บทที่ 64 ความลับของแคปซูล

อู๋ไน่กินอาหารบนโต๊ะที่คงมีแต่สัตว์กินพืชเท่านั้นถึงจะชอบไปเพียงไม่กี่คำ

หลังจากพนักงานจดหมายเลขโทรศัพท์ของเหล่าคนแก่ไว้แล้ว ในที่สุดก็ปล่อยให้ทุกคนกลับไป

อู๋ไน่เดินออกจากสถานที่จัดงาน เห็นจางเสี่ยวเฟิงยังรอเขาอยู่ในรถ จึงเดินตรงเข้าไปหา

จางเสี่ยวเฟิงยังพอมีประสบการณ์ทำงานอยู่บ้าง จึงไม่ได้รีบร้อนถามทันทีว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น

เมื่อรถขับออกมาได้กว่าร้อยเมตร อู๋ไน่ก็พบว่าอวี๋เชี่ยนกับลูกทีมอีกสองคนนั่งอยู่ในรถอีกคันหนึ่ง

ทั้งสองฝ่ายพยักหน้าให้กัน แล้วขับรถกลับสถานีตำรวจไปพร้อมกัน

หลังยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว ในที่สุดจางเสี่ยวเฟิงก็อดไม่ไหว

“คุณตา เกิดอะไรขึ้นครับ ผมเป็นห่วงแทบตายแล้ว”

อู๋ไน่ตอบว่า “วิธีต้มตุ๋นของอีกฝ่ายแยบยลมาก พวกมันไม่ได้เจอหน้าปุ๊บก็เริ่มหลอกทันที”

จางเสี่ยวเฟิงขมวดคิ้ว “หา แล้วจะทำอย่างไรครับ พวกเรามีเวลาแค่ห้าวันเองนะครับ”

อู๋ไน่ปรับท่านั่งให้สบายขึ้น “จะรีบร้อนไปทำไม มะรืนนี้พวกมันยังต้องจัดกิจกรรมอีก”

จางเสี่ยวเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

รถทั้งสองคันขับเข้าไปในสถานีตำรวจ โดยมีอวี๋เชี่ยนและคนอื่น ๆ คอยจับตาดูอยู่ด้านหลัง จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครสะกดรอยตามมา

คนเป็นร้อย พวกมิจฉาชีพเหล่านั้นก็ตามมาไม่ไหวหรอก

อวี๋เชี่ยนลงจากรถแล้วรีบมาหาอู๋ไน่

“คุณตา เกิดอะไรขึ้นคะ”

อู๋ไน่ก้มตัว ล้วงแคปซูลสามเม็ดที่ได้รับแจกออกมาจากถุงเท้า แล้วยื่นให้อวี๋เชี่ยน

“นี่คือแคปซูลสารพัดประโยชน์ที่พวกมันแจก ฉันแอบเอาออกมาได้ พวกเธอเอาไปตรวจสอบดูเถอะ”

จางเสี่ยวเฟิงมองอู๋ไน่ แล้วมองถุงเท้าที่เท้าของเขา

“หัวหน้าครับ แคปซูลใส่ไว้ในถุงเท้าแบบนี้ จะไม่ปนเปื้อนหรือครับ”

อวี๋เชี่ยนถลึงตาใส่จางเสี่ยวเฟิง

“ในเมื่อคุณตาซ่อนยาไว้ในถุงเท้าแล้วเอาออกมา แสดงว่าข้างในต้องตรวจเข้มมาก นายยังจะพูดอะไรแบบนี้อีกหรือ”

จางเสี่ยวเฟิงทำหน้าคับข้องใจ

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ”

“คุณตา ไม่สิ พ่อครับ พ่อก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

เมื่อเห็นหัวหน้าไม่สนใจเขา จางเสี่ยวเฟิงก็เริ่มหันไปอธิบายกับอู๋ไน่

อู๋ไน่ตบไหล่จางเสี่ยวเฟิง

“ลูกชายที่แสนดี ถ้าอยากทำงานให้ดี อย่างแรกต้องคุมปากตัวเองให้ได้ก่อน”

