บทที่ 59 เล่ห์เหลี่ยมน้อย ๆ ของเทาต้าสี่

อู๋ไน่กำลังคิดว่าซาลี่ลี่ประหลาดใจเพราะอะไร

ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สายที่โทรเข้ามาคือซาลี่ลี่นั่นเอง เขารับสาย “ฮัลโหล”

ซาลี่ลี่ “คุณตา ฉันเห็นในอินเทอร์เน็ตว่าคุณไปลงแข่งขัน คุณเล่นหวางเจ๋อนงเหยาเก่งขนาดนี้เชียวหรือ”

อู๋ไน่เข้าใจแล้วว่าทำไมซาลี่ลี่จึงประหลาดใจขึ้นมาทันที

การแข่งขันกำลังจะเริ่มในอีกไม่นาน อู๋ไน่ไม่มีเวลาคุยเล่น

“ยังไม่พูดตอนนี้ กลับบ้านแล้วเจอกันค่อยคุย”

ซาลี่ลี่อยู่ในสำนักงานขายบ้าน พูดฮัลโหลใส่โทรศัพท์อยู่หลายครั้ง จึงพบว่าฝ่ายนั้นวางสายไปแล้ว

“เฮ้ย ตาแก่คนนี้ ซ่อนลึกอยู่เหมือนกันนะ”

ส่วนในสนามแข่งขัน ทีมฝ่ายตรงข้ามมีสีหน้าเคร่งเครียด

พวกเขาต้องมาประจันหน้ากับคุณตาเซิร์ฟเวอร์ชาติแห่งฟังไห่ในที่สุด

โดยเฉพาะผู้เล่นตำแหน่งเดินป่า ที่ต้องเผชิญหน้ากับอู๋ไน่โดยตรง แรงกดดันทางใจมหาศาล

ได้แต่โทษว่าทำไมกฎการแข่งขันไม่จำกัดอายุ

แต่พวกจางเล่อกลับมีรอยยิ้มบนหน้า

เหมือนกับว่าแชมป์อยู่ในกำมือแน่นอนแล้ว

อู๋ไน่เตือน “อย่าหยิ่งผยองอวดดี”

สมาชิกทีมสี่คนจึงเก็บรอยยิ้มบนหน้าลง

พร้อมกับคำสั่งจากพิธีกร การแข่งขันก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

หอประชุมที่อึกทึกเข้าสู่โหมดเงียบสงัดในทันที

ในใจผู้ชมทุกคนมีความคาดหวังเดียวกัน นั่นคือทีมบีเอ็มดับเบิลยูจะชนะ และคุณตาเซิร์ฟเวอร์ชาติจะคว้าแชมป์ได้

เมื่อถึงเวลานั้นก็จะได้เป็นตัวแทนมณฑลของพวกเขาไปสู่ระดับประเทศ เอาชนะคู่แข่งที่คัดเลือกมาจากมณฑลและเมืองอื่น ๆ

แม้แต่แฟนคลับของทีมคู่แข่ง ในเวลานี้ก็คิดแบบเดียวกันทั้งนั้น

“การบังคับตัวละครของคุณตาเซิร์ฟเวอร์ชาติยังหนักแน่นเหมือนเดิม”

“สังหารสองคนอีกแล้ว คุณตาจะเอาหลานไหม ผมขอเป็นหลานคุณตาเอง”

“แกเป็นหลานจริง ๆ นั่นแหละ” ผู้ชมข้าง ๆ เห็นทะลุจึงเหน็บคนที่พูด

แข่งไปยี่สิบนาที ทีมบีเอ็มดับเบิลยูก็ครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดแล้ว การถูกโค่นเป็นเพียงเรื่องของเวลา

ผู้คนในสถานที่จริงเริ่มลุกฮือ ส่งเสียงเชียร์ให้อู๋ไน่

“คุณตาสุดยอด...”

“คุณตาไร้เทียมทาน...”

เพราะเสียงเชียร์ของผู้ชม ยิ่งส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของคู่แข่งมากขึ้น

สามนาทีต่อมา ก็ถูกทีมบีเอ็มดับเบิลยูทุบคริสตัลจนล้ม

“การแข่งขันจบลงแล้ว” พิธีกรรีบเดินขึ้นเวที ถือไมโครโฟนตะโกน

“ผมคิดว่าทุกท่านต้องดูอย่างมันสุด ๆ แน่นอน ขอให้เราแสดงความยินดีกับทีมบีเอ็มดับเบิลยู และขอขอบคุณการแสดงฝีมืออันน่าตื่นตาของทีมสุดยอดเล่นไม่เป็นด้วย”

“อีกหนึ่งสัปดาห์ ทีมบีเอ็มดับเบิลยูจะเป็นตัวแทนของเราไปลงแข่งรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ ขอให้เราเฝ้ารอการแสดงฝีมือที่ดียิ่งขึ้นของพวกเขาต่อไป”

