บทที่ 60 ให้ฉันไปแกล้งเป็นคนโง่หรือ

อู๋ไน่มองไปทางสาวอีกสองคน “พวกเธอดึกดื่นแล้วยังไม่พักในห้อง ไม่ใช่ว่ามารอฉลองให้ฉันด้วยหรอกนะ”

อวี๋เชี่ยนหัวเราะ “คุณตา ฉันมาปรึกษาคุณเรื่องพรุ่งนี้จะไปเข้าประจำตำแหน่งกี่โมงน่ะ”

“เพื่อนร่วมทีมในหน่วยรู้ว่าคุณจะไปเป็นที่ปรึกษาที่นั่น ตื่นเต้นรอกันอยู่ทั้งนั้น”

อู๋ไน่ “งั้นพรุ่งนี้เราไปด้วยกันเถอะ”

ตอนนี้เขานอนสองทุ่มทุกวัน ตื่นตีห้า จนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว

เพราะฉะนั้นจะไม่มีเรื่องตื่นไม่ไหวเกิดขึ้น

อวี๋เชี่ยนพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับคุณ”

อู๋ไน่หันไปมองไป๋เสวี่ยอีก “เธอล่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

ไป๋เสวี่ยมองไปทางหลิวเหมยก่อน แล้วจึงพูดว่า “ฉันก็แค่เห็นว่าพวกคุณยังไม่กลับมา รู้สึกเป็นห่วงหน่อย”

เห็นแววตาของไป๋เสวี่ย อู๋ไน่ก็เข้าใจ

เขาพูดกับหลิวเหมย “ผมกลับไปก็จะนอนแล้ว กลางคืนคุณไปพักที่ห้องไป๋เสวี่ยเถอะ”

อย่างนี้ทั้งสองก็จะได้คุยกันอย่างเต็มที่อีก

หลิวเหมยพยักหน้ารับ

สภาพร่างกายของคุณอาอู๋ กลางคืนก็ไม่ต้องให้เธอช่วยอะไรอยู่แล้ว

พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยมาทำอาหารก็พอ

อู๋ไน่ง่วงจนทนไม่ไหว โบกมือ “เอาละ ทุกคนรีบกลับไปนอนกันเถอะ”

หลายคนแยกจากกัน ต่างคนต่างกลับบ้านของตัวเอง

มีแต่ซาลี่ลี่ที่ยังยืนอยู่ข้างอู๋ไน่เหมือนเดิม

ซาลี่ลี่ “คุณตา ฉันไปบ้านคุณได้ไหม”

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว “ฉันกลับไปนอน เธอไปบ้านฉันอยากทำอะไรกับฉันกัน”

ซาลี่ลี่??？

พอนึกได้ว่าอู๋ไน่เป็นแชมป์ระดับมณฑล เธอก็อดใจไม่ได้ อยากให้อู๋ไน่พาเธอเล่นสักสองสามตา

ขอสัมผัสความรู้สึกของการถูกพาบินหน่อย

เธอจะทำอะไรกับชายแก่คนหนึ่งได้ล่ะ

อู๋ไน่พูดต่อ “เอาละ เก็บความคิดเลอะเทอะของเธอไปเถอะ คุณตาไม่ใช่คนแบบที่เธอคิด”

ซาลี่ลี่??？

“ฉันไม่ได้คิดว่าคุณเป็นคนแบบไหนเลยนะ ฉันเองก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วย”

อู๋ไน่เข้าใจความหมายของซาลี่ลี่อยู่แล้วเป็นธรรมดา เพียงแต่ไม่อยากให้อีกฝ่ายมารบกวนการนอนของตัวเอง

“ได้แล้ว รีบกลับไปนอนเถอะ มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

จนกระทั่งอู๋ไน่เข้าห้องไปแล้ว ซาลี่ลี่ยังยืนงงอยู่ที่เดิม

เธอกระทืบเท้าลงไปหนึ่งทีอย่างแรง “คนอะไรกันเนี่ย”

เช้าวันรุ่งขึ้น พอกินข้าวเสร็จ อวี๋เชี่ยนก็มาหา

“คุณตาเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง เราไปทำงานกัน”

อู๋ไน่สวมเสื้อผ้าใหม่ที่ซาลี่ลี่ซื้อให้เขาตอนนั้น ไปทำงานที่หน่วยงานก็ต้องเป็นทางการหน่อย

“ไปเถอะ” แล้วพูดกับหลิวเหมยอีกว่า “ตอนเที่ยงไม่ต้องเตรียมข้าวให้ผมนะ”

โรงอาหารของสถานีตำรวจเขาเคยกินแล้ว รสชาติก็ดีอยู่เหมือนกัน

อวี๋เชี่ยนก็พูดว่า “ใช่ค่ะ คุณป้าหลิว ไม่ต้องเตรียมอาหาร ตอนเที่ยงเราจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับคุณตาอู๋”

