บทที่ 66 กลับเข้าถ้ำเสืออีกครั้ง

เพราะเหตุที่ถูกทำร้าย วันรุ่งขึ้นอู๋ไน่จึงไม่ได้ไปสถานีตำรวจ

สาเหตุหลักเป็นเพราะอวี๋เชี่ยนเป็นคนกำชับ ให้เขาพักผ่อนอยู่บ้านให้มากขึ้น

อู๋ไน่ย่อมสมปรารถนา นอนสบาย ๆ อยู่บ้านทั้งวัน

เช้าวันถัดมา จางเสี่ยวเฟิงก็มารับเขาแต่เช้า เพื่อไปเข้าร่วมกิจกรรมครั้งที่สองที่พวกต้มตุ๋นจัดขึ้น

อวี๋เชี่ยนก็มาที่บ้านอู๋ไน่ด้วย

จางเสี่ยวเฟิงพูดว่า

“หัวหน้า เดี๋ยวพวกเรานั่งรถไปด้วยกันเลยดีไหมครับ แบบนี้หัวหน้าก็ไม่ต้องไปเปลี่ยนรถที่สถานีอีก”

อวี๋เชี่ยนส่ายหน้า

“ไม่ได้ ถ้ามีคนคิดไม่ดีเห็นเข้า จะอธิบายไม่ชัดเจน”

จางเสี่ยวเฟิงพูดว่า

“มีอะไรอธิบายไม่ชัดเจนล่ะครับ? ก็บอกว่าหัวหน้าเป็นลูกสะใภ้ของคุณตาอู๋ก็ได้แล้วนี่ครับ”

อู๋ไน่หัวเราะเย็นชาเบา ๆ ลูกคิดในใจของจางเสี่ยวเฟิงแทบจะกระเด็นใส่หน้าเขาอยู่แล้ว

ในฐานะตำรวจหญิงคนงามประจำสถานีตำรวจเมืองฟังไห่ ตำรวจชายที่ชอบอวี๋เชี่ยนย่อมมีอยู่ไม่น้อย

และจางเสี่ยวเฟิงก็เป็นหนึ่งในนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

อวี๋เชี่ยนทำหน้าขรึม

“คิดได้ดีทีเดียวนะ”

จางเสี่ยวเฟิงเกาหัว

“นี่ก็เพื่อการทำงานทั้งนั้นไม่ใช่เหรอครับ?”

สุดท้ายอวี๋เชี่ยนก็ยังไปที่หน่วยงานเพียงลำพัง ปล่อยให้จางเสี่ยวเฟิงเป็นคนขับรถไปส่งอู๋ไน่ที่สถานที่จัดงาน

เมื่อมาถึงด้านนอกสถานที่จัดงาน ภาพตรงหน้าก็แทบจะเหมือนครั้งก่อนทุกประการ

เหล่าคนชราต่อแถวเดินเข้าไปในสถานที่จัดงาน

จางเสี่ยวเฟิงหยิบเครื่องดักฟังออกมาอีกครั้ง

“คุณตา ดูสิครับ เอาอันนี้ติดเข้าไปไหม?”

อู๋ไน่ตอบว่า

“จะเอาเข้าไปทำไมอีก? เอาไปก็โดนค้นเจออยู่ดี อย่างมากก็หลอกคนแก่อีกคนให้โดนไล่ออกมาเท่านั้น”

จางเสี่ยวเฟิงยักไหล่อย่างจนใจ เครื่องดักฟังเครื่องนี้เขาเพิ่งไปขอคืนมาจากชายแก่แซ่หลิวเสียด้วยซ้ำ

