บทที่ 57 หม่าเฟิงกลายเป็นขี้ม้า

อู๋ไน่กับพวกเดินเข้าไปในหอประชุมการแข่งขัน

การแข่งขันระดับมณฑลเมื่อเทียบกับระดับเมือง ผู้ชมอย่างน้อยก็มากกว่าถึงสามเท่า

เริ่มมีความรู้สึกของการแข่งขันขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้ว

แต่คนที่มากันโดยพื้นฐานล้วนเป็นคนหนุ่มสาว

คนที่อายุมากอย่างอู๋ไน่นั้น ไม่มีแม้แต่คนเดียว

พิธีกรขึ้นเวทีแนะนำกฎการแข่งขัน

รวมทั้งหมดมีสิบหกทีมที่เข้าแข่งขัน จับคู่ประชันกันสองต่อสอง

สิบหกเข้าแปด แปดเข้าสี่ สี่เข้าสอง

สุดท้ายก็คือรอบชิงชนะเลิศ

หลังแนะนำทีมจากแต่ละเมืองเสร็จ ก็ให้หัวหน้าทีมขึ้นเวทีจับฉลากเพื่อแบ่งกลุ่ม

จางเล่อยังคงขึ้นเวทีจับฉลากในฐานะหัวหน้า “ทีมบีเอ็มดับเบิลยู”

เทาต้าสี่ยืนอยู่ข้างอู๋ไน่ “ให้ตาย ถ้าเกมแรกของเราได้เจอกับพวกหม่าเฟิงเลยก็ดีสิ”

ไม่รู้ว่าคำอธิษฐานของเทาต้าสี่เกิดผลหรือเปล่า

จางเล่อจับได้ซี หม่าเฟิงก็จับได้ซีเหมือนกัน

นั่นหมายความว่าสองทีมนี้จะเป็นคู่ที่สามที่ขึ้นเวทีแข่งขัน

หม่าเฟิงเห็นว่าตัวอักษรที่ตนจับได้เหมือนกับของจางเล่อ

มุมปากก็เชิดขึ้นทันที

ชูนิ้วก้อยให้จางเล่อ

จางเล่อไม่ยอมแพ้ ชูนิ้วกลางตอบกลับไปเช่นกัน

สองทีมนี้เป็นกลุ่มที่กลิ่นดินปืนแรงที่สุดในบรรดาทีมทั้งหมด

จางเล่อถือป้ายหมายเลขกลับมาหาพวกพ้อง

เทาต้าสี่ตบไหล่จางเล่ออย่างแรงหนึ่งที “เจ๋งว่ะ ดวงดีเกินไปแล้ว จับได้แม่นขนาดนี้”

จางเล่อมองไปทางอู๋ไน่ “คุณตาอู๋ ฝากด้วยนะครับ”

อีกสามคนที่เหลือก็มองมาด้วย

ใช่สิ สำเร็จหรือล้มเหลว จุดสำคัญอยู่ที่คุณตาอู๋

หลิวเหมยยืนอยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่เข้าใจเรื่องเกม แต่ก็ดูออกว่าลูกชายตนและเด็กหนุ่มเหล่านี้ให้ความสำคัญกับการแข่งขันครั้งนี้มาก

พอพิธีกรประกาศเริ่มการแข่งขัน สองทีมที่จับได้เอก็เริ่มขึ้นเวทีแข่งกัน

อู๋ไน่สังเกตการแสดงฝีมือของแต่ละทีมอย่างละเอียด

คนพวกนี้ต่อไปอาจกลายเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่งของตน

ยี่สิบนาที การแข่งขันก็จบลง

ทีมหนึ่งที่ชื่อว่า “เมาส์” คว้าชัยชนะไปอย่างสบาย ๆ

เทาต้าสี่ทำปากยื่น “อะไรกัน ใครคิดชื่อตลกขนาดนี้ ทำไมไม่ตั้งชื่อว่าคีย์บอร์ดล่ะ”

จางเล่อ “อย่าดูถูกอีกฝ่าย ทีมนี้ฝีมือแข็งมาก”

เทาต้าสี่ “แข็งกว่าพวกเราหรือไง”

อู๋ไน่พูดออกมาเบา ๆ สามคำ “ไม่แน่หรอก”

“เอ๋” สมาชิกทีมสี่คนหันมามองพร้อมกัน

จากการตัดสินของอู๋ไน่ ถ้าตัวเขาเองไม่ลงแข่ง ทั้งสองฝ่ายใครจะแพ้ใครจะชนะนั้นไม่แน่จริง ๆ

