บทที่ 63 สถานที่ต้มตุ๋น

ชายแก่ที่กำลังพูดอยู่หันมามองอู๋ไน่ที่เพิ่งนั่งลง

“ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าเธอจัง พวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”

อู๋ไน่ยกมือปิดปาก คนตรงหน้าจำเขาได้อย่างคุ้นตา บางทีอาจเคยเห็นรูปของเขาบนอินเทอร์เน็ต

“ไม่เคยเห็น ไม่รู้จักกัน”

ชายแก่ส่งเสียงอ้อหนึ่งที แล้วถามต่อว่า “ร่างกายเธอเป็นอะไรหรือ”

อู๋ไน่ตอบ “มะเร็ง”

พอได้ยินคำว่ามะเร็ง คนแก่คนอื่น ๆ ก็หันมามองเช่นกัน

ชายแก่ตบต้นขาตัวเองฉาดหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นเธอมาถูกที่แล้ว ผลิตภัณฑ์ของผู้จัดการเว่ยได้ผลกับโรคมะเร็งเป็นพิเศษ เธอเคยได้ยินใช่ไหมว่าโรงพยาบาลที่สองมีผู้ป่วยมะเร็งคนหนึ่ง จากระยะสุดท้ายกลายเป็นระยะกลางแล้ว”

อู๋ไน่คิดในใจว่า ฉันไม่เพียงรู้ ฉันยังสนิทกับเขามากด้วย

ชายแก่ยังพูดต่อไม่หยุด “เขาก็เพราะกินผลิตภัณฑ์ของผู้จัดการเว่ยนี่แหละ อาการถึงดีขึ้น”

“เดี๋ยวอีกสักครู่ตอนเปิดขายผลิตภัณฑ์ เธอต้องซื้อเยอะ ๆ นะ”

อู๋ไน่กวาดมองโต๊ะกลมอื่น ๆ แต่ละโต๊ะแทบจะมีคนแบบนี้นั่งอยู่หนึ่งคน กำลังพูดจ้ออยู่ตรงนั้นไม่หยุด

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามชายแก่ที่ยังคงเกลี้ยกล่อมให้เขาซื้อยา “วันหนึ่งพวกเขาให้ค่าแรงแกเท่าไร”

ชายแก่ตอบออกมาโดยไม่ทันคิด “150”

พอพูดจบก็รีบยกมือปิดปาก

อู๋ไน่พูดไม่ออก 150 หยวนก็ยอมทำเรื่องเลวร้ายไร้มนุษยธรรมแบบนี้แล้วหรือ

ชายแก่ยังอยากอธิบาย “ฉันหมายถึงเงินบำนาญของฉันต่างหาก วันละ 150 พวกเธออย่าคิดมากสิ”

คนทั้งโต๊ะยกเว้นอู๋ไน่ ไม่มีใครรู้ว่าชายแก่พูดถึงค่าแรงจากการหลอกคนในแต่ละวัน จึงไม่ได้เกิดความวุ่นวายขึ้น

เมื่อชายแก่พบว่าอู๋ไน่รับมือยาก เขาก็ไม่เกลี้ยกล่อมให้อู๋ไน่ซื้อผลิตภัณฑ์ต่อ

แต่หันไปแนะนำคนอื่นแทน

เมื่อจำนวนคนในสถานที่จัดงานใกล้ถึง 200 คน ผู้จัดงานก็ปิดประตูทางเข้า

จากนั้นชายหนุ่มสวมสูท 10 คนก็เดินขึ้นเวที “ขอเชิญประธานเว่ยไป๋ว่านของพวกเราขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์ครับ”

พูดจบทั้ง 10 คนก็เริ่มปรบมือ

เหล่าชายแก่ที่ทำหน้าที่เป็นหน้าม้าตามแต่ละโต๊ะก็เริ่มปรบมือตาม ทำให้คนอื่น ๆ ปรบมือตามไปด้วย

บรรยากาศในงานจึงคึกคักขึ้นมาทันที

ต่อมา ชายอายุราว 30 กว่าปีก็เดินขึ้นเวที

พอยืนประจำที่แล้ว เขาก็โค้งคำนับคนด้านล่างอย่างลึกซึ้งก่อน

“คุณลุงคุณป้า คุณปู่คุณย่าทุกท่าน ผมคือลูกของพวกคุณ เว่ยไป๋ว่าน วันนี้ผมมาที่นี่เพื่อมาทำหน้าที่กตัญญูแทนพวกคุณครับ”

เสียงปรบมือดังลั่นขึ้นอีกครั้ง ทั้งบนเวทีและด้านล่างเวที

อู๋ไน่มองเว่ยไป๋ว่านหนุ่มบนเวทีแล้ว ไม่แปลกเลยที่เขาจะรวบรวมขบวนการต้มตุ๋นขนาดใหญ่อย่างนี้ขึ้นมาได้