ลูกทีมคนอื่น ๆ ต่างกลั้นหัวเราะ

ช่วงบ่ายไม่มีอะไรเกิดขึ้น อู๋ไน่จึงดื่มชาและพูดคุยต่อไป

ใกล้เวลาเลิกงาน อวี๋เชี่ยนถือรายงานผลตรวจวิ่งกลับเข้ามาในห้องทำงาน

ลูกทีมทุกคนตื่นตัวขึ้นมาทันที

อู๋ไน่เองก็อยากรู้เช่นกันว่าในแคปซูลสารพัดประโยชน์นั้นมีอะไรกันแน่

อวี๋เชี่ยนกล่าวว่า “ส่วนประกอบหลักในแคปซูลคืออะมิโนไพริน ฟีนาเซทิน คาเฟอีน และฟีโนบาร์บิทัล”

จางเสี่ยวเฟิงขมวดคิ้วแน่น

“พวกมันใส่คาเฟอีนลงในแคปซูลด้วยหรือครับ หรือคิดจะทำให้คนแก่พวกนั้นติดกาแฟ”

ลูกทีมคนหนึ่งที่มีความรู้ด้านการแพทย์อธิบายว่า “ไม่ใช่คาเฟอีนแบบนั้น ของพวกนี้มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ยาแก้ปวด”

“อ้อ”

เมื่อได้ยินคำว่ายาแก้ปวด คนส่วนใหญ่ก็เข้าใจทันที

คนแก่กินยาแก้ปวดเข้าไปในปริมาณมากขนาดนี้ ร่างกายย่อมรู้สึกสบายขึ้นมาก

พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาจะรู้สึกว่าแคปซูลสารพัดประโยชน์ได้ผล

จางเสี่ยวเฟิงพูดต่อว่า “แต่ว่ายาแก้ปวดออกฤทธิ์ไม่นานก็หมดฤทธิ์แล้วไม่ใช่หรือครับ แบบนั้นความจริงก็ถูกเปิดโปงน่ะสิ”

อู๋ไน่กล่าวว่า “เพราะอย่างนั้นอีกฝ่ายถึงจะแจกยาอีกครั้งในอีกสองวัน เพื่อทำให้แคปซูลสารพัดประโยชน์ฝังแน่นในใจคนแก่มากขึ้น”

“หลังจากนั้นต่างหาก ถึงจะเป็นช่วงเวลาที่พวกมันลงมือหลอกเงินจริง ๆ”

อวี๋เชี่ยนมองอู๋ไน่

“คุณตา ครั้งหน้าคงต้องรบกวนคุณตาไปอีกครั้งแล้วค่ะ”

อู๋ไน่ยกไข่ไก่สามจินในมือขึ้น

“แบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ มีทั้งของกินของดื่ม แถมยังได้ไข่ไก่กลับมาอีก”

“คืนนี้ไปกินไข่เจียวที่บ้านฉัน”

อวี๋เชี่ยนยิ้มแล้วพยักหน้ารับปาก

จางเสี่ยวเฟิงขยับเข้ามาหาอู๋ไน่

“พ่อครับ คืนนี้ผมไปด้วยได้ไหมครับ”

อู๋ไน่ตอบว่า “พอเลิกงาน นายก็ไม่ใช่ลูกชายของฉันแล้ว ไปหาอะไรกินเองเถอะ”

จางเสี่ยวเฟิงนิ่งอึ้ง

ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนถูกพ่อทอดทิ้งกันนะ

หลังเลิกงาน อวี๋เชี่ยนขับรถพาอู๋ไน่กลับบ้านด้วยกัน

เมื่อมาถึงหน้าประตูชุมชน ก็เห็นคนคุ้นเคยสามคนยืนอยู่ข้างประตู

ดวงตาทั้งหกข้างกวาดมองผู้คนที่เดินเข้าออกอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

