บทที่ 65 พวกเธอเป็นพวกเดียวกัน!

เฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่ได้ยินคำพูดของแม่ ก็ออกวิ่งฝ่าฝูงชนที่มามุงดูเรื่องสนุก แล้วหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

อวี๋เชี่ยนรีบลงจากรถ ตะโกนเสียงดังว่า

“ห้ามหนีนะ!”

เฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่ไม่คิดจะฟังเธอ วิ่งหายลับไปในพริบตา

อวี๋เชี่ยนเดินเข้าไปดูอาการของอู๋ไน่ แล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า

“คุณตาไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

อู๋ไน่กุมเอวแก่ ๆ ของตัวเองไว้

“โอ๊ย ฉันไม่ไหวแล้ว รีบโทรเรียก 120 เร็วเข้า”

จ้าวกุ้ยฝางไม่ได้หนี เธอยังเดินเข้ามาหาอู๋ไน่อีกด้วย

“เฒ่าอู๋ ฉันจะบอกอะไรให้นะ แกเป็นคนล้มเอง อย่าคิดจะโยนความผิดให้คนอื่น”

อู๋ไน่มองไปทางอวี๋เชี่ยน

“ถ่ายไว้หมดแล้วใช่ไหม?”

อวี๋เชี่ยนยกโทรศัพท์ขึ้น

“คุณตาไม่ต้องห่วงค่ะ ถ่ายไว้ชัดเจนมาก พวกเขาหนีไม่รอดแน่”

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้น จ้าวกุ้ยฝางก็พุ่งเข้ามาหมายจะแย่งโทรศัพท์จากมืออวี๋เชี่ยน

แต่อวี๋เชี่ยนว่องไวมาก เธอหลบมือของจ้าวกุ้ยฝางได้

“ถ้าเธอยังแย่งต่อไป ฉันจะแจ้งข้อหาปล้นทรัพย์”

มือของจ้าวกุ้ยฝางชะงักไป เธอล้มตัวนั่งลงกับพื้นดังตุบ เลียนแบบอู๋ไน่

จากนั้นก็ร้องไห้โวยวายว่า

“ทุกคนมาดูเร็ว พวกมันรวมหัวกันรังแกแม่หม้ายลูกกำพร้าอย่างฉัน!”

อวี๋เชี่ยนไม่สนใจจ้าวกุ้ยฝาง รีบกดโทรศัพท์โทรเรียก 120

หลังวางสาย เธอจึงพูดกับจ้าวกุ้ยฝางว่า

“ฉันแนะนำให้เธอพาลูกชายสองคนนั้นเข้ามอบตัว การทำร้ายตำรวจเป็นความผิดร้ายแรง ถ้าถูกพวกเราจับได้ คราวนี้ไม่ใช่แค่ถูกขังสิบวันหรือครึ่งเดือนแล้วจะได้ออกมาแน่”

อู๋ไน่กุมเอวถอนหายใจ แล้วบอกเธอว่า

“จะไปบอกพวกเขาทำไม เข้ามอบตัวก็ได้รับการลดโทษอีกสิ”

จ้าวกุ้ยฝางเริ่มโวยวายกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น

“แกพูดเหลวไหล! ต่อให้เฒ่าอู๋ถูกลูกชายฉันสองคนตี แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการทำร้ายตำรวจ ลูกชายฉันไม่ได้ตีตำรวจสักหน่อย!”

อวี๋เชี่ยนทำหน้าจริงจัง

“คุณตาอู๋ได้เข้ารับตำแหน่งตำรวจผู้ช่วยของสถานีเราอย่างเป็นทางการแล้ว เพราะฉะนั้นการทำร้ายเขาก็คือการทำร้ายตำรวจ!”

จ้าวกุ้ยฝางชะงักไป

“เฒ่าอู๋เป็นตำรวจผู้ช่วย? แกหลอกใครกัน ใครจะรับคนอายุขนาดนี้เป็นตำรวจผู้ช่วย?”