ไม่ว่าจะเป็นความสามารถในการแก้สถานการณ์เฉพาะหน้า หรือความสามารถด้านการพูด คนคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

เว่ยไป๋ว่านพูดต่อ “ทีมผู้เชี่ยวชาญของพวกเราทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ ใช้เวลาศึกษาวิจัยมาถึง 30 ปี ในที่สุดก็ค้นคว้าแคปซูลสารพัดประโยชน์ในมือผมออกมาได้”

“ไม่ว่าพวกคุณจะเป็นผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย หรือเป็นผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่ถูกโรคร้ายทรมานจนสิ้นหวัง”

“ขอเพียงรับประทานแคปซูลของพวกเราครบ 3 หลักสูตร ผมรับรองว่าคุณพ่อคุณแม่ คุณปู่คุณย่าทุกท่าน จะกลับมามีร่างกายที่แข็งแรงอีกครั้ง”

“ผมรับรองไว้ตรงนี้เลย ถ้าแคปซูลไม่ได้ผล พวกคุณก็มาตบผมได้”

พวกหน้าม้าตามแต่ละโต๊ะตะโกนขึ้นมา “ลูกเอ๊ย เธอเป็นเด็กดีจริง ๆ เพื่อสุขภาพของพวกเรา พวกเราจะทำใจตบเธอได้ยังไง”

เว่ยไป๋ว่านแสร้งยกมือเช็ดน้ำตา “ขอบคุณทุกคนที่เชื่อใจ”

“พวกคุณคงมีบางคนคิดว่า ยาที่มหัศจรรย์ขนาดนี้จะแพงไหม จะทำให้พวกคุณสิ้นเนื้อประดาตัวหรือเปล่า”

“ผมบอกได้อย่างชัดเจนเลยว่า ฟรี ลูกคนนี้รักษาโรคให้พวกคุณฟรี ๆ”

คนด้านล่างไม่น้อยถึงกับนิ่งอึ้ง หลายคนมาที่นี่ด้วยความคิดว่าจะมาเอาของฟรี

เหมือนเฒ่าหลิวที่ตั้งใจมากินข้าวสักมื้อ รับไข่ไก่ไปไม่กี่จินแล้วก็กลับ

พอได้ยินว่าฟรี พวกเขาก็เริ่มหวั่นไหว

คนอายุขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่มีโรคภัยติดตัว

แต่ถ้าต้องซื้อยา พวกเขาก็เสียดายเงินจริง ๆ

ถ้าเป็นของฟรี ต่อให้ไม่ได้ผล พวกเขาก็ยินดีลองดูว่ารสชาติเป็นอย่างไร

อู๋ไน่แค่นเสียงเบา ๆ ในใจ ไม่มีทางที่โลกนี้จะมีอาหารกลางวันฟรี

ของที่บอกว่าฟรียิ่งมาก ยิ่งมีราคาแพง

เขาอยากดูนักว่าเว่ยไป๋ว่านจะพูดอะไรต่อ

แต่เว่ยไป๋ว่านกลับไม่ได้พูดปลุกใจต่อ เพียงโบกมือให้พนักงานเริ่มแจกแคปซูลสารพัดประโยชน์ที่อ้างขึ้นมา

เว่ยไป๋ว่านยืนอธิบายบนเวที “ญาติผู้ใหญ่ทุกท่าน เนื่องจากโรงงานของพวกเรามีกำลังการผลิตต่ำ ทุกครั้งจึงแจกยาให้ทุกคนได้เพียง 1 หลักสูตรเท่านั้น”

“กินยาชุดนี้หมดแล้ว ทุกคนต้องรออีก 2 วันถึงจะมารับยาชุดต่อไปได้ หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ”

“อีกอย่าง ผลิตภัณฑ์ของพวกเราจำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ ดังนั้นพนักงานจะคอยดูพวกคุณกินเข้าไป”

พนักงานทยอยนำแคปซูลไปแจกให้คนแก่ และคอยดูอีกฝ่ายกินเข้าไป

เป็นไปตามที่อู๋ไน่คาดไว้ ขอเพียงเป็นของฟรี คนแก่เหล่านี้ก็ไม่กลัวอะไร

โดยเฉพาะเมื่อข้างกายยังมีคนที่อ้างว่าเคยกินยามาก่อนคอยรับรองว่า กินแล้วไม่เป็นอะไร

คนแก่แต่ละคนกลืนแคปซูล 3 เม็ดลงไปภายใต้การเฝ้าดูของพนักงาน

อู๋ไน่ไม่กล้ากินของที่ไม่รู้ที่มาแบบนี้ เขาแอบหยิบแคปซูลวิตามินที่อยู่ในกระเป๋าออกมา เทใส่มือ 3 เม็ด แล้วใส่กลับไปอีกกระเป๋าหนึ่ง