อวี๋เชี่ยนถามว่า “คุณตา นั่นจ้าวกุ้ยฝางกับลูกชายสองคนของเธอใช่ไหมคะ”

อู๋ไน่ขานรับคำหนึ่ง ครั้งก่อนเขาทำให้พวกนั้นถูกจับเข้าไป ถูกขังอยู่นานขนาดนั้น

ไม่คิดเลยว่าพอเพิ่งออกมา ก็ยังกล้ามาหาเรื่องอีก

เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นไปเคาะประตูบ้านเขาแล้วพบว่าไม่มีคนอยู่ จึงมาดักรอเขาที่หน้าชุมชน

อู๋ไน่กล่าวว่า “ฉันลงไปดูหน่อย เธอถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่ในรถ”

อวี๋เชี่ยนรีบห้าม

“คุณตา ไม่ได้นะคะ อันตรายเกินไป เดี๋ยวฉันลงไปไล่พวกเขาเอง”

เจ้าสามคนที่เหมือนยางเหนียวติดรองเท้า จะไล่ไปได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน

พอไล่ไปตอนนี้ อีกเดี๋ยวก็อาจกลับมาอีก ไม่แน่ว่าวันไหนพวกมันอาจใช้แผนสกปรกเล่นงานเขา

วิธีที่ดีที่สุดก็คือส่งพวกมันเข้าไปข้างในอีกครั้ง

“เธอทำตามที่ฉันบอก ถ่ายวิดีโอให้ฉันอยู่บนรถก็พอ”

เมื่อเห็นว่าขัดอู๋ไน่ไม่ได้ อวี๋เชี่ยนก็ทำได้เพียงรับปาก

“คุณตา ถ้าอย่างนั้นคุณตาต้องระวังตัวด้วยนะคะ”

อู๋ไน่เปิดประตูลงจากรถ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นทั้งสามคน แล้วถือไข่ไก่สามจินเดินเข้าไปในชุมชน

“เฒ่าอู๋ หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!”

จ้าวกุ้ยฝางเป็นคนแรกที่เห็นอู๋ไน่ จึงตะโกนออกมาเสียงดัง

เฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่ ลูกชายทั้งสองคน รีบวิ่งไปขวางหน้าอู๋ไน่

“ตาแก่อู๋ แกทำให้พวกเราเดือดร้อนแทบตาย!”

อู๋ไน่แสร้งทำท่าหวาดกลัว

“พวกเธอคิดจะทำอะไร ฉันบอกไว้ก่อนนะ คนตั้งมากมายกำลังมองอยู่”

เฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่แค่นเสียงเย็นชา พวกเขาชอบให้คนอื่นมองอยู่แล้ว

ถ้าไม่มีใครมอง พวกเขาต่างหากที่จะรู้สึกไม่สบายใจ

เฟ่ยไฉหัวเราะเยาะ

“ตาแก่อู๋ เพราะแก พวกเราถึงถูกขังไว้ตั้งหลายวัน แกบอกมาสิว่าควรทำอย่างไร”

ตอนนี้จ้าวกุ้ยฝางก็เดินเข้ามาด้วย

“เฒ่าอู๋ ใจแกช่างโหดร้ายจริง ๆ เด็กสองคนอยากให้แกเป็นพ่อ แต่แกกลับทำให้พวกเขาเข้าไปนั่งข้างในตั้งครึ่งเดือน”

อู๋ไน่รีบตัดบทคำพูดของอีกฝ่าย

“ฉันไม่เอาลูกชายสองคนนี้หรอก วัน ๆ นอกจากกินก็ถ่าย เป็นแค่เครื่องจักรผลิตอุจจาระสองเครื่องที่รู้จักแต่สร้างของเสีย”

เฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่สบตากัน

เหมือนกำลังด่าพวกเขาสองคนอยู่ใช่ไหม

“ไอ้แก่ แกอยากตายหรือไง”