อวี๋เชี่ยนกำลังจะอธิบายต่อ แต่อู๋ไน่ก็แกล้งร้องโอดโอยหลายครั้ง

“โอ๊ย โอ๊ย ฉันไม่ไหวแล้ว รถพยาบาลทำไมยังมาไม่ถึงอีก?”

อวี๋เชี่ยนจึงต้องหยุดอธิบาย

อาการป่วยของคุณตาอู๋สำคัญกว่า ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดกับอีกฝ่ายให้มากความ

การทำงานของตำรวจรวดเร็วมาก อู๋ไน่เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลตอนหนึ่งทุ่ม ส่วนสองพี่น้องเฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่ก็ถูกจับตอนสองทุ่ม

เจ้าสองคนนั้นไม่มีเงินก็เรื่องหนึ่ง ไม่มีสมองก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่กลับคิดซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำสาธารณะใกล้บ้าน

จางเสี่ยวเฟิงไปเดินสอบถามผู้คนรอบบ้านของพวกเขา พอแวะเข้าห้องน้ำก็จับตัวทั้งสองคนได้ทันที

เพราะพฤติกรรมของทั้งสองน่าสงสัยเกินไป พวกเขานั่งยอง ๆ อยู่บนส้วมทั้งที่ยังสวมกางเกง

พอมีคนเข้าห้องน้ำ ทั้งสองก็รีบสังเกตทันที ราวกับจงใจมานั่งรออุจจาระอย่างไรอย่างนั้น

อวี๋เชี่ยน ไป๋เสวี่ย และซาลี่ลี่ต่างก็มาที่โรงพยาบาล เฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย

เมื่ออวี๋เชี่ยนได้รับรายงานจากจางเสี่ยวเฟิงว่าจับคนได้แล้ว เธอก็รีบบอกทุกคนทันที

ซาลี่ลี่พูดว่า

“สมน้ำหน้า! ขอให้พวกมันโดนโทษหนัก ๆ ไปเลย!”

ไป๋เสวี่ยพูดว่า

“ใช่ค่ะ พวกเขาเลวเกินไปจริง ๆ”

อวี๋เชี่ยนกล่าวว่า

“ทำร้ายร่างกายโดยเจตนา ทำร้ายตำรวจ และหลบหนี พวกเขาสองคนน่าจะต้องอยู่ข้างในหลายปี”

อู๋ไน่ลืมตาขึ้น

“แล้วค่ารักษาพยาบาลของฉัน พวกเขาจะชดใช้ให้ได้ไหม?”

อวี๋เชี่ยนตอบว่า

“ถ้าพวกเขาอยากได้รับการให้อภัยจากคุณตา เพื่อขอลดโทษ พวกเขาจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้คุณตาแน่นอน แต่ถ้าพวกเขายอมรับโทษโดยไม่ต่อรอง ค่ารักษาพยาบาลคุณตาก็คงต้องออกเองค่ะ”

อู๋ไน่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง

“ถ้าไม่ได้บังคับให้ชดใช้ อย่างนั้นฉันก็นอนอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว”

เดิมทีเขาก็เป็นคนแกล้งนอนลงบนพื้นเอง ที่มาโรงพยาบาลก็เพื่อเพิ่มโทษให้สองคนนั้น

แต่ตอนนี้พอฟังความหมายของอวี๋เชี่ยน ดูเหมือนเขาจะไม่จำเป็นต้องใช้วิธีเหล่านี้แล้ว

สาวทั้งสามมองหน้ากัน

เมื่อครู่นี้พวกเธอยังสงสัยอยู่เลยว่า ในเมื่อผลตรวจของคุณตาอู๋ไม่มีปัญหาอะไร แล้วทำไมคุณตาถึงบอกว่าปวดเอว ปวดก้น ปวดขา ปวดไปหมดทุกที่?

