บทที่ 56 ถึงสนามแข่ง

ความวุ่นวายทางนี้ดึงความสนใจของคนทั้งร้าน ลูกค้าที่กินข้าวอยู่ต่างหันมามองกันทั้งหมด

ไป๋เสวี่ยกับพวกก็สังเกตเห็น

จางเล่อ "พวกแกดูเร็ว คุณตาอู๋ฉุดผู้หญิงคนนั้นไว้ทำอะไรน่ะ"

เทาต้าสี่ขมวดคิ้วแน่น "จะไม่ใช่คนรักของคุณตาอู๋หรอกนะ"

ในสมองของเทาต้าสี่ปรุงเรื่องใหญ่ขึ้นมาเสร็จสรรพแล้ว

ผู้หญิงที่คุณตาอู๋ควักเงินเลี้ยงดู ลอบไปเดตกับผู้ชายคนอื่น ผลคือทั้งสองฝ่ายมาเจอกันเข้าอย่างจัง

คุณตาอู๋กำลังฉุดผู้หญิงไว้ ให้อีกฝ่ายอธิบายให้เขาฟัง

ไป๋เสวี่ยกับหลิวเหมยรีบลุกขึ้นวิ่งไปหา

ไป๋เสวี่ย "คุณตาอู๋ เกิดอะไรขึ้นคะ"

อู๋ไน่ "มาได้เหมาะเลย รีบช่วยฉันจับเธอไว้หน่อย อีกเดี๋ยวพี่อวี๋ของเธอก็มา"

ไป๋เสวี่ยยื่นมือคว้าท่อนแขนของจางเยี่ยนหงไว้ก่อน แล้วจึงถามอู๋ไน่ "ทำไมล่ะคะ"

อู๋ไน่ "เธอเป็นฆาตกร อีกเดี๋ยวพี่อวี๋ของเธอมาก็จับเธอไปเลย"

【ติ๊ง】

【ได้รับความประหลาดใจจากไป๋เสวี่ย เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน】

หลิวเหมยยืนอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าไม่อยากเชื่อเหมือนกัน

"นี่กินข้าวอยู่ ทำไมยังจับฆาตกรได้อีกล่ะ"

เด็กหนุ่มสี่คนเดินมาถึง พอได้ยินคำอธิบายของอู๋ไน่ ก็รีบช่วยกันกดจางเยี่ยนหงลงกับพื้นทันที

ส่วนเทาต้าสี่พุ่งเข้าไป ล็อกคอผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ทันที

ตามความเข้าใจของเขา คนที่อยู่กับฆาตกรก็ต้องเป็นพวกเดียวกันแน่นอน

ผู้ชาย "ปล่อยเร็ว ไม่เกี่ยวกับผมนะ"

เทาต้าสี่ "หุบปากไปเลย ข้าดูแกก็ไม่เหมือนคนดี"

ทั้งหลายคนเป็นนักศึกษา เกลียดชั่วชังโหด ร่างกายแข็งแรงกำยำ

ไม่นานทั้งสองก็ถูกกดไว้แน่นหนา

ผู้จัดการร้านอาหารเดินมา

หลังทำความเข้าใจสถานการณ์แล้ว ก็ไม่ได้ส่งเสียงขัดขวาง และให้พนักงานรักษาความปลอดภัยของร้านมาช่วยรักษาความสงบ

"ตี๋ยงตี๋ยงตี๋ยง..."

หน้าร้าน เสียงรถตำรวจดังขึ้น

อวี๋เชี่ยนกับลูกทีมที่เธอแจ้งไว้มาถึงร้านอาหารพร้อมกัน

พวกเขาหามคนสองคนที่ถูกควบคุมไว้ให้ลุกขึ้น

จางเยี่ยนหงยังจะแก้ตัวอีก "พวกคุณจับฉันทำไม"

อวี๋เชี่ยนมองไปทางคุณตาอู๋ ในโทรศัพท์เป็นเรื่องหนึ่ง เห็นในที่เกิดเหตุก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

พวกเขาต้องได้ยินผู้หญิงยอมรับต่อหน้าจึงจะใช้ได้

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถาม "เธอฆ่าสามีเธอหรือไม่ได้ฆ่า"

จางเยี่ยนหง "ฆ่าแล้ว"

อู๋ไน่ "ซ่อนไว้ที่ไหน"

จางเยี่ยนหง "อยู่ในตู้เย็นที่บ้านฉัน"

ผู้ชายที่กินข้าวอยู่กับจางเยี่ยนหง งงเป็นไก่ตาแตกไปทั้งตัว

เธออยากปฏิเสธก็ปฏิเสธ อยากยอมรับก็ยอมรับ กลับไปกลับมาอยู่นี่ทำอะไรกัน

จางเยี่ยนหงพูดอย่างตื่นตระหนกว่า "เมื่อกี้ไม่ใช่คำพูดของฉัน"

เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าเพียงถามเธอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดเรื่องในใจออกมา

อวี๋เชี่ยนพูดกับลูกทีม "พาพวกเขาไป"

ผู้ชายรีบส่ายหน้า "ไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ ไม่เชื่อพวกคุณถามคุณตาคนนี้สิ"

อู๋ไน่ "ฉันพูดไม่ได้มีผล"

ผู้ชายเต็มหัวไปด้วยเครื่องหมายคำถาม เรื่องทั้งหมดคุณเป็นคนก่อไม่ใช่หรือ

ตอนนี้คุณกลับบอกว่าพูดไม่มีผลอีก

เจ้าหน้าที่ตำรวจคุมตัวชายหนึ่งหญิงหนึ่งออกจากร้านอาหาร

การสืบสวนเรื่องนี้ง่ายมาก แค่ไปดูที่บ้านผู้ต้องสงสัยว่าในตู้เย็นมีศพหรือไม่

ก็ตัดสินได้แล้ว

อวี๋เชี่ยนยิ้มพูดกับอู๋ไน่ "คุณตาอู๋ พอตรวจสอบเรื่องนี้เสร็จ ทางหน่วยจะให้คำยกย่องคุณแน่นอน แล้วคุณก็จะเป็นคนแรกที่ยังไม่ได้เข้าทำงานก็สะสางคดีฆาตกรรมได้"

อู๋ไน่ไม่ได้สนใจคำยกย่องเท่าไร

จับฆาตกรได้คนหนึ่ง ได้รางวัลจากระบบสองครั้ง เขาก็กำไรแล้ว

ไป๋เสวี่ย "พี่อวี๋อยู่กินด้วยกันหน่อยสิ"

อวี๋เชี่ยนส่ายหน้า "ฉันยังต้องรีบกลับไปทำคดีนี้ให้เสร็จ"

หลังอวี๋เชี่ยนไปแล้ว ไป๋เสวี่ยรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เธอยังไม่ได้แบ่งปันเรื่องที่ตนพบครอบครัวแล้วให้อีกฝ่ายฟังเลย

อู๋ไน่ "ไปเถอะ กลับไปกินข้าวกัน"

เด็กหนุ่มสี่คนรวมกลุ่มรอบตัวอู๋ไน่ "คุณตาอู๋ คุณทำได้อย่างไรครับ"

"คุณพบเธอได้อย่างไรครับ"

อู๋ไน่ "ความลับฟ้า... เปิดเผยไม่ได้"

กินข้าวเสร็จ อู๋ไน่ให้หลิวเหมยขับรถไปส่งเด็กหนุ่มสี่คนกลับโรงเรียนก่อน

หลังจากนั้นทั้งสามคนจึงขับรถกลับชุมชนหยางกวาง

ตอนกลางคืน หลิวเหมยไปที่ห้องของไป๋เสวี่ยอีก ทั้งสองคุยกันทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น อวี๋เชี่ยนจึงกลับมาจากสถานีตำรวจ

เมื่อคืน เพราะคดีของจางเยี่ยนหง เธอทำงานโต้รุ่งอีกคืนหนึ่ง

อย่างแรกเธอมาที่บ้านของอู๋ไน่ก่อน

"คุณตา คดีของจางเยี่ยนหงสรุปแล้ว ศพเราหาเจอแล้ว ศพถูกแช่แข็งอยู่ในตู้เย็นหลายเดือน ในเมืองไม่เกิดคดีที่ร้ายกาจแบบนี้มานานแล้ว"

อู๋ไน่พยักหน้า "ตรวจสอบได้ก็ดีแล้ว"

อวี๋เชี่ยนพูดต่อ "คดีครั้งนี้ราบรื่นขนาดนี้ ต้องขอบคุณคุณตา"

"ผู้กำกับของเราตัดสินใจแล้ว พอคุณเข้าทำงาน จะปรับเงินเดือนขึ้น"

อู๋ไน่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเกินคาดอีก

ถามอย่างหัวเราะร่วน "ขึ้นเท่าไรล่ะ"

อวี๋เชี่ยนแบฝ่ามือออกมา "ห้าสิบ"

อู๋ไน่ที่เมื่อกี้ยังหัวเราะร่วนอยู่ก็เลิกหัวเราะทันที

แบมือออกมาข้างหนึ่ง เขายังคิดว่าเป็นห้าร้อยเลย

อวี๋เชี่ยนรีบปลอบ "คุณตาอย่าใจร้อนสิ ในอนาคตก็จะขึ้นอีกค่ะ"

อู๋ไน่พยักหน้า "ก็ได้ ตั๊กแตนเล็กก็ยังเป็นเนื้อ เธอรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ฉันยังต้องออกไปข้างนอกไม่อยู่บ้าน"

