บทที่ 55 ใจหญิงร้ายที่สุด

พวกเด็กหนุ่มกินข้าวเสร็จ ก็ซ้อมกันที่บ้านอู๋ไน่อีกทั้งบ่าย

จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดสลัว ใกล้ถึงเวลากินข้าวเย็นอีกครั้ง

จางเล่อ "หรือว่าพวกเรากลับกันเถอะ จะมากินฟรีที่บ้านคุณตาอู๋ต่อไปก็ไม่ได้"

สมาชิกอีกคนพูดต่อทันที "ใช่สิ คุณตาอู๋ดีกับพวกเราขนาดนั้น พวกเราจะได้คืบเอาศอกไม่ได้"

เทาต้าสี่ "ถูก ถูก ถูก คุณตาอู๋ดีกับพวกเราขนาดนั้น พวกเราไม่ควรแช่อยู่ที่นี่เรื่อยไป"

อู๋ไน่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าจนใจ

"พวกเธอจะปรึกษากันลับหลังฉันหน่อยไม่ได้หรือ ถ้าไม่อยากกลับก็พูดออกมาตรง ๆ ฉันจะขาดข้าวให้พวกเธอมื้อหนึ่งเชียวหรือ"

เด็กหนุ่มสี่คนหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเขินอาย

เวลานี้กลับโรงเรียน โรงอาหารก็ปิดแล้ว พวกเขามีแต่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

อีกอย่าง แม้โรงอาหารเปิดอยู่ ก็ยังไม่อร่อยเท่าอาหารบ้านคุณตาอู๋

หลิวเหมยยังคุยกับไป๋เสวี่ยอยู่ในห้อง

ญาติได้พบกันอีกครั้ง เรื่องที่อยากพูดย่อมมีมากมาย

อู๋ไน่วางโทรศัพท์ลง "เอาละ เย็นนี้พวกเราก็ไม่กินที่บ้านกัน คุณตาจะเลี้ยงพวกเธอไปกินร้าน"

"คุณตาจงเจริญ" หนุ่มทั้งสี่โห่ร้อง

ไป๋เสวี่ยกับหลิวเหมยเดินออกมาจากห้อง

ไป๋เสวี่ย "คุณตา ฉันเลี้ยงพวกคุณเถอะ"

อู๋ไน่ควักบัตรเติมเงินที่ทำไว้ที่ภัตตาคารอาหารทะเลเมื่อก่อนออกมา ในนั้นยังมียอดเหลืออยู่ไม่น้อย

"วันนี้ไม่ต้องมีใครควักเงิน กินบัตรใบนี้ให้หมดไปเลย"

พอได้ยินว่าจะไปกินอาหารทะเลมื้อใหญ่ เด็กหนุ่มสี่คนก็โห่ร้องอีกครั้ง

ครั้งก่อนที่พวกเขากินอาหารทะเล ยังเป็นซุปสาหร่ายที่โรงอาหารของโรงเรียนทำ

อู๋ไน่หากุญแจรถออกมา รถที่เขาจับรางวัลได้เป็นแบบเจ็ดที่นั่งพอดี อย่างนี้ก็ประหยัดไม่ต้องเรียกแท็กซี่สองคัน

เขาถามไป๋เสวี่ย "เธอขับรถเป็นไหม"

อู๋ไน่เองแม้ขับเป็น แต่ใบขับขี่ยังไม่ออก

ไป๋เสวี่ยส่ายหน้า หลังเรียนจบเธอทำงานทุกวัน ไม่มีเวลาไปเรียนขับรถเลย

หลิวเหมยเอ่ยขึ้น "คุณอาอู๋ ฉันขับเองก็ได้"

ตอนที่เธอเก็บกวาดบ้าน เคยเห็นกุญแจรถพวงนั้น

เข้าใจมาตลอดว่าเป็นกุญแจรถที่คุณอาอู๋เก็บได้จากที่ไหน ไม่คิดว่าจะมีรถจริง ๆ

คนทั้งกลุ่มขึ้นลิฟต์ มาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน

พอเห็นรถเอสยูวีคันใหม่เอี่ยม ดวงตาเด็กหนุ่มสี่คนก็ค้างเป็นเส้นตรง

ผู้ชายคนไหนจะไม่รักรถเล่า โดยเฉพาะคนหนุ่มเลือดร้อนแรงอย่างพวกเขา

เทาต้าสี่ลูบตัวถังรถ "คุณตา คุณอยากได้คนขับรถไหม พอผมเรียนจบผมจะมาเป็นคนขับให้คุณ"

จางเล่อ "แกอยากเป็นเพื่อนร่วมงานกับแม่แกหรือไง"

เทาต้าสี่...

