บทที่ 61 รับภารกิจ

ทุกคนยังคงมองอู๋ไน่อยู่ต่อไป

จางเสี่ยวเฟิงกะพริบตา “คุณตา นี่เป็นโอกาสสร้างผลงานเชียวนะครับ อีกอย่างพวกเราจะคุ้มครองคุณตาให้ดีเอง”

อู๋ไน่ย้อนถาม “คุ้มครองยังไง ฉันโดนซ้อมอยู่ข้างใน พวกเธอก็ไม่รู้ไม่ใช่หรือ”

จางเสี่ยวเฟิงหัวเราะหึหึ “คุณตา เรื่องนี้คุณตาไม่รู้นะครับ พวกเราจะติดตั้งเครื่องดักฟังไว้บนตัวคุณตา ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พวกเราจะได้ยินหมด”

“ถ้าเกิดเหตุขึ้น พวกเราจะบุกเข้าไปช่วยคุณตาทันทีแน่นอนครับ”

อวี๋เชี่ยนมีสีหน้าเป็นกังวล

แม้อู๋ไน่จะเป็นตัวเลือกที่เหมาะที่สุด แต่เธอไม่อยากให้อู๋ไน่ต้องเสี่ยงอันตราย

อวี๋เชี่ยนกระแอมเบา ๆ “คุณตาอู๋เพิ่งเข้ากองตำรวจ ยังไม่คุ้นกับขั้นตอนการทำคดี พวกเราลองคิดวิธีอื่นกันเถอะค่ะ”

กวานหงกวั๋ว หัวหน้าหน่วยสอง แย้งว่า “ในเมื่อเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการแล้ว ก็มีหน้าที่ต้องช่วยทำคดี”

“ผมก็เคยได้ยินเรื่องของคุณตาท่านนี้มาเหมือนกัน ไม่แน่ว่าอาจได้ผลดีเป็นพิเศษก็ได้”

อวี๋เชี่ยนยังอยากหาเหตุผลมาช่วยอู๋ไน่ปฏิเสธ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายลำบากใจ อู๋ไน่ก็พูดขึ้นเองว่า

“ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ก็แค่ให้ฉันไปแฝงตัวไม่ใช่หรือ เรื่องนี้ฉันรับเอง”

อวี๋เชี่ยน “คุณตาอู๋...”

อู๋ไน่ส่งสายตาให้อวี๋เชี่ยนว่าไม่ต้องห่วง

อีกฝ่ายก็แค่หลอกเอาเงินคนแก่ ไม่ได้จะไปควักไตคนแก่เสียหน่อย เขาจะกลัวอะไร

กวานหงกวั๋วตัดสินใจทันที “ดี งั้นภารกิจเก็บพยานหลักฐานมอบให้หน่วยสามของพวกเธอ ส่วนหน่วยสองจะรับผิดชอบจับกุมหลังจากพวกเธอรวบรวมหลักฐานเรียบร้อย”

ดูเหมือนภารกิจจับกุมของหน่วยสองจะยากกว่า แต่จริง ๆ แล้วภารกิจเก็บพยานหลักฐานต่างหากที่ยากที่สุด

ไม่อย่างนั้นเมืองข้าง ๆ ก็คงไม่ถึงกับรู้ทั้งรู้ว่าคนกลุ่มนี้เป็นพวกต้มตุ๋น แต่กลับทำอะไรพวกเขาไม่ได้

เมื่อแบ่งภารกิจเรียบร้อยแล้ว แต่ละหน่วยก็กลับไปยังห้องทำงานของตน

จางเสี่ยวเฟิงแอบสบถเบา ๆ “บ้าเอ๊ย หน่วยสองเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว”

ลูกทีมคนอื่นมองเขา “ไม่ใช่นายเป็นคนพูดก่อนหรือว่าให้คุณตาอู๋ไปแฝงตัวเป็นสาย แถมยังพูดเรื่องเครื่องดักฟังเสียเป็นตุเป็นตะ นายรู้ดีที่สุดไม่ใช่หรือ”

จางเสี่ยวเฟิงเพิ่งนึกเรื่องนี้ออก จึงเกาศีรษะแล้วพูดว่า “ผมก็พูดไปอย่างนั้นเอง ใครจะคิดว่าพวกเขาจะให้คุณตาอู๋ไปจริง ๆ ล่ะครับ”

อวี๋เชี่ยนในฐานะหัวหน้าหน่วย เมื่อตัดสินใจแล้วก็จะไม่มัวลังเลกับเรื่องนี้อีก

“เลิกเถียงกันได้แล้ว พวกเราต้องเชื่อใจคุณตาอู๋ และในขณะเดียวกันก็ต้องเตรียมการคุ้มครองให้ดีด้วย”

