บทที่ 62 เฒ่าหลิว คราวนี้ก็ต้องขอโทษอีกแล้ว

จางเสี่ยวเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่า ด้วยประสบการณ์ทำงานหลายปีของตนเอง จะตอบคำถามที่คุณตาอู๋ถามไม่ได้

อู๋ไน่ถามว่า “เธอทำงานอะไร”

จางเสี่ยวเฟิงเกือบหลุดปากตอบว่าตนเองเป็นตำรวจ แต่ก็ไหวตัวทันในพริบตา ว่าพูดแบบนั้นไม่ได้

หากพวกมิจฉาชีพรู้ว่าญาติของคนแก่เป็นตำรวจ พวกมันต้องไม่กล้าหลอกต่อแน่นอน

ในใจเขาอดทอดถอนใจไม่ได้ คุณตาอู๋คิดได้รอบคอบจริง ๆ แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังสังเกตเห็น

“พ่อครับ พ่อบอกว่าผมทำงานอะไร ผมก็ทำงานนั้นแหละครับ”

อู๋ไน่พยักหน้าอย่างพอใจ “เธอก็เป็นเจ้าของกิจการเล็ก ๆ คนหนึ่ง เวลาว่างไม่มีอะไรทำก็ชอบเอาเงินมาให้พ่อใช้”

จางเสี่ยวเฟิงกับอวี๋เชี่ยนเข้าใจความหมายของอู๋ไน่ทันที

ลูกชายเป็นเจ้าของกิจการ ไม่มีเวลาดูแลพ่อ แต่ยังคอยให้เงินพ่อใช้ไม่ขาด

นี่ไม่ใช่เป้าหมายหลอกลวงที่ดีที่สุดหรอกหรือ

จางเสี่ยวเฟิงพูดว่า “คุณตา ไม่สิ พ่อครับ ผมยอมแล้ว พ่อก็คือพ่อแท้ ๆ ของผมจริง ๆ”

ทั้งสามคนลงมาชั้นล่าง อวี๋เชี่ยนไปสถานีตำรวจ

ส่วนจางเสี่ยวเฟิงต้องขับรถไปส่งอู๋ไน่เข้าร่วมกิจกรรม

อู๋ไน่มองรถซางทาน่าคันเก่าคร่ำคร่า “ให้คนอื่นเห็นเข้า ธุรกิจของเธอดูท่าจะไปไม่รอดเอานะ”

จางเสี่ยวเฟิงทำหน้าเหมือนมะระขม “คุณตาก็รู้ว่าสวัสดิการของพวกเราไม่ได้สูง รถคันนี้ผมเก็บเงินตั้งสองปี ถึงซื้อเป็นรถมือสองมาได้ครับ”

อู๋ไน่โทรหาหลิวเหมย ให้เธอนำกุญแจรถที่บ้านลงมา

เมื่อจางเสี่ยวเฟิงเห็นรถเอสยูวีคันใหม่เอี่ยม ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนกันว่ารถของตนเองเก่าเกินไปจริง ๆ

อู๋ไน่โยนกุญแจรถให้จางเสี่ยวเฟิง “ช่วงสองสามวันนี้ มารับส่งฉันก็ใช้รถคันนี้”

จางเสี่ยวเฟิงตื่นเต้น “ได้ครับ ได้เลย พวกเราออกปฏิบัติภารกิจมีเงินชดเชยค่าน้ำมัน ถึงตอนนั้นให้หัวหน้าอวี๋ยื่นเรื่องขอเบิกได้ครับ”

อู๋ไน่พยักหน้าส่ง ๆ

ทั้งสองขับรถตรงไปยังโรงแรมกั๋วเม่า

เมื่อรถจอดตรงหน้าโรงแรม ก็เห็นคนแก่เดินเข้าไปข้างในไม่ขาดสาย

จางเสี่ยวเฟิงยื่นเครื่องดักฟังขนาดเท่ากระดุมให้อู๋ไน่ “พ่อครับ ขอแค่พ่อพกสิ่งนี้ติดตัวไว้ ข้างในพูดอะไรกัน พวกเราก็ได้ยินทั้งหมด”