หลิวเหมยทำหน้าแปลก ๆ ไม่ทำอาหารเพราะไปกินที่โรงอาหารเธอเข้าใจได้

แต่คุณอาอู๋ไปทำงานยังต้องมีงานเลี้ยงต้อนรับอีกหรือ นี่เป็นการดูแลระดับไหนกัน

อู๋ไน่กับอวี๋เชี่ยนเรียกแท็กซี่ไปสถานีตำรวจ

บนรถ อู๋ไน่เห็นอวี๋เชี่ยนกดปิดหน้าจอโทรศัพท์อยู่หลายครั้ง

สายที่โทรเข้ามาแจ้งว่าเป็นแม่

อู๋ไน่เคยเห็นแม่ของอวี๋เชี่ยนมาแล้ว นั่งรถหรู มีบอดี้การ์ดสองคนอยู่ข้างกาย

ดูเหมือนว่าหลังจากที่อวี๋เชี่ยนเตือนไปเมื่อครั้งก่อน อีกฝ่ายก็ไม่ได้มาหาเธออีก

“ทำไมไม่รับสายล่ะ”

อวี๋เชี่ยนถอนหายใจ “นอกจากให้ฉันกลับบ้าน แม่จะพูดอะไรได้อีก”

“คุณตาอู๋ คุณว่ามันจะมีพ่อแม่แบบนี้ได้อย่างไร บังคับให้ลูกสาวแต่งงานกับคนที่ไม่ชอบ”

อู๋ไน่หัวเราะฮึ ๆ “ลูกเศรษฐีรุ่นที่สองที่มาหาเธอครั้งก่อนน่ะหรือ”

“เรื่องนี้ถ้าเปลี่ยนเป็นซาลี่ลี่ เธอต้องอยากตกลงจนตัวสั่นเลยแน่นอน”

อู๋ไน่ยังจำได้ เรื่องที่ซาลี่ลี่ให้เขาดูดวงว่าจะหาลูกเศรษฐีรุ่นที่สองได้ไหม

แต่ฝั่งนี้ลูกเศรษฐีรุ่นที่สองมาตอมไม่เลิก อวี๋เชี่ยนกลับไม่ยินยอม

คนละใจคนละความปรารถนาจริง ๆ ต่างคนก็ต่างมีความกลุ้มใจของตัวเอง

อวี๋เชี่ยนทำหน้าจำใจ “หมอนั่นมาจีบฉัน ก็เพราะความสัมพันธ์ในบ้านของฉันทั้งนั้น ถ้าไปจีบซาลี่ลี่ ก็ต้องเป็นแค่เล่น ๆ แน่นอน”

อวี๋เชี่ยนมองเรื่องนี้ทะลุอยู่เหมือนกัน หรือบางทีนี่ก็เกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในครอบครัวด้วย

เห็นเรื่องแบบนี้อยู่บ่อย ๆ ก็ย่อมเข้าใจดีเป็นธรรมดา

ไม่นาน แท็กซี่ก็ขับมาถึงประตูหน้าสถานีตำรวจ

อู๋ไน่ไม่ได้รู้สึกแปลกตากับสถานีตำรวจแห่งนี้แล้ว มาหลายครั้งแล้ว

อวี๋เชี่ยนพาอู๋ไน่ไปดำเนินขั้นตอนต่าง ๆ รอบหนึ่งก่อน แล้วทั้งสองก็กลับมาที่ห้องทำงานของหน่วยอวี๋เชี่ยน

ในห้องทำงานมีคนอยู่ทั้งหมดแปดคน พอเห็นหัวหน้าพาคุณตาอู๋มาถึง

ทุกคนก็ลุกขึ้นทักทาย

อู๋ไน่ยิ้มโบกมือตอบรับ

พออวี๋เชี่ยนเข้าสถานีตำรวจ ก็กลับกลายเป็นหัวหน้าหน่วยที่เฉียบแหลมทะมัดทะแมงอีกครั้ง

เธอตบมือ “ฉันจะแนะนำให้ทุกคนรู้จัก คนนี้คือเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเข้าทำงานของเรา อู๋ไน่ พวกเธอเรียกเขาว่าคุณตาอู๋ได้”

อวี๋เชี่ยนแนะนำลูกทีมแปดคนให้อู๋ไน่รู้จักอีกทางหนึ่ง

“คุณตาอู๋ คนนี้คือจางเสี่ยวเฟิง”

อู๋ไน่จำอีกฝ่ายได้ “จางน้อย ใช่ไหม”

จางเสี่ยวเฟิงยิ้มแล้วรีบทักทาย “คุณตา เราเป็นคู่หูเก่ากันเลยนะครับ ต่อไปนี้ก็ฝากดูแลด้วยครับ”

อวี๋เชี่ยนแนะนำคนที่เหลือทีละคนจนครบ

ทั้งสองฝ่ายยังไม่ทันได้ทำความคุ้นเคยกัน ในวิทยุสื่อสารก็ดังเสียงพูดขึ้นมาทันที

“หน่วยสาม หน่วยสาม รีบมาประชุมที่ห้องประชุม”