อวี๋เชี่ยนหยิบเอกสารเกี่ยวกับแก๊งต้มตุ๋นออกมา

จากข้อมูลพบว่า หัวหน้าของอีกฝ่ายชื่อเว่ยไป๋ว่าน คนในแก๊งเรียกเขาว่าผู้จัดการเว่ย

แก๊งนี้นับรวมเว่ยไป๋ว่านแล้วมีทั้งหมดยี่สิบสองคน

ผู้ชายสิบห้าคน ผู้หญิงเจ็ดคน

ประเมินแบบระมัดระวัง เงินที่หลอกไปแล้วน่าจะเกินสิบล้านหยวน

อวี๋เชี่ยนวางเอกสารลง แล้วพูดกับอู๋ไน่ “คุณตาอู๋ พรุ่งนี้พวกเขาจะจัดกิจกรรมที่โรงแรมกั๋วเม่า ฉันอยากให้คุณตาอาศัยโอกาสนี้แฝงตัวเข้าไป คุณตาทำได้ไหมคะ”

อู๋ไน่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีปัญหา”

เขาพอจะรู้วิธีหลอกลวงของอีกฝ่ายอยู่บ้าง

เริ่มจากจัดกิจกรรม เชิญคนแก่มากินอาหารฟรี จากนั้นก็ประชุม ให้พวกคนที่อ้างว่าหายป่วยแล้วขึ้นเวทีเล่าประสบการณ์อันยากลำบากของตัวเองจนหายดี

แก๊งที่มีเงินหน่อยยังจะแจกไข่ นม ข้าวสารอะไรพวกนั้นด้วย

ใช้ของพวกนี้ล่อลวงให้คนแก่หลงกล

ส่วนพวกที่ทุนไม่มาก ก็จะใช้วิธีพูดหว่านล้อมตรง ๆ อาศัยปากคอยเกลี้ยกล่อมอย่างเดียว

อีกฝ่ายหลอกเงินไปแล้วเป็นสิบล้าน ไม่แน่ว่าเขาไปครั้งนี้ อาจได้ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ฟรีติดมือกลับมาก็ได้

อวี๋เชี่ยนพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดี พรุ่งนี้ฉันจะให้จางน้อยไปส่งคุณตาที่โรงแรม ต้องระวังความปลอดภัยของตัวเองให้ดีนะคะ”

อู๋ไน่ตอบ “วางใจได้ แบบนี้นับว่าเป็นการไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ใช่ไหม มีเงินเบี้ยเลี้ยงอาหารไหม”

อวี๋เชี่ยนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “มีค่ะ ไปปฏิบัติงานจะได้เบี้ยเลี้ยงวันละห้าสิบหยวน”

อู๋ไน่พยักหน้า “งั้นฉันก็ไม่มีปัญหาแล้ว”

มุมปากของลูกทีมทั้งแปดคนกระตุก คุณตาคนนี้เข้าใจง่ายจริง ๆ

ช่วงบ่าย อู๋ไน่อยู่คุยกับลูกทีมคนอื่น ๆ ในสถานีตำรวจอย่างง่าย ๆ ทำให้พอจะรู้จักพวกเขามากขึ้น

เลิกงานก็กลับบ้านพร้อมอวี๋เชี่ยน

หลิวเหมยทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว จึงถามด้วยรอยยิ้มว่า “คุณอาอู๋ วันนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะ”

อู๋ไน่ล้างมือแล้วนั่งลงข้างโต๊ะ “ก็ดี ดื่มชา คุยกันไปเรื่อย ๆ วันหนึ่งก็ผ่านไปแล้ว”

หลิวเหมยยิ้มแล้วพูดว่า “อย่างนั้นก็ค่อนข้างสบายเลยนะคะ”

อู๋ไน่หยิบหมั่นโถวขึ้นมาลูกหนึ่ง “อืม แต่พรุ่งนี้ฉันต้องไปแฝงตัวเป็นสายแล้ว”

หลิวเหมยที่ยังยิ้มอยู่ พอได้ยินก็แข็งค้างไปในทันที

แฝงตัวเป็นสายหรือ เรื่องแบบนี้เธอเคยได้ยินแต่ในโทรทัศน์เท่านั้น

แต่ในละครที่เล่นเป็นสายลับ สิบคนมีแปดคนจบไม่ดี

“คุณอาอู๋คะ เรื่องนี้ทำไม่ได้นะคะ พวกคนร้ายฆ่าคนโดยไม่กระพริบตาเลยนะคะ”

อู๋ไน่มองหลิวเหมยที่ร้อนใจ นี่เธอคิดว่าเขาจะไปเป็นสายแฝงตัวในแก๊งอาชญากรหรือยังไง หรือคิดว่าเขาจะไปแฝงตัวในแก๊งค้ายา

เขาก็แค่จะไปแฝงตัวในกลุ่มพวกต้มตุ๋นที่ใช้ไข่หลอกคนแก่เท่านั้น จะมีฉากนองเลือดอะไรมากมายกัน