กินอาหารเช้าเสร็จ หลิวเหมยก็ขับรถพาอู๋ไน่มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยฟังไห่ ไปรับเด็กหนุ่มอีกสี่คน

นั่งอยู่ในรถคันใหม่เอี่ยม เทาต้าสี่ทำเสียงในลำคอ

"พวกเราเดี๋ยวนี้ก็ดีขึ้นแล้ว แข่งขันยังมีรถส่วนตัวรับส่ง"

หลิวเหมยขับรถไปพูดไป "พวกแกไม่ใช่อาศัยบุญของคุณตาอู๋หรือไง"

สี่คนที่อยู่ข้างหลังหัวเราะเฮ่เฮ่เฮ่อย่างทึ่ม ๆ

รถมาถึงสนามกีฬาฟังไห่อย่างรวดเร็ว เป็นสนามเดียวกับที่ใช้ตอนแข่งระดับเมือง

จางเล่อลงจากรถแล้วตะโกนเสียงดัง "ครั้งนี้ สิ่งที่เป็นของพวกเรา พวกเราจะยึดกลับมาทั้งหมด"

"เอี๊ยดอ๊าด"

รถหรูมูลค่าล้านคันหนึ่งจอดลงที่ช่องจอดข้าง ๆ

ประตูรถเปิดออก

ผู้ชนะจากการแข่งขันครั้งก่อนคือหม่าเฟิง พาสมาชิกทีมอีกสองคนเดินลงมา

มองจางเล่อทั้งสี่คนอย่างเหยียดหยาม

ทำเสียงในลำคอว่า "โอ๊ย วันนี้ยังนั่งแท็กซี่มาอีกหรือ ทำไมไม่นั่งรถเมล์ล่ะ"

เทาต้าสี่ "ตาหมาโตแล้วก็ดูให้ชัดหน่อย นี่เป็นรถส่วนตัวของบ้านคุณตาอู๋ข้า"

หม่าเฟิงมองไปทางอู๋ไน่ เขาจำได้ว่าการแข่งครั้งก่อนชายแก่คนนี้ก็อยู่ด้วย

"รถส่วนตัวแล้วเก่งหรือไง รถที่แม่บ้านบ้านฉันใช้ไปซื้อผัก ยังดีกว่ารถกระป๋องคันนี้"

เทาต้าสี่ "แกพูดพล่อย"

จางเล่อขวางเทาต้าสี่ที่กำลังตื่นเต้นไว้ "ไม่ต้องไปเสียคำพูดกับมัน เราไปเอาชนะมันในสนามแข่ง"

พอได้ยินจางเล่อบอกว่าจะเอาชนะพวกตน หม่าเฟิงก็หัวเราะบ้าคลั่งขึ้นอีก

ยื่นมือชี้ไปที่จางเล่อ เทาต้าสี่และพวก "หนึ่ง สอง สาม สี่"

"โอ๊ยเฮ้ย มีแค่สี่คนเองหรือ ไอ้โก่วจื่อของพวกแกไม่อยู่แล้ว คนยังรวมไม่ครบ แกจะเอาอะไรมาเอาชนะพวกเรา"

เทาต้าสี่ที่โกรธจัด จะพูดออกไปทันทีว่าพวกเขามีคุณตาอู๋

แต่ถูกอู๋ไน่ใช้มือห้ามไว้

การยิงปากใส่กันแบบนี้ ตัดสินแพ้ชนะไม่ได้

มีแต่ชนะอีกฝ่ายในสนามแข่ง อีกฝ่ายจึงจะหุบปากอย่างสิ้นเชิง

หม่าเฟิงหัวเราะฮ่าฮ่า "ดูสิ ตาแก่ของแกยังไม่ให้แกพูดเลย"

หม่าเฟิงคิดว่าอู๋ไน่ตามจางเล่อกับพวกมา ก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ของใครคนหนึ่งในนั้นแน่นอน

เทาต้าสี่หึในลำคอ "แกก็คอยรับการอบรมสั่งสอนจากคุณตาข้าไปเถอะ"

หม่าเฟิงยังคิดว่าการอบรมสั่งสอนที่เทาต้าสี่พูดถึงคือการสั่งสอนในโลกจริง

เยาะเย้ยว่า "ให้ตาแก่คนนี้อบรมสั่งสอนฉัน แกหาคนช่วยไม่ได้จริง ๆ แล้วสินะ"

สมาชิกทีมสองคนที่อยู่ข้างหม่าเฟิงส่งเสียงหัวเราะฮ่าฮ่าฮ่า

หัวหน้าทีมของพวกเขาเป็นเทควันโดสายดำ ไม่ต้องพูดถึงชายแก่คนนั้น ต่อยอีกฝ่ายสี่คนก็ยังสบาย ๆ