดอวกาศ หมอนสะกดจิตไร้เทียมทานแห่งจักรวาล ผ้านวมขนเป็ดคายน้ำของชาวสามกาย”

อู๋ไน่ถึงกับเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

นี่… ของบนโลกไม่อาจตอบสนองอีกฝ่ายได้แล้วหรือไง? ทำไมยังหลอกกันไปถึงฝั่งชาวสามกายโน่นแล้ว?

“ได้ผลไหม?”

ชายแก่ผ่อนลมหายใจยาวลึก

“ผลอย่างเดียวก็คือเงินหายไป แต่โรคยังอยู่”

“แต่ครั้งนี้ฉันเชื่อว่า ผู้จัดการเว่ยไม่ใช่พวกต้มตุ๋นแน่นอน รอฉันรักษาโรคหายแล้ว ฉันจะให้พวกที่เอาแต่หัวเราะว่าฉันถูกหลอกได้ดู ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นพวกต้มตุ๋นเสียหน่อย”

อู๋ไน่พยักหน้า ดูท่าอีกฝ่ายคงต้องถูกหัวเราะเยาะอีกแล้ว

ทั้งสองคนผ่านการตรวจรักษาความปลอดภัยหลายชั้น แล้วกลับเข้าไปในสถานที่จัดงานอีกครั้ง

ทุกครั้งที่มีคนกลับมาเพิ่มหนึ่งคน พนักงานก็จะปรบมือต้อนรับ

“สมาชิกครอบครัวผู้โชคดีอีกหนึ่งท่านกำลังจะได้รับสิทธิ์ใช้แคปซูลสารพัดประโยชน์ของเรา ทุกคนปรบมือแสดงความยินดีกับเขากันครับ!”

อู๋ไน่กลับไปนั่งที่เดิมอย่างกระอักกระอ่วน

เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่า เสียงปรบมือของคนอื่นจะทำให้ตนเองกระอักกระอ่วนได้ขนาดนี้

แต่คนแก่บางคนได้ยินเสียงปรบมือแล้วกลับกระหยิ่มยิ้มย่อง ถึงกับโบกมือให้ผู้ชมในงาน

อู๋ไน่ก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงสี่สิบ

สิบเอ็ดโมงคือเวลาที่เจ้าหน้าที่ตกลงกันไว้ว่าจะลงมือ

เพราะยังมีคนแก่บางส่วนกลับมาไม่ถึง ในงานจึงยังคงรอต่อไป

ชายแก่ข้างกายดูเหมือนจะเริ่มคุ้นเคยกับอู๋ไน่แล้ว จึงชวนเขาคุยไม่หยุด

อู๋ไน่ก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง

ภายในงานมีเสียงปรบมือดังขึ้นอย่างคึกคักเป็นระยะ

“สหายเก่า เดี๋ยวกินยาเสร็จแล้ว พวกเราไปหาที่ดื่มกันสักหน่อยไหม?”

อู๋ไน่เบ้ปาก กินยาแก้ปวดแล้วยังดื่มเหล้า นั่นไม่ใช่รนหาที่ตายหรือไง?

“ฉันไม่ดื่มเหล้า ฉันแนะนำว่านายก็อย่าดื่มเลย”

ชายแก่ไม่แยแส

“นายว่าคนวัยอย่างพวกเรา นอกจากดื่มเหล้าสักหน่อย ยังจะทำอะไรได้อีก? เล่นก็เล่นไม่ไหว เที่ยวผู้หญิงก็เที่ยวไม่ไหว”

อู๋ไน่ชะงัก

“ฉันจำได้ว่าเมื่อกี้นายเพิ่งบอกว่าตัวเองมีเมียแก่ไม่ใช่หรือ?”

ชายแก่ตอบว่า

“มีก็มีสิ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเที่ยวหรือไม่เที่ยวผู้หญิงล่ะ?”

อู๋ไน่ชูนิ้วโป้งให้

“นายแน่จริง ๆ มิน่าล่ะ แม้แต่ผ้านวมผืนเล็กของชาวสามกาย นายยังเอามาห่มได้”

ชายแก่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

เก้าโมงห้าสิบ คนแก่ที่กลับบ้านไปเอาเงินกลับมากันครบแล้ว

เรื่องนี้ทำให้อู๋ไน่รู้สึกเหนือความคาดหมาย อัตราความสำเร็จของการต้มตุ๋นครั้งนี้สูงเกินไปหน่อยแล้ว

ผู้จัดการเว่ยเดินขึ้นเวทีด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“ขอให้พวกเราร่วมแสดงความยินดีกับคุณลุงคุณป้าผู้โชคดีอีกครั้ง พวกคุณเข้าใกล้การบอกลาโรคภัยไข้เจ็บโดยสมบูรณ์ไปอีกก้าวแล้ว”

พนักงานกว่ายี่สิบคนปรบมืออย่างพร้อมเพรียงและคึกคัก

ผู้จัดการเว่ยยกมือทั้งสองข้างขึ้น ทั่วทั้งงานก็เงียบลงทันที

“ต่อไป พนักงานจะเก็บเงินประกันจากคุณลุงคุณป้าทีละคน และมอบแคปซูลหลักสูตรที่สองให้ถึงมือพวกคุณ”

พนักงานยี่สิบคนเร่งฝีเท้า เดินไปหาคนแก่ที่กลับไปเอาเงินมา

พวกเขารับเงินสองหมื่นหยวนที่อีกฝ่ายนำกลับมา แล้วแจกแคปซูลสามเม็ดให้อีกฝ่าย

ครั้งนี้ อีกฝ่ายไม่ได้คอยจ้องให้คนแก่กินยาลงไป

ขอเพียงเงินเข้ามือแล้ว คนแก่จะกินหรือไม่กิน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาอีกต่อไป

ในเวลานี้เอง พนักงานคนหนึ่งเก็บเงินจากชายแก่ข้าง ๆ เสร็จแล้ว ก็หันมามองอู๋ไน่

“คุณตาครับ มอบเงินให้ผมได้เลยครับ แล้วคุณตาก็จะได้รับแคปซูล”

ชายแก่ข้างกายกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา

“สหายเก่า รีบจ่ายเงินสิ เหลือนายคนเดียวแล้ว”

อู๋ไน่มองเวลาบนนาฬิกา เหลืออีกห้านาทีจึงจะถึงสิบเอ็ดโมง เขาต้องถ่วงเวลาให้ถึงสิบเอ็ดโมงให้ได้