เฟ่ยอู่ถลกแขนเสื้อ เตรียมจะลงมือ แต่จ้าวกุ้ยฝางรีบดึงเขาไว้

เธอกลัวว่าลูกชายทั้งสองคนจะถูกจับเข้าไปอีก

อู๋ไน่แอบหันกลับไปมองอวี๋เชี่ยนในรถ อีกฝ่ายกำลังถือโทรศัพท์ด้วยสีหน้าร้อนใจและคิดจะลงจากรถ

เขาส่ายหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายอย่าลงมา

จากนั้นจึงหันกลับไปมองทั้งสามคนตรงหน้าอีกครั้ง

เขาใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “บอกว่าพวกเธอเป็นเครื่องจักรผลิตอุจจาระแล้วไม่พอใจหรือ ถ้าอย่างนั้นพวกเธอบอกมาสิ นอกจากกิน ดื่ม และถ่ายแล้ว ยังทำอะไรได้อีก”

เฟ่ยไฉตอบว่า “นอน”

เฟ่ยอู่ตอบว่า “เล่น”

จ้าวกุ้ยฝางตอบว่า “คอยจ้องเงินของแก”

พูดจบ ทั้งสามคนก็นิ่งอึ้ง

พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตอบคำถามของอีกฝ่าย

โดยเฉพาะจ้าวกุ้ยฝาง ถึงกับพูดความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจออกมา

อู๋ไน่กางมือ

“เห็นไหม พวกเธอเองยังคิดแบบนี้เลย แถมยังคอยจ้องเงินของฉันอีก เธอนี่หน้าตาก็ขี้เหร่ แต่ความคิดช่างสวยหรูจริง ๆ”

“แกกล้าด่าแม่ฉัน!”

เฟ่ยอู่เหวี่ยงหมัดพุ่งเข้าใส่อู๋ไน่ทันที จ้าวกุ้ยฝางดึงเขาไว้ไม่ทัน

แม้แต่เฟ่ยไฉก็คิดไม่ถึงว่าน้องชายจะพูดลงมือก็ลงมือเลย

ในจังหวะที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามา อู๋ไน่ใช้ร่างกายบังสายตาของอวี๋เชี่ยนที่กำลังถ่ายวิดีโออยู่ด้านหลัง

จากนั้นก็เหวี่ยงไข่ไก่สามจินในมือฟาดใส่หน้าเฟ่ยอู่

ร่างของเขาค่อย ๆ นั่งลงกับพื้น แล้วก็ค่อย ๆ เอนตัวนอนลงไป

“ช่วยด้วย ทุกคนมาดูเร็ว มีคนทำร้ายคน!”

เฟ่ยไฉกับเฟ่ยอู่ที่มีไข่ไก่เปรอะเปื้อนเต็มศีรษะและใบหน้าต่างนิ่งอึ้ง

พวกเขายังไม่ได้แตะตัวใครเลย แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงลงไปนอนกับพื้นอีกแล้ว

ความทรงจำจากเหตุการณ์ครั้งก่อนหลั่งไหลกลับเข้ามา

พวกเขาจำได้ว่า ครั้งก่อนก็ถูกใส่ร้ายแบบนี้เหมือนกัน

ทั้งสองคนมีน้ำไข่เหนียวติดเต็มหน้า หันไปมองจ้าวกุ้ยฝางที่ยืนอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

“แม่ ทำอย่างไรดี”

จ้าวกุ้ยฝางถูกสายตาของลูกชายทั้งสองคนบังไว้ จึงไม่เห็นว่าเมื่อครู่นี้พวกเขาต่อยโดนหรือไม่

ด้วยความตื่นตระหนก เธอจึงตะโกนว่า

“จะยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบหนีอีก!”

จ้าวกุ้ยฝางผู้ไม่รู้กฎหมายคิดว่า ขอเพียงคนหนีไปได้และไม่ถูกจับ ก็จะไม่ต้องติดคุก