เดี๋ยวคงต้องหาโอกาสสับเปลี่ยนของกันแล้ว

ไม่นานก็ถึงคิวของอู๋ไน่ พนักงานที่ยื่นแคปซูลให้อู๋ไน่จ้องเขาเขม็ง

คนแก่คนอื่นที่นั่งโต๊ะเดียวกันก็มองเขาเช่นกัน

“คุณตา รีบกินสิครับ” พนักงานเร่ง

“ใช่แล้ว รีบกินสิ” คนแก่ข้าง ๆ ก็เร่งเช่นกัน เพราะถ้าอู๋ไน่ไม่กิน พวกเขาก็จะยังไม่ได้กิน หากพวกเขาไม่กิน ก็จะไม่ได้รับไข่ไก่

อู๋ไน่รีบสอดมือเข้าไปในกระเป๋า “ฉันเอากลับไปกินเองที่บ้านก็แล้วกัน”

การเคลื่อนไหวของอู๋ไน่ทำให้พนักงานตกใจ

อีกฝ่ายรีบเดินเข้ามา ยื่นมือเข้าไปค้นในกระเป๋าของอู๋ไน่ พร้อมพูดว่า “ไม่ได้ครับ ต้องกินตรงนี้เท่านั้น”

พนักงานหยิบแคปซูลที่ค้นออกมาได้ แล้ววางกลับลงบนมือของอู๋ไน่

จากนั้นก็ข่มขู่ว่า “ไม่อย่างนั้นก็กินต่อหน้าผม หรือไม่ก็ยกเลิกสิทธิ์รับแคปซูลสารพัดประโยชน์ของคุณ ไข่ไก่ก็อย่าหวังว่าจะได้”

อู๋ไน่หัวเราะเย็นชา แคปซูลที่อีกฝ่ายให้มา เขาไม่ได้ยัดลงกระเป๋าเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้นสิ่งที่อีกฝ่ายค้นออกมาได้ ย่อมเป็นแคปซูลวิตามินที่เขาเตรียมไว้ล่วงหน้า

โชคดีที่รูปร่างหน้าตาของแคปซูลทั้งสองอย่างคล้ายกันมาก

“กิน ฉันกินก็ได้ ไข่ไก่อย่ามาไม่ให้ฉันนะ” อู๋ไน่แสร้งทำเป็นร้อนใจ

พนักงานหัวเราะเยาะเบา ๆ คนแก่แบบนี้เขาเห็นมามากแล้ว ขอเพียงขู่ไม่ให้ไข่ไก่ อีกฝ่ายก็จะยอมเชื่อฟังทันที

หลังเห็นอู๋ไน่กินแคปซูลทั้ง 3 เม็ดจนหมดแล้ว พนักงานยังให้เขาอ้าปากตรวจอีกครั้ง เมื่อพอใจแล้วจึงพยักหน้า ก่อนจะหันไปแจกยาให้คนต่อไป

ส่วนอู๋ไน่รอจนพนักงานเดินออกไป แล้วแอบยัดแคปซูลเข้าไปในถุงเท้า

แคปซูลนี้ถือเป็นหลักฐานการกระทำผิดของอีกฝ่าย เขาต้องเอาออกไปให้อวี๋เชี่ยนตรวจส่วนประกอบสักหน่อย

เขารู้สึกว่าที่อีกฝ่ายต้มตุ๋นสำเร็จ น่าจะเกี่ยวข้องกับแคปซูลนี้มาก

ขั้นตอนการกินยาใช้เวลาไป 1 ชั่วโมง

คนแก่หลายคนที่ไม่ยอมกินยา ถูกขับไล่ออกไป

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้รับรางวัลไข่ไก่ 3 จินเช่นกัน

ส่วนคนแก่ที่เหลือยังหัวเราะเยาะคนที่เดินออกไปว่าเป็นไอ้โง่

ผู้จัดการเว่ยขึ้นเวทีอีกครั้ง “คุณพ่อคุณแม่ คุณปู่คุณย่าทุกท่าน ขอบคุณสำหรับความเชื่อใจของพวกคุณครับ”

ระหว่างที่พูด เจ้าหน้าที่โรงแรมก็เริ่มทยอยยกอาหารขึ้นมาเสิร์ฟ

อู๋ไน่เหลือบมองแล้วก็ต้องอุทานในใจ ดีจริง ๆ อาหาร 10 อย่าง มี 9 อย่างเป็นผัก ทั้งโต๊ะรวมกันยังใช้เงินไม่ถึง 200 หยวนเลย

ผู้จัดการเว่ยอ้างอย่างสวยหรูว่า การกินอาหารมังสวิรัติก็เพื่อสุขภาพที่ดีของญาติผู้ใหญ่ทุกคน