คนของอีกฝ่ายก็เป็นผู้เล่นที่มีพรสวรรค์มากเช่นกัน

การแข่งกลุ่มแรกก็มีผู้เล่นแข็งขนาดนี้ออกมาแล้ว ถ้าต่อไปมีอีกหลายกลุ่มก็คงสนุก

ผู้เล่นลงจากเวที ต่อมาที่ขึ้นเวทีก็คือสองทีมที่จับได้บี

อู๋ไน่สังเกตต่ออย่างละเอียด กลุ่มบีแสดงฝีมือธรรมดา ๆ ไปเล็กน้อย

เล่นกันเกือบสี่สิบนาทีเต็ม ๆ จึงจบการแข่งขัน

อู๋ไน่ตบมือ “ตั้งสติให้ดี ถึงคิวเราขึ้นเวทีแล้ว”

“สู้ ๆ” สี่คนตะโกนพร้อมกัน

จากนั้นก็เดินขึ้นเวทีไปด้วยกัน

พอเห็นเด็กหนุ่มสี่คนกับชายแก่หนึ่งคนขึ้นเวทีพร้อมกัน ในงานก็เงียบไปพรืด

ต่อมาก็เป็นเสียงถกเถียงกันอย่างครึกโครม

“คุณตาคนนั้นเป็นใครน่ะ ส่งลูกส่งไปถึงบนเวทีเลยหรือ”

“ไม่ใช่นะ แกดูทีมนั้นสิ รวมคุณตาด้วยแล้วมีแค่ห้าคน”

“หรือว่าคุณตาก็เป็นผู้เข้าแข่งขันด้วย”

“ไม่มีทางหรอกน่า จะใส่แว่นสายตายาวเล่นเกมหรือไง”

“ถ้าคุณตาลงได้ ฉันคิดว่าฉันก็ลงได้เหมือนกัน”

คนที่ตกใจมากที่สุดไม่มีใครเกินทีมของหม่าเฟิง

พวกเขาฝันก็ไม่เคยคิดว่าผู้เข้าแข่งขันคนใหม่ที่จางเล่อรับเข้ามา จะเป็นคุณตาคนที่พวกเขาเห็นนั่นเอง

หม่าเฟิงเยาะเย้ยว่า “พวกแกหาสมาชิกทีมไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเอาตาแก่ขึ้นมาขายหน้าหรอกนะ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พวกเรายืมคนให้แกคนหนึ่งก็ได้”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...”

สมาชิกที่เหลือเปิดปากหัวเราะลั่น

ถ้าก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าพวกจางเล่อจะฟื้นกลับมา ตอนนี้พอเห็นว่าสมาชิกอีกคนเป็นตาแก่ พวกเขาก็ไม่กลัวโดยสิ้นเชิงแล้ว

ถ้าแม้แต่ตาแก่ก็ยังเล่นสู้ไม่ได้ ต่อไปพวกเขาก็ไม่ต้องเล่นเกมแล้ว จะแข่งขันบ้าอะไรอีก

พิธีกรเพราะได้ดูรายชื่อมาก่อนแล้ว จึงไม่แสดงอาการตกใจเท่าไร

พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “เกมของเราเป็นเกมของคนทั้งชาติ เหมาะกับทั้งคนแก่และคนหนุ่ม ยินดีต้อนรับผู้เล่นทุกช่วงอายุเข้าร่วมการแข่งขัน”

ผู้ชมในงานเดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีใครคิดว่าวันนี้จะได้เห็นการแข่งขันที่รุ่นคุณปู่กับรุ่นหลานเล่นด้วยกัน

พิธีกร “ขอเชิญสมาชิกทุกท่านนั่งประจำที่ การแข่งขันของเราจะเริ่มในอีกไม่นาน”

พอเวลาเตรียมตัวสิ้นสุดลง

พิธีกรก็ตะโกนขึ้นทันที “การแข่งขันเริ่มแล้ว ทั้งสองฝ่ายเริ่มเลือกตัวละคร”

ก่อนหน้านี้โก่วจื่อเล่นตำแหน่งนักยิง จางเล่อเล่นตำแหน่งเดินป่า

ฝีมือรวมของทีมจะแข็งหรือไม่ จุดสำคัญก็ดูที่ตัวเดินป่าแข็งหรือไม่

ดังนั้นก่อนขึ้นเวที พวกเขาจึงตัดสินใจให้คุณตาอู๋เล่นตัวเดินป่า

พวกเขาเคยเห็นมาแล้วว่าคุณตาอู๋เล่นตัวเดินป่าเทพขนาดไหน

เลือกตัวละครเสร็จ ทั้งสองฝ่ายจะเห็นได้ว่าอีกฝ่ายเลือกตัวละครอะไร

หม่าเฟิงเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามให้ตาแก่เล่นตัวเดินป่า ก็ยิ่งขบขัน

อีกฝ่ายยอมแพ้ตรง ๆ ยังจะสะใจกว่า

การแข่งขันนัดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นนัดที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในงาน

พิธีกรถือไมโครโฟนแนะนำว่า “ทุกท่านเห็นแล้ว ตำแหน่งเดินป่าของ ‘ทีมบีเอ็มดับเบิลยู’ เป็นคุณตา ไม่รู้ว่าเขาจะแสดงฝีมือได้อย่างไรนะครับ”

จากที่นั่งผู้ชมมีเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระลอก

พวกเขาคิดเหมือนหม่าเฟิงแทบไม่ต่างกัน ให้คุณตาเล่นตัวเดินป่า ยอมแพ้ตรง ๆ ยังจะดีกว่า

การแข่งขันเริ่มขึ้น

อู๋ไน่บังคับตัวละครลื่นไหลราวสายน้ำ ไม่ทำเสียเวลาแม้เพียงวินาทีเดียว

พอผู้ชมเห็นการบังคับตัวละครของอู๋ไน่ ในงานก็เงียบลงทันที

มือหนึ่งพอลงมือ ก็รู้ได้เลยว่ามีของหรือไม่มี

คนที่มาดูการแข่งขันได้ ล้วนเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่รักเกมหวางเจ๋อนงเหยานี้มาก

ดังนั้นเพียงดูจากการบังคับตัวละคร ก็ดูออกได้ว่าคนนี้เล่นเป็นหรือไม่เป็น

และการบังคับตำแหน่งเดินป่าของคุณตาที่พวกเขาเห็น ไม่ต้องสงสัยว่าอยู่ในระดับสูงสุด

อย่างน้อยพวกเขาถามตัวเองดู ก็เล่นออกมาอย่างนั้นไม่ได้อย่างเด็ดขาด

คนที่เมื่อกี้พูดว่าถ้าคุณตาลงได้ พวกเขาก็ลงได้ ก็ปิดปากของตนลงอย่างเงียบ ๆ

อีกด้านหนึ่ง หม่าเฟิงตัวเองก็เล่นตำแหน่งเดินป่าเช่นกัน

เมื่อถูกอู๋ไน่แย่งมอนสเตอร์ป่าไปหลายตัวติด ๆ กัน หม่าเฟิงก็คลุ้มคลั่ง

ในปากด่าไม่หยุด “ตาแก่บ้าที่ไหนวะ ให้ตาย ทำไมเก่งขนาดนี้”

“พวกแกช่วยฆ่ามันให้ฉันเร็ว ๆ สิ”

หม่าเฟิงเริ่มโทษคนอื่น

ส่วนจางเล่อกับพวกเล่นกันอย่างหน้าบานตาบาน

มีคุณตาอู๋พาเล่น พวกเขาสบายจนเกินบรรยาย

ทีมที่แข่งขันทีมอื่น ๆ นั่งมองจอใหญ่บนเวทีอย่างเงียบ ๆ

สมมติว่าถ้าพวกเขาต้องเจอกับ “ทีมบีเอ็มดับเบิลยู” จะเล่นสู้ได้หรือไม่

หรือจะพูดว่าจะเล่นสู้ตาแก่คนนั้นได้หรือไม่

คำตอบก็คือ ยากอยู่...

สิบห้านาที การแข่งขันจบลงอย่างสบาย ๆ

ผู้ชมในงานล้วนมีความรู้สึกว่ายังไม่หายอยาก

ส่วนทีมของหม่าเฟิงทั้งทีมนั่งนิ่งงันอยู่บนเก้าอี้

พวกเขาไม่กล้าเชื่อว่าตนเองจะแพ้เร็วขนาดนี้

หม่าเฟิงลุกขึ้นอย่างเดือดดาล ด่าเพื่อนร่วมทีมสี่คนที่เหลือว่า “พวกแกไอ้พวกไร้ค่า”

เพื่อนร่วมทีมสี่คนไม่มีใครกล้าเถียง เพราะปกติพวกเขาได้รับความเอื้อเฟื้อจากหม่าเฟิงไม่น้อย

จางเล่อชูนิ้วกลางให้หม่าเฟิงอีกครั้ง

เทาต้าสี่ตะโกนลั่น “แข่งกันอย่างยุติธรรม พวก แก ไม่ มี ฝี มือ”

หลิวเหมยยืนดูลูกชายที่กร่างเกรียวอยู่ใต้เวที เธอยังไม่เคยเห็นลูกชายมีด้านที่เปิดเผยและมั่นใจเช่นนี้มาก่อน

เพราะเป็นครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว เธอหวังมาตลอดว่าลูกชายจะเป็นแบบนี้ได้

ดูท่าจะเหมือนที่คุณอาอู๋พูดไว้จริง ๆ เล่นเกมก็ไม่ใช่เรื่องแย่ไปทั้งหมดหรอกนะ