"อย่าว่าอย่างนั้นเลย พูดอีกก็ถูกอีก แม่ ดูสิว่าได้ไหม"

สายตาที่หลิวเหมยอยากจะเชือดเทาต้าสี่นั้นซ่อนไม่มิด ถ้าไม่ใช่เพราะมีเพื่อนร่วมชั้นอยู่มากมายเช่นนี้ ฝ่ามือใหญ่ของเธอคงเหวี่ยงลงไปแล้ว

อู๋ไน่เข้าใจว่าทำไมหลิวเหมยจึงโกรธ

ตั้งใจเรียนหนังสือมาหลายปีขนาดนี้ จบออกมาไปเป็นคนขับรถหรือ

ยังจะเป็นเพื่อนร่วมงานกับแม่ของตัวเองอีก ไม่ตีเขาแล้วจะไปตีใคร

ทุกคนขึ้นรถ มุ่งตรงไปที่ภัตตาคารอาหารทะเลใหญ่

สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะตามใจ ใช้เงินในบัตรเติมเงินหมดไป

ให้คนอื่นนั่งลงก่อน อู๋ไน่ไปเข้าห้องน้ำก่อนหนึ่งรอบ

เล่นเกมมาทั้งวัน ยังไม่ได้เข้าห้องน้ำแม้แต่รอบเดียว

เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากฝั่งห้องน้ำหญิง

พอดีเดินเฉียดสวนกับอู๋ไน่

【ติ๊ง】

【จางเยี่ยนหง】

【หญิง อายุสามสิบสองปี】

【วันที่ 20 พฤษภาคม ฆ่าสามีของตนเอง ซ่อนศพไว้ในตู้แช่ที่บ้าน】

อู๋ไน่ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากวันที่ 20 พฤษภาคมถึงวันนี้ สามเดือนกว่าแล้ว อีกฝ่ายยังออกมากินข้าวข้างนอกได้ ชัดเจนว่ายังไม่มีใครพบว่าสามีของอีกฝ่ายถูกฆ่าไปแล้ว

ห้าสองศูนย์ บ้าเอ๊ย นี่ไม่ใช่ว่าเพราะไม่ได้ซื้อของขวัญให้แล้วถูกเก็บนะ

อู๋ไน่ไม่แสดงอาการใด ห้องน้ำก็ไม่เข้าแล้ว

รีบตามหลังจางเยี่ยนหงอย่างเงียบ ๆ ทันที

พบว่าอีกฝ่ายกลับมากินข้าวที่นี่กับผู้ชายคนหนึ่ง

ทั้งสองคุยกันหัวเราะกัน หยอกล้อกันเชิงชู้สาว

ชัดเจนว่าความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา

อู๋ไน่ร้องอุทานในใจว่าให้ตายสิ นี่คือสภาพจิตใจแบบไหนกัน

ที่บ้านตู้เย็นยังแช่แข็งอยู่คนหนึ่ง นี่ก็ควงอีกคนแล้ว

แต่จะแจ้งอวี๋เชี่ยนอย่างไรกลายเป็นปัญหา

จะบอกว่าระบบแจ้งมาก็ไม่ได้ แล้วยังต้องทำให้อวี๋เชี่ยนประหลาดใจอีก

ตาของอู๋ไน่สว่างวาบ คิดออกแล้ว

ตัวเขาเป็นพวกใช้โปรโกง ทำอะไรจะต้องยุ่งยากขนาดนั้นทำไม

คิดจบ ก็เดินตรงไปนั่งลงกลางระหว่างสองคนนั้นเลย

จางเยี่ยนหงกับผู้ชายตะลึงไปครู่หนึ่ง ผู้ชายถามจางเยี่ยนหงว่า

"เธอรู้จักเขาหรือ"

จางเยี่ยนหงส่ายหน้าอย่างงงงวย เมื่อครู่เธอเหมือนจะเห็นชายแก่คนนี้ในห้องน้ำครั้งหนึ่ง

อู๋ไน่ยิ้มบาง ๆ พูดว่า "เธอไม่ใช่จางเยี่ยนหงหรือ"

จางเยี่ยนหงพยักหน้า ค้นความจำทั้งหมดในสมอง ก็ยังนึกไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ผู้ชายเห็นว่าอู๋ไน่เรียกชื่อจางเยี่ยนหงได้ ก็ไม่ได้ส่งเสียงพูดอะไรอีก

จางเยี่ยนหง "คุณคือ"

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามตรง ๆ "ฉันเป็นเพื่อนของสามีเธอ ช่วงนี้สามีเธอไปทำอะไรอยู่ ทำไมไม่เจอกันนานเลย"

จางเยี่ยนหงพูดอย่างเรื่อย ๆ ว่า "ถูกฉันฆ่าไปแล้ว ตอนนี้ยังซ่อนอยู่ในตู้เย็นที่บ้านฉันน่ะ"