อู๋ไน่ตัวเปล่า แม้แต่โทรศัพท์ก็ไม่ได้พกมา เดินตรงเข้าไปในสถานที่จัดงาน

ขั้นตอนยังเหมือนเดิม ผ่านจุดตรวจรักษาความปลอดภัย แล้วเข้าไปในห้องโถงจัดงาน

สถานการณ์ครั้งนี้คึกคักกว่าครั้งก่อนมาก

ด้านในมีคนชราจำนวนมากกำลังพูดคุยกันถึงสรรพคุณของแคปซูลสารพัดประโยชน์

“เฮ้ อย่าว่าไปนะ หลังจากฉันกินแคปซูลสารพัดประโยชน์ของผู้จัดการเว่ย อาการปวดหัวของฉันเหมือนจะเบาลงไปไม่น้อยจริง ๆ”

อีกคนพูดว่า

“อาการปวดหัวของคุณนับเป็นอะไรได้ล่ะ? ฉันรู้สึกว่าโรคหัวใจของฉันดีขึ้นมากเลยนะ”

“รู้สึกว่าถ้ากินอีก 2 หลักสูตร โรคของฉันคงรักษาหายได้จริง ๆ!”

“ใช่ ๆ ฉันก็รู้สึกว่าได้ผลเหมือนกัน นี่มันยาวิเศษจริง ๆ”

อู๋ไน่พูดไม่ออก

แค่กินยาแก้ปวดฤทธิ์แรงเข้าไปไม่กี่เม็ด ถึงกับทำให้พวกเขากินจนเกิดภาพหลอนกันแล้ว

เมื่อผู้ร่วมงานนั่งเต็มสถานที่แล้ว พนักงานก็ปิดประตูใหญ่อีกครั้ง

สูตรเดิม กลิ่นอายเดิม

ผู้จัดการเว่ยปรากฏตัวอีกครั้ง แล้วตะโกนทักทายอย่างสนิทสนมว่า

“พ่อแม่ทั้งหลาย คุณปู่คุณย่าทั้งหลาย ผมคิดถึงพวกคุณแทบตายแล้ว!”

คราวนี้ไม่ต้องมีใครปลุกเร้า เหล่าคนชราทุกคนก็ปรบมือกันอย่างคึกคัก

ผู้จัดการเว่ยพูดว่า

“เชื่อว่าทุกท่านคงสัมผัสได้แล้วถึงผลการรักษาอันน่าอัศจรรย์ของแคปซูลสารพัดประโยชน์ของพวกเรา”

“ขอเพียงพวกคุณกินให้ครบ 3 หลักสูตร รับรองว่าจะสามารถขจัดโรคภัยทั้งหมดในร่างกายออกไปได้”

“พวกเราเชื่อคุณ!”

“ผู้จัดการเว่ย คุณก็คือพระโพธิสัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่!”

เหล่าคนชราพากันส่งเสียงตะโกน

จากนั้นผู้จัดการเว่ยก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าลำบากใจ

“แต่พ่อแม่ทั้งหลาย คุณปู่คุณย่าทั้งหลาย พวกคุณเองก็รู้ว่าการผลิตแคปซูลสารพัดประโยชน์นั้นยากลำบากเพียงใด”

“ครั้งนี้ พวกเราผลิตยาออกมาได้เพียงพอสำหรับ 50 คนเท่านั้น”

“หา?”

เหล่าคนชราด้านล่างเวทีเริ่มหันไปกระซิบกระซาบกัน

ปริมาณสำหรับ 50 คน แต่ในงานมีคนมาอย่างน้อย 150 คน

ใครจะได้ ใครจะไม่ได้ ย่อมกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ในเวลานี้เอง ความร้ายกาจของพวกต้มตุ๋นก็ปรากฏชัดขึ้นมา

คนเราไม่กลัวว่าของจะน้อย แต่กลัวว่าแบ่งไม่เท่ากัน หากทุกคนไม่มีเหมือนกัน ก็ยังเป็นปึกแผ่นเดียวกันได้ แต่เมื่อมีบางคนได้ และบางคนไม่ได้ ความขัดแย้งก็จะปรากฏขึ้นทันที