“ถ้ามีอันตราย พ่อตะโกนสักคำ พวกเราจะรีบเข้าไปช่วยพ่อทันทีครับ”

อู๋ไน่รับเครื่องดักฟังมา มองดูแวบหนึ่งแล้วใส่ลงในกระเป๋า

“ลูกชายที่ดี งั้นพ่อไปละ”

จางเสี่ยวเฟิงถึงกับพูดไม่ออก

แม้จะรู้ว่ากำลังแสดงละครอยู่ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคุณตาอู๋กำลังฉวยโอกาสเอาเปรียบเขาอยู่เลย

อู๋ไน่เดินไปทางประตูโรงแรม

เพิ่งเดินเข้าไปก็พบว่า บริเวณทางเข้ามีคนกำลังเก็บโทรศัพท์มือถือ

อีกฝ่ายยังพูดอย่างสวยหรูว่า การเก็บโทรศัพท์มือถือก็เพื่อประโยชน์ของทุกคน แบบนี้ผู้เชี่ยวชาญจะได้ตั้งใจบรรยาย พอออกมาแล้วก็จะคืนโทรศัพท์ให้เจ้าของเดิม

คนที่ส่งโทรศัพท์แล้ว ยังต้องเดินผ่านประตูตรวจจับที่ดูเหมือนเครื่องตรวจความปลอดภัยในสนามบินอีกชั้นหนึ่ง

คนที่รู้ก็รู้ว่าเป็นการประชุมให้คนแก่ แต่คนที่ไม่รู้ คงนึกว่ากำลังจัดประชุมสำคัญอะไรสักอย่าง

เครื่องดักฟังในกระเป๋าย่อมหนีการตรวจของอีกฝ่ายไม่พ้นแน่นอน

มีพวกมิจฉาชีพคอยจับตาดูคนที่เดินเข้ามา เขาจึงไม่อาจหันหลังเดินออกไปได้

ขณะที่กำลังคิดจะยัดเครื่องดักฟังใส่กระเป๋าใครสักคนไปส่ง ๆ จู่ ๆ ก็มีคนเรียกเขาจากด้านหลัง

“เฒ่าอู๋ เธอก็มาด้วยหรือ”

อู๋ไน่หันกลับไป คนที่เรียกเขากลับเป็นเพื่อนบ้านเฒ่าหลิว

ครั้งก่อนเจ้าหมอนี่ถูกฆาตกรผลักเข้าไปในแปลงดอกไม้ นอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน

บาดแผลเพิ่งหายดีก็วิ่งออกมาอีกแล้ว

เฒ่าหลิวเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เฒ่าอู๋ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเรื่องเอาเปรียบแบบนี้ เธอต้องมาร่วมแน่นอน”

อู๋ไน่หัวเราะหึ ๆ ในเมื่อเธอเสนอตัวเข้ามาเอง งั้นก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน

ฉวยจังหวะที่เฒ่าหลิวไม่ทันระวัง เขาก็ยัดเครื่องดักฟังเข้าไปในกระเป๋าของเฒ่าหลิว

“เรื่องเอาเปรียบที่เธอพูดคืออะไร”

เฒ่าหลิวไม่ทันสังเกตการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของอู๋ไน่เลยแม้แต่น้อย “คนที่มาร่วมเรียนรู้จะได้รับไข่ไก่คนละสามจิน เธออย่าบอกนะว่าไม่รู้”

เห็นว่ากำลังจะถึงประตูตรวจจับแล้ว อู๋ไน่จึงหัวเราะหึ ๆ สองที “จะไม่รู้ได้ยังไงกัน”

เฒ่าหลิวเตือนว่า “เดี๋ยวเข้าไปแล้วก็บอกว่าฉันเป็นคนแนะนำเธอมา แบบนี้ฉันจะได้ไข่ไก่เพิ่มอีกหนึ่งจิน”

อู๋ไน่ตอบว่า “ไม่มีปัญหา”