ดูท่าแล้วคงแกล้งทำทั้งหมดสินะ

ไป๋เสวี่ยยิ้มแล้วพูดว่า

“คุณตา เดี๋ยวฉันไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ค่ะ”

อวี๋เชี่ยนก็พูดว่า

“ฉันไปกับเธอ”

สุดท้ายในห้องผู้ป่วยจึงเหลือเพียงซาลี่ลี่

ซาลี่ลี่พูดอย่างมีน้ำใจว่า

“คุณตา ต่อไปถ้าเจอเรื่องแบบนี้ก็โทรหาฉันนะคะ”

“ถ้าจะจัดการพวกนักเลงอันธพาลแบบนี้ ให้ฉันจัดการเองก็ได้ หรือไม่คุณตาก็โทรหาลุงซุ่นหลิ่ว ใครจะกล้าใช้กำลังกับเขากันล่ะคะ?”

อู๋ไน่ลืมซุ่นหลิ่วไปเสียสนิท

ถ้าให้ซุ่นหลิ่วจัดการเฟ่ยอู่กับเฟ่ยไฉ สองคนนั้นคงถูกตีจนขี้แตกขี้แตน และถ้าไม่ถึงขั้นนั้นก็ถือว่าพวกมันขับถ่ายสะอาดแล้ว

แต่ในเมื่อทุกอย่างคลี่คลายแล้ว หลังจากสองคนนั้นถูกจับเข้าไป จ้าวกุ้ยฝางก็คงก่อเรื่องอะไรไม่ได้อีก

อู๋ไน่เพิ่งคิดได้เช่นนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกคนผมเผ้ายุ่งเหยิงพุ่งเข้ามา

ซาลี่ลี่ตกใจจนกระโดดไปอยู่อีกฝั่งของเตียงผู้ป่วยทันที

“บ้าเอ๊ย นั่นใครน่ะ คนไข้แผนกจิตเวชหนีออกมาหรือไง?”

จ้าวกุ้ยฝางพุ่งเข้ามาข้างเตียง ใช้มือทั้งสองข้างกระชากชุดผู้ป่วยของอู๋ไน่

“คืนลูกชายฉันมา แกคืนลูกชายฉันมาเดี๋ยวนี้!”

อู๋ไน่มองซาลี่ลี่ที่กระโดดไปอยู่อีกฝั่ง ก่อนหน้านี้ยังพูดอยู่เลยว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้เธอจัดการเอง แต่พอเกิดเรื่องจริงกลับหลบอยู่ด้านหลังเขาเสียอย่างนั้น

“อะไร เธอจะปกป้องฉันได้หรือไง?”

ซาลี่ลี่เกาหัว เธอเพิ่งจะใจร้อนจนทำอะไรไม่ถูก

จากนั้นจึงตะโกนเสียงดังว่า

“ปล่อยคุณตาเดี๋ยวนี้แน่ะ ถ้ามีความกล้าก็มาลงที่ฉันสิ!”

พูดจบก็พุ่งเข้าไปดึงทึ้งจ้าวกุ้ยฝาง

จนกระทั่งอวี๋เชี่ยนกับไป๋เสวี่ยทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จแล้วกลับมา พวกเธอก็เห็นซาลี่ลี่กับจ้าวกุ้ยฝางกำลังใช้ร่างของอู๋ไน่เป็นสนามฝึกมวยปล้ำ

อู๋ไน่ยื่นมือออกไป แล้วร้องอย่างอ่อนแรงว่า

“เร็วเข้า มาช่วยกันหน่อย พวกเธอสองคนเป็นพวกเดียวกัน ซาลี่ลี่กำลังจะช่วยจ้าวกุ้ยฝางฆ่าฉัน!”

อวี๋เชี่ยนกับไป๋เสวี่ยรีบเข้าไปดึงซาลี่ลี่และจ้าวกุ้ยฝางออกจากตัวอู๋ไน่

ซาลี่ลี่ตะโกนว่า

“ดึงฉันทำไมล่ะ ไปตีเธอสิ!”