เหล่าคนชราไม่คุยเล่นกันอีก ต่างคนต่างอยากได้สิทธิ์ 1 ใน 50 นั้น

“ผู้จัดการเว่ย ฉันเชื่อคุณ ต้องนับส่วนของฉันด้วยนะ”

“ผู้จัดการเว่ย คุณเป็นเด็กดี ให้ยาคุณป้าสักชุดเถอะ”

ผู้จัดการเว่ยยืนอยู่บนเวที ทำสีหน้าลำบากใจอย่างยิ่ง

“พวกคุณทุกคนล้วนเป็นครอบครัวของผม เป็นผู้อาวุโสของผม ผมหวังว่าพวกคุณทุกคนจะได้กินยา และมีสุขภาพแข็งแรง แต่เงื่อนไขมันไม่เอื้ออำนวยจริง ๆ…”

“เอาอย่างนี้แล้วกัน ยา 50 ชุดนี้ ใครสามารถนำเงินประกัน 20,000 หยวนออกมาได้ ผมก็จะแบ่งให้คนนั้น พวกคุณวางใจได้ เงินก้อนนี้พวกเราจะนำไปใช้ขยายกำลังการผลิต”

“ยาล็อตหน้าที่ผลิตออกมา พวกเราจะจำหน่ายในราคา 1,000 หยวนต่อชุด แล้วนำเงินที่ได้จากการขายมาคืนให้พวกคุณ”

“ยาล็อตหน้า พวกเราก็จะไม่เก็บค่ายาจากพวกคุณเช่นเดียวกัน”

หลังจากผู้จัดการเว่ยพูดจบ ทั้งสถานที่ก็เงียบลงทันที

มีคนชราคนหนึ่งพึมพำว่า ขอเพียงนำเงิน 20,000 หยวนออกมา ครั้งนี้ก็จะได้กินยา ครั้งหน้าก็ไม่เพียงได้เงินคืน แต่ยังได้กินยาฟรีอีก ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน

คนชราอีกคนพูดสนับสนุนว่า

“ใช่แล้ว ที่สำคัญคือพวกเรารู้ว่ายานี้ได้ผลจริง ผู้จัดการเว่ยไม่ใช่คนต้มตุ๋น”

ในที่สุดอู๋ไน่ก็เข้าใจกลโกงของอีกฝ่าย

มิน่าเล่า เหยื่อก่อนหน้านี้ถึงไม่แจ้งตำรวจ และไม่ยอมเป็นพยาน

ขอเพียงพวกต้มตุ๋นบอกว่า อุปกรณ์ยังอยู่ระหว่างการปรับปรุง คนเหล่านั้นก็จะจินตนาการเอาเองว่าเงินของพวกเขาจะต้องได้คืนแน่นอน

คนละ 20,000 หยวน 50 คนก็เท่ากับ 1,000,000 หยวน

ทั้งใช้กลยุทธ์สร้างความขาดแคลน ทั้งปั่นหัวจิตใจผู้คน

คนแซ่เว่ยคนนี้มีลูกไม้ไม่น้อยจริง ๆ

ตอนนี้เพียงรอให้อีกฝ่ายเก็บเงินขึ้นไป เขาก็แจ้งให้พวกลูกทีมเข้ามาปิดล้อมจับกุมได้แล้ว

จับได้พร้อมคนและของกลาง บวกกับคำให้การจากปากของอีกฝ่ายเอง ก็เพียงพอจะทำให้คดีแน่นหนา

ในงานเริ่มมีคนชรายกมือสมัครอย่างกระตือรือร้น อยากจ่ายเงิน 20,000 หยวน เพื่อให้ได้โอกาสกินยา

แต่โดยพื้นฐานแล้ว ไม่มีใครพกเงินมากขนาดนั้นติดตัวมา อู๋ไน่จึงยกมือตามไปด้วย คิดจะฉวยโอกาสนี้ออกไปแจ้งอวี๋เชี่ยน จางน้อย และคนอื่น ๆ

ผู้จัดการเว่ยมองมือที่ยกขึ้นด้านล่างเวที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

นี่ล้วนเป็นคนแย่งกันส่งเงินมาให้เขาทั้งนั้น!