พูดจบก็จงใจบอกว่า “เธอเข้าไปก่อนเถอะ ฉันผูกเชือกรองเท้าก่อน”

เขาเดินเข้าไปพร้อมกับคนที่มีเครื่องดักฟังติดตัวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะต้องถูกไล่ออกมาพร้อมกันแน่นอน

เฒ่าหลิวก้มมองรองเท้าของอู๋ไน่ รองเท้าผ้าบ้าบออะไรมีเชือกรองเท้าที่ไหนกัน

ไม่อยากเดินเข้าไปพร้อมเขาก็ดี เขาจะได้เข้าไปหาผู้รับผิดชอบก่อน เพื่อบอกเรื่องแนะนำคนใหม่มา

นี่เท่ากับได้ไข่ไก่ฟรีเพิ่มอีกหนึ่งจินเชียวนะ

เฒ่าหลิวเดินผ่านประตูตรวจจับไป ทันใดนั้นประตูก็ส่งเสียงติ๊ด ๆ ๆ ๆ ดังถี่ขึ้นมาทันที

พนักงานสามคนรีบเข้ามาล้อมเฒ่าหลิวไว้ “คุณตาครับ บนตัวคุณตายังมีอะไรอีกหรือเปล่าครับ”

เฒ่าหลิวงุนงง เขารู้ว่าที่นี่ไม่ให้พกโทรศัพท์มือถือเข้าไป เขาถึงขนาดไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย แล้วจะยังมีอะไรได้อีก

พนักงานถามด้วยท่าทีสุภาพแบบเสแสร้ง “ถ้าอย่างนั้นคุณตาสะดวกให้พวกเราค้นตัวหน่อยไหมครับ”

เพื่อไข่ไก่สามจิน เฒ่าหลิวตอบตกลงอย่างคล่องแคล่ว แล้วกางแขนทั้งสองข้างออก “ค้นสิ”

พนักงานคนหนึ่งก้าวเข้ามา ลูบคลำตัวเขาง่าย ๆ เพียงสองที ในมือก็ปรากฏของชิ้นหนึ่งที่ดูเหมือนกระดุม

พนักงานทั้งสามจำได้ทันทีว่าสิ่งที่ค้นเจอคือเครื่องดักฟัง

เฒ่าหลิวมองของในมืออีกฝ่ายแล้วถามว่า “นั่นคืออะไรน่ะ”

พนักงานทั้งสามหัวเราะเย็นชา “ยังจะมาถามพวกเราอีกหรือ บอกมา แกเป็นใครกันแน่”

ขณะพูด พนักงานสองคนก็หิ้วปีกเฒ่าหลิวเดินออกไปนอกห้องโถง

เฒ่าหลิวดิ้นรนอย่างรุนแรง “พวกเธอจะทำอะไร ฉันยังไม่ได้รับไข่ไก่เลยนะ”

อู๋ไน่หลบอยู่ในฝูงชน แอบพูดในใจว่า เฒ่าหลิว คราวนี้ก็ต้องขอโทษอีกแล้วนะ

อู๋ไน่รู้ดีว่า อย่างมากคนพวกนี้ก็แค่ใส่ชื่อเฒ่าหลิวไว้ในบัญชีดำ ไม่อนุญาตให้เขามาร่วมกิจกรรมอีก คงไม่ทำอะไรเกินเลยกับเขา

จางเสี่ยวเฟิงที่รับผิดชอบดักฟังอยู่ด้านนอก รีบโทรไปรายงานสถานการณ์ให้อวี๋เชี่ยนทันที

“หัวหน้าอวี๋ มีข่าวดีหนึ่งเรื่องกับข่าวร้ายหนึ่งเรื่อง หัวหน้าอยากฟังเรื่องไหนก่อนครับ”

อวี๋เชี่ยนกำลังประชุมอยู่ในสถานีตำรวจ หลังจากนี้ยังต้องพาลูกทีมคนอื่นมาสนับสนุนอู๋ไน่ จึงไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับจางเสี่ยวเฟิง

