บทที่ 58 แข่งรอบชิงชนะเลิศล่วงหน้า

ทั้งสองทีมลงจากเวที ผู้ชมส่งเสียงปรบมืออย่างกระหึ่ม

เพราะการแข่งขันนัดนี้ เทาต้าสี่จึงตื่นเต้นจนโบกมือให้ที่นั่งผู้ชม

จางเล่อทิ่มแทงว่า “แกจะปลื้มอะไรเล่า เขาปรบมือให้คุณตาอู๋นะ”

เทาต้าสี่ “แล้วไง คุณตาอู๋ใช่คุณตาอู๋ของพวกเราหรือเปล่า ปรบมือให้คุณตาอู๋ก็เท่ากับปรบมือให้พวกเราไม่ใช่หรือไง”

จางเล่อค้อนตา “ได้ ได้ แกพูดเก่ง แกมีเหตุผล”

พวกหม่าเฟิงที่แพ้ไปเดินจากไปอย่างซบเซา ไม่ให้โอกาสจางเล่อกับเทาต้าสี่เหยียดหยามอีก

การแข่งขันรอบแปดเข้าสี่ต้องรอถึงช่วงบ่ายจึงจะเริ่ม

อู๋ไน่พูดว่า “ไปเถอะ คุณตาจะพาพวกเธอไปกินข้าว”

เด็กหนุ่มสี่คนดีใจใหญ่โดยธรรมชาติ พวกเขาอยู่ในวัยที่กินจุอยู่แล้ว

ไม่ได้ขับรถไป หาร้านอาหารร้านหนึ่งข้างสนามกีฬาแบบส่ง ๆ

พอเข้าไปก็เห็นว่ามีทีมผู้เข้าแข่งขันทีมหนึ่งกินข้าวอยู่ในนั้นแล้ว

อู๋ไน่จำได้ว่าอีกฝ่ายก็คือ “ทีมเมาส์” ที่เขาจับตาอยู่นั่นเอง

คนของ “ทีมเมาส์” ก็สังเกตเห็นพวกอู๋ไน่ในทันทีเช่นกัน

ก็อย่างว่า เมื่อครู่การแสดงฝีมือของอู๋ไน่นั้นสะดุดตาเกินไป อยากจะจำไม่ได้ก็ยังยาก

หัวหน้าทีมของอีกฝ่ายเป็นไอ้ผมเหลือง ดูอายุประมาณยี่สิบห้ายี่สิบหก มีกลิ่นอายกร่างเกรียวอยู่บ้าง

ไอ้ผมเหลือง “พวกแกเล่นเก่งมากเลยนะ”

พวกจางเล่อขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร

คนของอีกฝ่ายหลายคนดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสายสังคม ทั้งย้อมผมเหลืองทั้งมีรอยสัก

ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัย ในใจพวกเขาก็มีความรู้สึกต่อต้านอยู่ไม่น้อย

อู๋ไน่เอ่ยขึ้น “พวกนายก็เล่นได้ดีนะ”

บนโต๊ะของอีกฝ่ายยังตั้งเบียร์และเหล้าขาวเรียงราย

เห็นได้ชัดว่ามั่นใจกับการแข่งขันช่วงบ่ายมาก แม้ดื่มมากไปก็ไม่กระทบการแสดงฝีมือ

ไอ้ผมเหลืองชวนว่า “มานั่งดื่มกันหน่อยไหม”

อู๋ไน่ “ไม่เป็นไรหรอก พวกเขายังเป็นนักเรียนอยู่”

ไอ้ผมเหลืองมองพวกอู๋ไน่ไปนั่งโต๊ะข้าง ๆ แล้วเอามือพาดบนพนักเก้าอี้ หันตัวกลับมา

“ฉันดูออกแล้ว แชมป์คงจะเกิดขึ้นระหว่างสองทีมของพวกเรานี่แน่”

“หรือไม่พวกเราแข่งกันตอนนี้เลยไหม ใครแพ้ตอนบ่ายก็ไม่ต้องไปแข่ง”

พวกจางเล่อพากันขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองคุณตาอู๋ จะทำอย่างไรก็ต้องให้คุณตาอู๋ตัดสินอยู่ดี

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “ที่นายพูดเป็นเรื่องจริงหรือ”

ไอ้ผมเหลืองหลุดปากออกมา “จริงสิ ก็แค่การแข่งขันกระจอก ๆ เท่านั้น”

พูดจบไอ้ผมเหลืองก็ชะงัก เขาตั้งใจจะให้อีกฝ่ายเดาเอาเอง ทำไมพูดความในใจออกมาได้

ส่ายหัวไปมา คิดในใจว่านี่มันเหล้าปลอมหรือเปล่า ดื่มไปหน่อยเดียวก็เมา

ยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายพูดจริง ไม่ได้จะเบี้ยว อู๋ไน่ก็สบายใจ