ซาลี่ลี่เองก็ไม่คิดเหมือนกันว่า หญิงชราอายุเกินห้าสิบปีจะมีแรงเยอะขนาดนี้

เธอกลับสู้ไม่ได้เสียอย่างนั้น

แม้จะมีอวี๋เชี่ยนกับไป๋เสวี่ยมาช่วย แต่ผู้หญิงสามคนก็ยังต้องออกแรงไม่น้อยกว่าจะกดจ้าวกุ้ยฝางเอาไว้ได้

ซาลี่ลี่ลูบมุมปากที่ถูกข่วนจนเป็นแผล

“ยังดีที่ตอนนั้นคุณตาอู๋ไม่ยอมอยู่กินกับเธอ ไม่อย่างนั้นวันหนึ่งคงโดนทำร้ายในครอบครัวถึงแปดครั้งแน่ ๆ”

เมื่อเห็นว่าพูดกับอีกฝ่ายไม่รู้เรื่อง อวี๋เชี่ยนจึงแจ้งคนในหน่วยโดยตรง ให้มาพาตัวจ้าวกุ้ยฝางไปที่สถานีเพื่อไกล่เกลี่ยก่อน

อู๋ไน่ลูบหัวใจดวงน้อย ๆ ที่กำลังเต้นตุบ ๆ ของตัวเอง

“แบบนี้ถือว่าเธอทำร้ายตำรวจหรือเปล่า?”

อวี๋เชี่ยนกางมือ

“อย่างมากก็เป็นเพียงการก่อกวนความสงบเรียบร้อย ไม่ถือว่าเป็นการทำร้ายตำรวจค่ะ”

อู๋ไน่สบถเบา ๆ ในใจ รู้สึกว่าพลังต่อสู้ของหญิงชราคนนี้แข็งแกร่งกว่าลูกชายสองคนของเธอเสียอีก

ไม่ยอมคุยเรื่องความรู้สึกกับเขาแล้วหันมาคุยเรื่องมวยแทนหรือไง?

เมื่อออกจากโรงพยาบาลกลับถึงบ้านแล้ว การนอนโรงพยาบาลต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรอีก

ไป๋เสวี่ยบอกเรื่องคุณตาอู๋ถูกทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาลให้หลิวเหมยรู้แล้ว

ดังนั้นทันทีที่กลับถึงบ้าน หลิวเหมยก็รีบถามด้วยความเป็นห่วงว่า

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ไม่เป็นอะไรใช่ไหม คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

อู๋ไน่ตอบว่า

“ฉันอยากกินบ๊วยหลิวหลิวสักหน่อย”

หลิวเหมยชะงัก

“บ๊วยหลิวหลิวอะไรคะ?”

อู๋ไน่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในยุคนี้ยังไม่มีสินค้านั้น จึงรีบพูดว่า

“ไม่เป็นไร”

หลิวเหมยกล่าวว่า

“คุณอาอู๋ ฉันตุ๋นน้ำซุปกระดูกไว้ให้ คุณรีบดื่มสักหน่อย จะได้บำรุงร่างกาย”

ซาลี่ลี่ทำหน้าทะเล้น นั่งลงข้างโต๊ะ

“แหะ ๆ คุณป้าหลิว ฉันก็อยากดื่มเหมือนกันค่ะ ตักให้ฉันสักชามนะคะ”

“กระดูกชิ้นใหญ่ ๆ นั่น คุณตาอู๋แทะไม่ไหวแล้ว ก็ใส่ลงชามให้ฉันด้วยนะคะ”

อู๋ไน่กลอกตา

“ครั้งนี้คนที่ทำร้ายฉันหนักที่สุดก็คือเธอ เธอยังคิดจะแทะกระดูกอีกหรือ?”

ซาลี่ลี่ทำหน้าคับข้องใจ

“ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าหญิงชราคนนั้นจะรับมือยากขนาดนี้ รอครั้งหน้าเถอะค่ะ ดูสิว่าฉันจะแก้แค้นอย่างไร!”