แต่อย่างไรก็ต้องยอมรับว่าคนเราย่อมมีความอยากโอ้อวด

อู๋ไน่ยิ้มบาง ๆ “ฉันผ่านลมฝนมามากแล้ว เรื่องเล็กแค่นี้ขู่ฉันไม่ได้หรอก”

หลิวเหมยพลันเลื่อมใสเขาอย่างหมดใจ

ถ้าเธอมีเงินมากมายเหมือนคุณอาอู๋ เธอคงอยู่บ้านอย่างสงบเสงี่ยมแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นคุณอาอู๋ ต่อไปถ้าฉันเห็นคุณอาบนถนน ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักคุณอาหรือเปล่าคะ ในละครโทรทัศน์เขาแสดงกันแบบนี้นี่คะ”

อู๋ไน่พยักหน้าอย่างจริงจัง “สหายหลิว ความเข้าใจของเธอสูงมาก ทำตามที่เธอพูดก็แล้วกัน”

หลิวเหมยพยักหน้ารัว ๆ “เดี๋ยวฉันจะโทรหาต้าสี่ แล้วบอกพวกเขาด้วย อย่าเปิดเผยตัวตนของคุณอานะคะ”

อู๋ไน่จนปัญญา เรื่องนี้ทำไมคนที่รู้ถึงเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลิวเหมยคงไม่เอาข่าวที่เขาแฝงตัวเป็นสายไปบอกคนทั้งชุมชนหรอกนะ ถ้าอย่างนั้นเขาจะไปแฝงตัวทำไมกัน

“ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก ต่อไปถ้าฉันเจอพวกเขา ก็หลบหน้าสักหน่อยก็พอ”

หลิวเหมยจึงได้แต่ขานรับอย่างเสียดาย

หลังกินข้าวเสร็จ อวี๋เชี่ยนก็มากำชับเรื่องที่ต้องระวังให้เขาอีกครั้ง

จนกระทั่งอู๋ไน่ง่วงจนทนไม่ไหว อวี๋เชี่ยนจึงค่อยกลับไป

วันรุ่งขึ้น จางเสี่ยวเฟิงมาถึงชุมชนตั้งแต่เช้า เขาไปหาอวี๋เชี่ยนก่อน จากนั้นทั้งสองจึงมาหาอู๋ไน่

อวี๋เชี่ยนพูดว่า “คุณตา ช่วงสองสามวันนี้จางน้อยจะแสดงเป็นลูกชายของคุณตานะคะ”

อู๋ไน่มองไปทางจางเสี่ยวเฟิง “เธอชื่ออะไร”

จางเสี่ยวเฟิงอึ้งไปเล็กน้อย หรือว่าคุณตาอู๋เป็นโรคความจำเสื่อมแล้ว ถึงจำชื่อของเขาไม่ได้

“คุณตา ผมชื่อจางเสี่ยวเฟิงครับ”

อวี๋เชี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ พูดอย่างจนใจ “คุณตาอู๋แซ่อู๋ นายเป็นลูกชายของเขา แล้วนายจะไปแซ่จางได้อย่างไร”

จางเสี่ยวเฟิง???

“หา นี่เริ่มกันแล้วหรือครับ”

เขารีบพูดว่า “คุณตา คุณตาถามผมใหม่อีกครั้งนะครับ”

อู๋ไน่หันไปมองอวี๋เชี่ยน “เปลี่ยนเป็นคนอื่นดีไหม”

จางเสี่ยวเฟิงยิ่งมึนงง “หา ผมทำผิดอะไรอีกแล้วครับ”

อวี๋เชี่ยนถอนหายใจ “ก็บอกว่าเริ่มแล้วไม่ใช่หรือ นายยังเรียกคุณตาอยู่อีก ต้องเรียกพ่อไม่ใช่หรือ”

จางเสี่ยวเฟิงยกมือทั้งสองข้างกุมหัว เขาลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน เขามักรู้สึกว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือของกองตำรวจ แต่กลับทำพลาดติดกันสองครั้ง

ไม่ได้ ต้องกอบกู้หน้าตากลับมาให้ได้

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองไปทางอู๋ไน่

“พ่อครับ พ่อถามผมอีกหนึ่งข้อได้เลยครับ ผมรับรองว่าจะไม่ตอบผิด”

อวี๋เชี่ยนก็มองไปทางอู๋ไน่เช่นกัน ในหน่วย คนที่เหมาะจะรับบทเป็นลูกชายที่สุดก็คือจางเสี่ยวเฟิง เธอเองก็ไม่อยากเปลี่ยนคน

อู๋ไน่พูดว่า “งั้นฉันถามคำถามง่าย ๆ สักข้อ เตรียมพร้อมหรือยัง”