ลูกทีมแปดคนรีบหากระดาษกับปากกาของตัวเองออกมาทันที

เรื่องประชุมฉุกเฉินแบบนี้เกิดขึ้นกับพวกเขาบ่อย ๆ ที่หากระดาษกับปากกาก็เพื่อจดบันทึกการประชุม

อู๋ไน่เห็นทุกคนจะไปประชุม เดิมทีคิดจะหาที่พักผ่อน รออย่างเงียบ ๆ ให้พวกเขากลับมา

จางเสี่ยวเฟิง “คุณตาไปเถอะครับ ไปประชุมกัน”

อู๋ไน่ “ฉันไปด้วยหรือ”

อวี๋เชี่ยนหัวเราะ “แน่นอนสิคุณตา ตอนนี้คุณเป็นสมาชิกหน่วยของเราแล้วนะ”

อู๋ไน่ได้แต่ตามเก้าคนไปที่ห้องประชุมพร้อมกัน

ในห้องประชุมมีสมาชิกหน่วยตำรวจอีกหน่วยหนึ่งนั่งอยู่แล้ว

จางเสี่ยวเฟิงพูดเสียงเบา “คุณตาอู๋ คุณโชคดีเกินไปจริง ๆ เพิ่งมาก็มีคดีใหญ่เลย”

“ยิ่งมีหน่วยเข้าประชุมมาก คดียิ่งใหญ่ ปกติคดีเล็ก ๆ หน่วยเดียวก็พอแล้ว”

อู๋ไน่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

ในฐานะคนใหม่ เขาจึงไปนั่งที่มุมห้องด้วยตัวเอง

ไม่นานผู้บังคับบัญชาคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือยแม้แต่ประโยคเดียว

เข้าเรื่องแนะนำสถานการณ์ของคดีทันที “จากข่าวที่เชื่อถือได้ มีแก๊งฉ้อโกงกลุ่มหนึ่งไหลเข้ามาในเมืองของเรา ลงมือกับคนแก่โดยเฉพาะ”

“หลอกลวงเอาเงินบำนาญของคนแก่โดยเฉพาะ จำนวนคนประมาณยี่สิบคน”

“เพราะฉะนั้นครั้งนี้ให้หน่วยสองกับหน่วยสามของพวกเธอปฏิบัติการร่วมกัน เก็บพยานหลักฐานและจับคน กำหนดเวลาให้พวกเธอห้าวันเพื่อกวาดล้างแก๊งอาชญากรรมนี้ให้สิ้น”

“เข้าใจครับ”

อวี๋เชี่ยนกับหัวหน้าหน่วยสองลุกขึ้นรับคำสั่ง

หลังเลิกประชุม สมาชิกทั้งสองหน่วยไม่ได้ออกจากห้องประชุม อวี๋เชี่ยนกับกวานหงกวั๋ว หัวหน้าหน่วยสอง เริ่มถกกันเรื่องคดี

กวานหงกวั๋ว “จับคนไม่ยาก จุดสำคัญอยู่ที่การเก็บพยานหลักฐาน”

“แก๊งอาชญากรพวกนี้ที่อยู่ในเมืองตงต้า ก็เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ จึงไม่ถูกจับกุมมาดำเนินคดี”

“ครั้งนี้ถ้าเราไม่นำพวกเขามาลงโทษตามกฎหมาย ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนแก่อีกเท่าไรที่ถูกหลอก”

จางเสี่ยวเฟิงถาม “แล้วคนแก่ที่ถูกหลอกพวกนั้นชี้ตัวยืนยันไม่ได้หรือครับ”

กวานหงกวั๋วส่ายหน้า “กลเล่ห์หลอกลวงของอีกฝ่ายแนบเนียนอย่างยิ่ง ตอนนี้คนแก่พวกนั้นล้วนไม่คิดว่าตัวเองถูกหลอก จึงไม่ยอมออกหน้าชี้ตัวคนฉ้อโกง”

อู๋ไน่ที่อยู่ในมุมห้องนึกขึ้นมาว่า นี่จะไม่ใช่แก๊งต้มตุ๋นที่รับเป็นพ่อบุญธรรมแม่บุญธรรมกันหรอกนะ

หลอกล่อจนคนแก่ไม่ยอมรับแม้แต่ลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง แต่ยินดีจะเชื่อพวกต้มตุ๋นเหล่านั้น

ลูกทีมยังถกกันต่อ คนหนึ่งพูดว่า “ถ้ามีใครสักคนแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มพวกต้มตุ๋นได้ ก็จะเก็บหลักฐานได้ง่าย”

กวานหงกวั๋วขมวดคิ้ว “ไม่ได้ พวกเขาหลอกแต่คนสูงอายุ ถ้ามีคนหนุ่มสาวปรากฏตัวก็ต้องถูกสงสัยแน่”

พอพูดออกไป

ทุกคนก็หันไปมองอู๋ไน่ที่อยู่ในมุมห้อง

อู๋ไน่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกเธอไม่ได้คิดจะให้ฉันไปแกล้งเป็นคนโง่เพื่อให้ถูกหลอกหรอกนะ”