“มีอะไรก็รีบพูด จะผายลมก็รีบผายออกมา”

จางเสี่ยวเฟิงตอบว่า “ก็ได้ครับ งั้นผมพูดพร้อมกันเลย ข่าวร้ายคือเครื่องดักฟังถูกอีกฝ่ายพบแล้วครับ”

หลังอวี๋เชี่ยนได้ยิน หัวใจก็กระตุกวูบทันที “คุณตาอู๋ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

จางเสี่ยวเฟิงหัวเราะหึหึ “ต่อไปก็คือข่าวดีครับ คุณตาอู๋ไหวพริบดีมาก เอาเครื่องดักฟังไปใส่ไว้ในกระเป๋าคนอื่น เลยไม่ถูกจับครับ”

ถ้าจางเสี่ยวเฟิงอยู่ตรงหน้า อวี๋เชี่ยนคงอดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปถีบเขาสักสองที นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังจะมาข่าวดีข่าวร้ายกับเธออีก

“ถ้าอย่างนั้นคุณตาอู๋ก็เข้าไปโดยไม่ได้พกเครื่องดักฟังแล้วหรือ”

จางเสี่ยวเฟิงขานรับ “ครับ หัวหน้า พวกเราจะเข้าไปช่วยคุณตาอู๋ตอนนี้เลยไหมครับ”

อวี๋เชี่ยนครุ่นคิดอย่างละเอียด คุณตาอู๋จงใจเอาเครื่องดักฟังไปใส่ไว้บนตัวคนอื่น แสดงว่าเขาต้องการเข้าไปสืบต่อ หากตอนนี้เข้าไปช่วยเขา กลับจะทำให้แผนของคุณตาอู๋เสียหาย

“เธอรออยู่ด้านนอก อย่าผลีผลาม พวกเราจะไปถึงทันที”

อู๋ไน่ผ่านการตรวจได้อย่างราบรื่น แล้วเดินเข้าไปในห้องโถงจัดกิจกรรม

หนึ่งโต๊ะนั่งสิบคน ภายในงานตอนนี้อย่างน้อยก็มีคนนั่งอยู่กว่าร้อยคนแล้ว

คนแก่ที่มาวันนี้ไม่เพียงได้รับไข่ไก่เท่านั้น ขอแค่อยู่จนถึงเที่ยงแล้วไม่กลับไปก่อน ยังจะได้กินอาหารมื้อใหญ่ฟรีอีกหนึ่งมื้อ เห็นได้ชัดว่าพวกมิจฉาชีพกลุ่มนี้ยอมลงทุนลงแรงจริง ๆ

อู๋ไน่หาที่ว่างแล้วนั่งลงตามใจ ชายแก่อายุหกสิบกว่าคนหนึ่งกำลังเล่าประสบการณ์ของตนเองให้คนแก่หลายคนฟัง

“เพราะผลิตภัณฑ์ของผู้จัดการเว่ยกับพวกเขาแท้ ๆ ฉันถึงได้ลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง และได้มาพบกับพวกเธอที่นี่ ไม่เพียงรักษาอัมพาต โรคหัวใจ ลิ่มเลือดอุดตันในสมอง โรคหลอดเลือดหัวใจ เบาหวานของฉันจนหาย แม้แต่มะเร็งก็ยังรักษาจนหายได้ด้วย”

“พวกเธอรู้ใช่ไหมว่าโรงพยาบาลที่สองมีผู้ป่วยมะเร็งคนหนึ่ง จากระยะสุดท้ายกลายเป็นระยะกลางแล้ว จริง ๆ แล้วเขาก็หายเพราะกินผลิตภัณฑ์ของผู้จัดการเว่ยเหมือนกัน”

อู๋ไน่ที่นั่งฟังอยู่ด้านข้างถึงกับขมวดคิ้ว พวกมิจฉาชีพถึงกับเอาเขามาใช้โฆษณา

ที่สำคัญคือไม่ได้จ่ายค่าโฆษณาให้เขาด้วยซ้ำ!