พนักงานต้อนรับสาวคนหนึ่งถือถาดเดินขึ้นมา

บนถาดวางของรางวัลที่เป็นของแชมป์ระดับมณฑลไว้ นั่นคือเงินสด 50,000 หยวน

เห็นเงินแล้ว ตาของเด็กหนุ่มพวกจางเล่อก็เบิกโพลง

ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัย พวกเขาจะได้เห็นเงินมากมายขนาดนี้เมื่อไหร่กัน

จางเล่อในฐานะหัวหน้าทีม ก้าวขึ้นไปรับเงินรางวัลมา

ในสถานที่ดังเสียงปรบมืออย่างกระหึ่มอีกครั้ง

ทั้งสองทีมลงจากเวที

จางเล่อรีบเอาเงินห้าหมื่นบาทส่งให้อู๋ไน่

“คุณตาอู๋ เงินนี้คุณเป็นคนแบ่งเถอะ”

เด็กหนุ่มอีกสามคนมองคุณตาอู๋ด้วยแววตาตื่นเต้น

หลิวเหมยรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เธอไม่คิดว่าเล่นเกมยังหาเงินได้ และหาได้มากขนาดนั้นในครั้งเดียว

อู๋ไน่มองเงินห้าหมื่นในมือ ก่อนหน้านี้ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้แล้ว

เงินรางวัลจากการแข่งขันทั้งหมดแบ่งกันคนละครึ่ง

ที่จางเล่อให้เขาแบ่งเงิน ก็เพราะในสนามเขาเป็นคนมีบทบาทมากที่สุดนั่นเอง

เด็กหนุ่มพวกนี้รู้สึกกระดากที่จะแบ่งคนละครึ่ง

จึงอยากให้เขาเป็นคนแบ่งเงิน

อู๋ไน่เก็บไว้สองหมื่นห้า ส่วนที่เหลือคืนกลับไปในมือของจางเล่อ

ตกลงกันไว้แล้วก่อนหน้านี้ ก็ทำตามที่ตกลงกันไว้

จางเล่อกำเงินสองหมื่นห้าพันบาทไว้แน่นด้วยสองมือ

“คุณตาอู๋ อย่างนี้จะดีเหรอครับ พวกเราได้แชมป์มาได้ก็เพราะคุณทั้งนั้นเลย”

อู๋ไน่ค้อนตา “ตอนที่แกพูดประโยคนี้ ช่วยเก็บฟันเก็บเหงือกไว้ก่อนแล้วค่อยพูดได้ไหม”

“แหะ ๆ แหะ ๆ” จางเล่อหัวเราะกวน ๆ

เขาแบ่งเงินสองหมื่นห้าพันบาทออกเป็นสี่ส่วน คนละหกพัน

จางเล่อ “เหลืออีกหนึ่งพันบาท พวกเราเลี้ยงข้าวคุณตาอู๋มื้อหนึ่งดีไหม”

อู๋ไน่เลี้ยงพวกเขากินมื้อใหญ่มาหลายมื้อแล้ว หลายคนจึงไม่มีข้อโต้แย้งเป็นธรรมดา

“ดีครับ”

เงินหกพันบาทของเทาต้าสี่เพิ่งถึงมือ เขาก็หันตัวไปยื่นให้หลิวเหมยทันที

“แม่ แม่เก็บไว้เถอะ”

หลิวเหมยตะลึงอยู่บ้าง ไม่คิดว่าลูกชายได้เงินมาแล้วจะยกให้เธอเป็นอย่างแรก

“เก็บไว้ใช้เองสิ”

เทาต้าสี่พูดอย่างจริงจัง “แม่ แม่เลี้ยงลูกมาด้วยความเหนื่อยยากตั้งแต่เล็ก ทุกอย่างของลูกล้วนเป็นสิ่งที่แม่ให้มา เงินนี้ต้องให้แม่”

หลิวเหมยแทบร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งในคำพูดของลูกชาย เธอแบ่งเงินหกพันบาทออกเป็นสองครึ่ง ครึ่งหนึ่งเก็บไว้เอง อีกครึ่งหนึ่งยื่นให้ลูกชาย

“ลูกดีของแม่ ความตั้งใจของลูกแม่รู้แล้ว เงินนี้แบ่งกันคนละครึ่ง”

พวกจางเล่อที่เหลือถูกภาพและเหตุการณ์นี้ทำให้ซาบซึ้ง ตัดสินใจว่ากลับบ้านแล้วจะเอาเงินรางวัลไปให้แม่

แต่อู๋ไน่เห็นแววยิ้มแบบแผนสำเร็จอยู่บนหน้าของเทาต้าสี่

พอทุกคนกำลังเดินออกไปข้างนอก เขาก็เรียกเทาต้าสี่มาอยู่ข้างตัว

อาศัยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกต ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “แกอยากเอาเงินให้แม่แกทั้งหมดจริง ๆ หรือ”