ผู้ชายฝั่งตรงข้ามเพิ่งกินวุ้นเส้นเข้าไปหนึ่งคำ เกือบสำลักพุ่งออกจากจมูก

เบิกตากว้าง มองไปทางจางเยี่ยนหงอย่างไม่อยากเชื่อ

อู๋ไน่ถามต่อทันที "ทำไมล่ะ ฉันจำได้ว่าสองคนรักกันดีมากนี่นา"

จางเยี่ยนหง "ไอ้โง่นั่น วันวาเลนไทน์มันจับได้ว่าฉันคุยกับคนอื่น ก็บอกว่าจะหย่ากับฉัน ยังตบหน้าฉันหนึ่งฉาดอีก ฉันก็อาศัยจังหวะมันหลับ ใช้มีดเชือดคอมัน..."

ผู้ชายฝั่งตรงข้ามมองซ้ายมองขวา ใช่สิ พวกเขากินข้าวอยู่ในร้านอาหารนี่นา

หัวข้อแบบนี้มันเอามาคุยกันได้หรือ แล้วอีกฝ่ายพูดอะไรว่าเก็บสามีของเธอไปแล้ว

คนที่คุยกับเธอในวันที่ห้าสองศูนย์นั้นก็คือตัวเขาเองไม่ใช่หรือ

เขาไอเบา ๆ สองที ค่อย ๆ ยกก้นขึ้น

"เอ่อ พวกคุณคุยกันไปก่อน ผมกลับบ้านก่อนนะ"

อู๋ไน่ "นายจะไปได้อย่างไรเล่า อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นพยานหน่อยสิ"

จางเยี่ยนหงเบิกตากว้าง เธอเองก็ไม่กล้าเชื่อว่าคำพูดเหล่านั้นเธอเป็นคนพูดออกมาเอง ลุกขึ้นจะเดินหนีทันที

แต่อู๋ไน่กลับคว้าท่อนแขนของเธอไว้อย่างฉับพลัน

"อย่าไปสิ ฉันยังอยากฟังว่าเธอฆ่าสามีเธออย่างไรอยู่เลย"

มืออีกข้างเริ่มกดหมายเลขโทรศัพท์ของอวี๋เชี่ยน

อวี๋เชี่ยนเพิ่งเลิกงานกลับถึงบ้าน เมื่อครู่ไปบ้านคุณตาอู๋แล้วไม่มีใครอยู่ เธอยังรู้สึกแปลกใจอยู่เลย

"คุณตา คุณอยู่ที่ไหนคะ"

อู๋ไน่มือซ้ายจับจางเยี่ยนหง มือขวาชูโทรศัพท์ "เธอมาที่ภัตตาคารอาหารทะเลอวี๋หม่าโถวเร็ว ทางนี้มีคนที่บอกว่าเก็บสามีของตัวเองไปแล้ว ซ่อนไว้ในตู้เย็น"

จากนั้นอู๋ไน่หันโทรศัพท์ไปทางจางเยี่ยนหง "เธอฆ่าสามีเธอแล้วซ่อนไว้ในตู้เย็นใช่ไหม"

จางเยี่ยนหงอยากปฏิเสธ แต่ปากกลับพูดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ "ใช่ ถูกแล้ว มันอยากจะหย่ากับฉัน ฉันก็ฆ่ามันเลย"

【ติ๊ง】

【ได้รับความประหลาดใจจากอวี๋เชี่ยน เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน】

อวี๋เชี่ยนประหลาดใจ คุณตาอู๋ออกไปกินข้าว ยังเจอฆาตกรได้อีกหรือ

ที่ยิ่งประหลาดใจกว่านั้นคือ อีกฝ่ายกลับยอมรับตรง ๆ ว่าฆ่าสามีของตัวเอง

"คุณตา คุณจับตาดูเธอไว้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ นั้นทึ่มไปแล้ว

เมื่อก่อนทำไมเขาไม่เคยพบว่าจางเยี่ยนหงโหดเหี้ยมเช่นนี้

สองวันก่อนยังบอกกับเขาว่า สามีเธอไปต่างเมืองแล้ว จากนี้ไปสองคนไม่ต้องลอบ ๆ มอม ๆ กันอีก

แต่เธอก็ไม่ได้บอกว่าต่างเมืองที่ไปนั้นคือแดนสุขาวดีนี่นา

จางเยี่ยนหงดิ้นสุดแรง อยากสะบัดให้พ้นจากการควบคุมของอู๋ไน่

แต่ชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนว่ามีกำลังมากกว่าที่เธอคิดไว้

"เขาพูดพล่อย ๆ ทั้งนั้น คุณมาช่วยฉันเร็ว" จางเยี่ยนหงร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ชาย

ผู้ชาย...

ก็เธอพูดออกมาเองทั้งนั้นไม่ใช่หรือ คุณตาเขาไม่ได้พูดอะไรเลยนะ