“งั้นก็มาเลย พวกเราแข่งกันหนึ่งเกม ทั้งสองฝ่ายประหยัดเวลา ฝ่ายที่แพ้ก็กลับบ้านนอนเร็ว ๆ”

ไอ้ผมเหลืองหัวเราะลั่น “พูดถูก แพ้แล้วก็กลับบ้านไปนอนเร็ว ๆ”

ทั้งสองพวกมานั่งที่โต๊ะใหญ่ตัวเดียวกัน

แต่ละคนหยิบโทรศัพท์ออกมา เริ่มเลือกตัวละคร

ไอ้ผมเหลืองถาม “คุณตาก็ยังเล่นเดินป่าอยู่หรือ”

เมื่อครู่เขาก็เห็นการบังคับตัวละครของอู๋ไน่แล้ว

ในใจคันไม้คันมือ อยากจะประชันกับอีกฝ่ายมานานแล้ว

จึงเสนอให้แข่งกันล่วงหน้าในร้านอาหารนี่แหละ

อู๋ไน่พยักหน้า เขาก็รู้ว่าไอ้ผมเหลืองก็เล่นเดินป่าเหมือนกัน ถ้าให้จางเล่อเล่นเดินป่า ก็ไม่แน่ว่าจะเล่นสู้อีกฝ่ายได้

ตอนนี้พนักงานเสิร์ฟถือเมนูเดินขึ้นมา “ไม่ทราบว่าต้องการสั่งอาหารเพิ่มไหมคะ”

ไอ้ผมเหลืองเงยหน้าขึ้น “ไปให้พ้น ไม่เห็นหรือว่าพวกเรายุ่งอยู่”

พนักงานเสิร์ฟตกใจจนรีบขอโทษหลายครั้ง แล้วหันหลังเดินไปทันที

เทาต้าสี่แสยะฟันอยู่ในใจ มองไปทางจางเล่อ

หมายความว่าอีกเดี๋ยวถ้าอีกฝ่ายแพ้ จะไม่ซ้อมพวกเราหรอกนะ

จางเล่อค้อนตากลับ ใครก็มีหัวหนึ่งหัวขาสองขาเหมือนกัน ใครจะกลัวใคร

ไม่คาดคิดว่าไอ้ผมเหลืองจะอธิบายกับอู๋ไน่ว่า “ขอโทษนะครับ ตื่นเต้นไปหน่อย”

อู๋ไน่หัวเราะอย่างจำใจ อีกฝ่ายแม้ไม่ค่อยมีอารยะ แต่ก็ยังรู้จักเคารพผู้ใหญ่และเอ็นดูเด็ก

และเขาอยู่ใกล้อีกฝ่ายขนาดนี้ ระบบก็ไม่ได้แจ้งเตือนอะไร

ดูท่าจะไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมายผิดระเบียบมาก่อน

การแข่งขันเริ่มขึ้น

อู๋ไน่บังคับตัวเดินป่า ประจันหน้ากับไอ้ผมเหลืองอย่างเผ็ดร้อน

ฝีมือของอีกฝ่ายดีจริง แข็งกว่าหม่าเฟิงไม่ใช่แค่ระดับเดียว

ฝ่ายอู๋ไน่เงียบสงบ แต่คนฝ่ายตรงข้ามด่ากันเป็นดอกไม้ไปแล้ว

“เชี่ย มาช่วยฉันเร็ว ๆ สิ”

“เชี่ย ตายอีกแล้วโว้ย”

“แม่ง ตาบอดหรือไง ไม่รู้ว่าต้องมาช่วยกันหรือ”

คนที่ไม่รู้เรื่องอาจคิดว่าห้าคนนี้ใช้ปากเล่นเกม

เป็นระยะ ๆ ทั้งห้าคนยังกรอกเหล้าขาวเข้าปากไปหลายอึก

เรื่องนี้ทำให้พวกจางเล่อพูดไม่ออกกันหมด

ในที่สุด ทั้งสองฝ่ายรุกรับกันไปมา คุมเชิงกันอยู่ครึ่งชั่วโมง

อู๋ไน่จับจังหวะได้ ทำการสังหารห้าคนสำเร็จหนึ่งครั้ง

ตอนที่พวกจางเล่อกำลังจะรุกไล่ซ้ำเพื่อคว้าชัย คนฝ่ายตรงข้ามก็วางโทรศัพท์และเลือกยอมแพ้ไปเลย

ไอ้ผมเหลืองส่ายหัวไม่หยุด “ไม่ไหว ไม่ไหว เล่นสู้ไม่ได้”

คนของอีกฝ่ายเวลาเล่นเกมด่าเพื่อนร่วมทีมไม่หยุด แต่พอเกมจบ ก็หน้าตายิ้มแย้มกอดกันเป็นกลุ่ม กรอกเหล้าให้กันไปมา

อู๋ไน่หัวเราะเบา ๆ “พวกนายเล่นได้ดีมากแล้วนะ”