เทาต้าสี่หลุดปากออกมา “จะเป็นไปได้ยังไงเล่า ถ้าไม่ให้ กลับถึงบ้านแม่ต้องยึดของผมไปทั้งหมดแน่ ผมเล่นแผนกลลวงให้เจ็บตัวแบบนี้ ตัวเองไม่ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่งหรือไง”

อู๋ไน่... ก็รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้

เทาต้าสี่พูดจบก็รีบปิดปากตัวเองทันที ทำไมตัวเองพูดความจริงออกมาได้

รีบมองไปทางแม่ตัวเอง ยังดีที่เดินอยู่ข้างหน้าและไม่ได้ยินคำที่เขาพูด

“คุณตาอู๋ คุณต้องเก็บเป็นความลับให้ผมนะ ไม่งั้นแม่ตีผมตายแน่”

อู๋ไน่ไม่คิดจะยุ่งเรื่องในบ้านของเทาต้าสี่หรอก

เขาหัวเราะฮึ ๆ ใส่เทาต้าสี่สองครั้ง

เทาต้าสี่ร้อนใจ “คุณตา คุณตา คุณตาแท้ ๆ ของผม พูดสิครับ ว่าจะไม่บอกแม่ผม”

เห็นเทาต้าสี่ตอแยไม่จบไม่สิ้น อู๋ไน่จึงพูดในที่สุดว่า “ได้แล้ว ได้แล้ว อย่ามาป้อแป้ ฉันไม่พูด”

“คุณตาคุณดีที่สุดเลย”

เพราะความตื่นเต้น จึงร้องเสียงดังเกินไป

หลิวเหมยได้ยิน หันหน้ากลับมา “ต้าสี่ แกทำอะไรอยู่”

เทาต้าสี่รีบปิดปาก กลัวว่าปากพังของตัวเองจะพูดความในใจออกมาอีก “ไม่มีอะไรครับแม่ แม่ ไม่มีอะไร”

หลิวเหมยค้อนตาให้ทีใหญ่ “คุณตาอู๋มาอยู่เป็นเพื่อนพวกแกเล่นทั้งวันก็เหนื่อยพอแล้ว อย่ามารบกวนท่านอีก”

หลายคนขับรถไปที่ร้านอาหารโดยตรง กินดื่มกันอย่างเต็มที่มื้อหนึ่ง

อู๋ไน่จึงให้หลิวเหมยขับรถไปส่งพวกเขากลับมหาวิทยาลัย

ตอนอู๋ไน่กับหลิวเหมยกลับถึงบ้าน ก็แปดโมงกว่าตอนกลางคืนแล้ว

ถึงเวลานอนแล้ว อู๋ไน่หาวอยู่ในรถ

แม้ออกมายุ่งอยู่ทั้งวัน แต่รายได้ก็ยังงดงามอยู่ไม่น้อย

นั่งลิฟต์ขึ้นมาที่ชั้นบน ซาลี่ลี่ อวี๋เชี่ยน ไป๋เสวี่ย กลับรออยู่หน้าประตูบ้านเขากันหมด

ซาลี่ลี่เข้ามากอดแขนอู๋ไน่ “คุณตาอู๋ คุณเล่นเกมเก่งขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ทำไมคุณไม่บอกล่ะ”

“แชมป์ระดับมณฑล คุณสุดยอดจริง ๆ”

อู๋ไน่จำใจ ซาลี่ลี่พูดจาไม่มีความเป็นผู้หญิงอยู่เลยแม้แต่นิด

อู๋ไน่หันไปมองอวี๋เชี่ยนขึ้นมาทันที “เธอก็รู้แล้วหรือ”

อวี๋เชี่ยนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ซาลี่ลี่บอกฉันหมดแล้ว คุณตา ยินดีด้วยที่คว้าแชมป์ได้”

อู๋ไน่ยอมแพ้เลย เรื่องเล่นเกมนี้ เขาได้รางวัลจากตัวไป๋เสวี่ยและซาลี่ลี่มาแล้ว

ขาดแต่อวี๋เชี่ยนเท่านั้น ผลกลับกลายเป็นว่าเพราะซาลี่ลี่บอกอีกฝ่ายไปล่วงหน้า จึงไม่ได้รางวัล

“โอ๊ย โอ๊ย ขาดทุน ขาดทุนแล้ว”

ซาลี่ลี่ยังกอดแขนอู๋ไน่อยู่ “แชมป์ระดับมณฑล แค่เงินรางวัลก็ห้าหมื่นแล้ว คุณจะขาดทุนอะไรอีกล่ะ”

“สิ่งที่คุณตาให้ความสำคัญไม่ใช่เงินนะ” อู๋ไน่จำใจแล้ว เรื่องนี้จะโทษใครก็ไม่ได้ ใครจะคิดว่าแข่งแค่นัดเดียว ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตก็รู้กันหมด