“ญาติ ๆ ทั้งหลาย อย่าเพิ่งรีบร้อน ให้พนักงานของพวกเราลงทะเบียนให้ทุกคนก่อน ทุกคนวางใจได้ ต่อให้วันนี้สมาชิกในครอบครัวคนไหนไม่ได้กินยา ตอนเที่ยงพวกเราก็ยังเลี้ยงข้าว และไข่ไก่ 3 จินก็รับได้ตามเดิม”

“ส่วนคนที่จ่ายเงินประกัน ไม่เพียงได้กินยา แต่ยังจะได้รับไข่ไก่ 30 จินด้วย”

ผู้จัดการเว่ยเพิ่มจำนวนไข่ไก่ขึ้น 10 เท่า ก็ไม่พ้นเพราะกลัวว่าคนชราเหล่านี้ออกไปเอาเงินแล้วจะไม่กลับมาอีก

เขาใช้ผลประโยชน์ก้อนใหญ่ ทำให้เหตุผลเส้นสุดท้ายของเหล่าคนชราพร่ามัว

อู๋ไน่ลงทะเบียนสำเร็จ

คนชราอีกคนที่ลงทะเบียนสำเร็จในโต๊ะเดียวกันยิ้มแล้วพูดว่า

“ดูเหมือนว่าพวกเราสองคนจะเป็นคนที่โชคดีที่สุดนะ”

อู๋ไน่หัวเราะหึ ๆ

ถ้าเขาไม่ใช่สายลับ ถ้าเขาเป็นเพียงชายแก่ธรรมดาคนหนึ่งจริง ๆ พวกเขาสองคนก็คงกลายเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดแล้ว

ผู้จัดการเว่ยยกมือขึ้นดูเวลา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณลุงคุณป้าที่ได้รับโควตา รีบกลับบ้านไปเอาเงินเถอะ ผมให้เวลาพวกคุณได้เพียง 1 ชั่วโมงเท่านั้น หากเกิน 1 ชั่วโมง พวกเราก็คงต้องยกโควตาให้คนอื่นที่ต้องการมากกว่าแล้ว”

ชายแก่ข้างกายอู๋ไน่เรียกเขาว่า

“รีบไปกันเถอะสหายเก่า พวกเรารีบกลับไปเอาเงินกัน เดี๋ยวจะถูกคนอื่นแย่งไป!”

อู๋ไน่ถอนหายใจ พวกต้มตุ๋นน่าชิงชังแน่นอน แต่ถ้าถอยออกมามองอีกหมื่นก้าว หรือว่าคนชราเหล่านี้เองจะไม่มีความผิดเลยจริง ๆ?

คนโง่มีมากเกินไป จนพวกต้มตุ๋นแทบไม่พอใช้จริง ๆ

เมื่อขบวนคน 50 คนเดินออกจากสถานที่จัดงาน พนักงานก็เดินตามมาส่งทุกคนจนถึงด้านนอกประตูใหญ่

พวกเขาโบกมือลาพลางพูดว่า

“คุณลุงคุณป้าทั้งหลาย พวกคุณต้องรีบกลับมานะ อย่าพลาดโอกาสดี ๆ นี้เด็ดขาด”

อู๋ไน่เดินไปถึงริมถนน แล้วขึ้นรถทันที

จางเสี่ยวเฟิงกะพริบตา

“พ่อครับ วันนี้ทำไมออกมาเร็วขนาดนี้? ไม่ได้กินข้าวข้างในเหรอครับ?”

อู๋ไน่ตอบว่า

“ขับรถ เดี๋ยวเตรียมปิดล้อมจับกุมได้แล้ว”