ไอ้ผมเหลืองถูจมูก “นั่นก็ยังแพ้อยู่ดีไม่ใช่หรือ”

หันไปมองเพื่อนร่วมทีมอีกสี่คน

“บ้าเอ๊ย ยังไงตอนบ่ายก็ไม่ต้องไปแล้ว พี่น้องทั้งหลาย ดื่มกันให้เต็มที่เลย”

อีกสี่คนไม่บ่นอะไรเลย ยิ่งออกแรงดื่มเหล้ากันหนักขึ้น

ผ่านการแข่งขันหนึ่งเกม พวกจางเล่อกลับต่อต้านพวกไอ้ผมเหลืองน้อยลง

อู๋ไน่ลุกขึ้น “ไปเถอะ พวกเราไปกินข้าวโต๊ะอื่นกัน”

ไอ้ผมเหลือง “จะไปโต๊ะอื่นทำไม ทุกคนกินโต๊ะเดียวกันก็ได้แล้ว”

แม้เขาจะชื่นชมสไตล์การทำอะไรของพวกไอ้ผมเหลืองอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่อยากให้พวกจางเล่อคลุกคลีกับอีกฝ่ายมากเกินไป

คิดว่าหลิวเหมยก็คงคิดแบบนี้เหมือนกัน

จึงรีบเรียกเทาต้าสี่ให้ไปโต๊ะอื่น

พอพวกอู๋ไน่กินเสร็จ พวกไอ้ผมเหลืองก็ยังกินไม่เสร็จ

ไอ้ผมเหลืองโบกมือร่ำลา “คราวหน้าเจอกันนะ แชมป์ระดับมณฑล”

ไอ้ผมเหลืองมั่นใจแล้วว่า ถ้าพวกเขาไม่ไปเข้าร่วมการแข่งขัน แชมป์ระดับมณฑลย่อมไม่พ้นทีมที่คุณตาฝ่ายตรงข้ามนำอยู่

กลับมาถึงสถานที่แข่งขัน

เพราะขาดไปหนึ่งทีม จึงต้องจับฉลากตัดสินว่ากลุ่มไหนจะได้บาย

ดวงมือของจางเล่อครั้งนี้ไม่ได้โชคดีเท่าเดิม จับไม่ได้ป้ายหมายเลขบาย แต่ก็ไม่เป็นไร

สมาชิกทีมเชื่อว่าแข่งเพิ่มอีกเกมหนึ่ง พวกเขาก็จะคว้าแชมป์ได้เหมือนกัน

รอบแปดเข้าสี่ สี่เข้าสอง ดำเนินไปอย่างราบรื่นเหมือนที่คาดไว้

เห็นว่าคนที่ต้องประชันด้วยเป็นทีมที่อู๋ไน่อยู่ คู่แข่งก็สูญเสียความมั่นใจที่จะชนะไปแทบทั้งหมดแล้ว

ทีมอื่น ๆ ตั้งฉายาให้อู๋ไน่ลับหลังว่า “คุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติ”

คนแก่คนอื่นข้ามถนนยังต้องมีคนพยุง แต่ “คุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติ” ท่านนี้กลับสังหารกันสนุกมือในหุบเขา

ในวงหวางเจ๋อนงเหยาบนอินเทอร์เน็ต ก็ล้วนเป็นข่าวเกี่ยวกับอู๋ไน่ พร้อมรูปถ่ายตอนแข่งขัน

ชาวเน็ตฟังไห่คอมเมนต์บนอินเทอร์เน็ตว่า

“ไม่สนหรอกว่าเซิร์ฟเวอร์ชาติที่นั่นเซิร์ฟเวอร์ชาติที่นี่ พวกเราฟังไห่มีคุณตาเซิร์ฟเวอร์ชาติ ไม่ยอมก็มาสู้กัน”

“ไม่สนว่าจะออนไลน์หรือออฟไลน์ คุณตาก็จัดการแกให้ราบคาบได้ทั้งนั้น”

รอบชิงชนะเลิศกำลังจะเริ่ม ในหัวของอู๋ไน่ก็มีเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

【ติ๊ง】

【ได้รับความประหลาดใจจากซาลี่ลี่ เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน】

ปกติเธอก็ชอบเล่นเกมหวางเจ๋อนงเหยาเกมนี้ แต่เพราะฝีมือห่วยเกินไป ทุกครั้งจึงต้องขอให้พี่ชายพาเล่น

พอเห็นรูปบนอินเทอร์เน็ต คางแทบหลุด

ขยายรูปให้ใหญ่สุด จึงยืนยันได้ว่าเป็นคุณตาอู๋ที่รักของเธอนี่เอง

รีบล้วงโทรศัพท์ออกมากดโทรหาอู๋ไน่

ต่อไปจะเอาพี่ชายพาเล่นไปทำไม เธอจะให้คุณตาพาเล่น