บทที่ 54 รับญาติ

หลิวเหมยรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

"แกว่า เธอจะเป็นเด็กที่ป้าใหญ่ของแกทำหายไปหรือเปล่า"

เทาต้าสี่เบิกตากว้าง "แม่บอกว่าเธอเป็นพี่สาวลูกป้าของผมเหรอ"

เพราะตื่นเต้นเกินไป เลยกดเสียงตัวเองไว้ไม่อยู่

หลิวเหมยรีบเอามือปิดปากเทาต้าสี่

"แกเบาเสียงหน่อยได้ไหม เกิดไม่ใช่จะทำอย่างไร"

เทาต้าสี่รับประกันเต็มที่ "ใช่แน่นอน ตาของผมคือไม้บรรทัดเลย"

"ผมจะไปรับญาติกับพี่สาวลูกป้าเดี๋ยวนี้เลย"

หลิวเหมยรีบดึงลูกชายไว้อีกครั้ง "ลูกเอ๊ย อย่าวู่วาม ที่ไหนมีใครขึ้นไปรับเป็นญาติกันง่าย ๆ อย่างนั้นเล่า"

"แกไม่ใช่สนิทกับคุณอาอู๋หรือ ไปหยั่งเชิงถามคุณอาอู๋ก่อนสิว่าไป๋เสวี่ยมีครอบครัวหรือไม่"

เทาต้าสี่หยีตา "แม่ เรื่องนี้มอบให้ผมจัดการ"

พูดจบก็ถอยออกจากครัวไป

จางเล่อกับพวกคิดกันอย่างซื่อ ๆ ว่าเทาต้าสี่เข้าไปดูว่าอาหารเสร็จหรือยัง

ดังนั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ

ส่วนไป๋เสวี่ยกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานกับจางเล่อและพวก

ทุกคนอายุใกล้เคียงกัน อีกฝ่ายยังเป็นเพื่อนตัวเล็กของคุณตาอู๋ ไป๋เสวี่ยจึงค่อนข้างชอบคุยกับพวกเขา

เทาต้าสี่ทำท่าลอบ ๆ มอม ๆ ย่องเข้าไปข้าง ๆ อู๋ไน่

อู๋ไน่ก็ไม่คิดว่าโลกจะแคบเช่นนี้ แม่บ้านที่ตัวเองหามาเองกลับกลายเป็นแม่ของเทาต้าสี่

อู๋ไน่ "เจ้าเด็กนี่กลับไปทำตัวดี ๆ เสียหน่อยเถอะ แม่แกเห็นหน้าฉันที่นี่ถึงไม่ได้ฟาดแก กลับไปแล้วต้องไม่ปล่อยแกไปแน่"

เทาต้าสี่รู้นิสัยแม่ตัวเองอยู่แล้ว ที่ไม่ตบตีเขาต่อหน้าคนอื่น ก็เป็นเพราะเห็นหน้าคุณตาอู๋จริง ๆ

"คุณตา ผมอยากถามเรื่องหนึ่ง"

เทาต้าสี่กดเสียงลงต่ำมาก ป้องกันไม่ให้อีกหลายคนได้ยิน

อู๋ไน่ "แกไม่ใช่จะถามว่าแม่แกมาทำงานที่บ้านฉันตั้งแต่เมื่อไหร่หรอกนะ"

เทาต้าสี่รีบส่ายหน้า "โอ๊ย ผมอยากถามว่าพี่ไป๋เสวี่ยมีคู่หรือยัง"

อู๋ไน่พูดไม่ออก "แกเป็นบ้าไปแล้วหรือ"

เทาต้าสี่รีบถุย ๆ ถุยหลายที ตื่นเต้นเกินไป เขาถามผิด

"คุณตา ที่ผมอยากถามคือ พี่ไป๋เสวี่ยมีครอบครัวหรือไม่"

พอโยงกับที่เทาต้าสี่รีบมุดเข้าครัวเมื่อครู่ อู๋ไน่ก็ดูเหมือนจะเดาอะไรได้บ้าง

"ไม่มีครอบครัว พี่ไป๋เสวี่ยของแกโตขึ้นมาในบ้านเด็กกำพร้า"

เทาต้าสี่ถามอย่างตื่นเต้น "อะไรนะ บ้านเด็กกำพร้าที่ไหน"

อู๋ไน่จนใจ "ฉันจะรู้ได้อย่างไร มีปัญหาแกก็ไปถามเธอตรง ๆ เลยสิ"

พอเหมาะพอเจาะตอนนั้น ไป๋เสวี่ยลุกขึ้นยืน "พวกคุณคุยกันไปนะ ฉันจะไปช่วยคุณป้าหลิวในครัว"

เทาต้าสี่รู้ว่าโอกาสมาแล้ว

รีบเดินตามเข้าไปในครัว

ในครัวเล็ก ๆ อัดกันอยู่สามคน ไป๋เสวี่ยรู้สึกไม่ค่อยชิน

จึงยิ้มพูดกับเทาต้าสี่ว่า "เธอออกไปข้างนอกก่อนเถอะ ฉันช่วยคุณป้าหลิวทำงานก็พอ"

หลิวเหมยตั้งใจจะขวางไม่ให้เทาต้าสี่เปิดปาก แต่ก็ไม่ทันแล้ว

เทาต้าสี่พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "พี่ ผมคือน้องชายลูกป้าของพี่ที่พลัดพรากกันมาหลายปีนะ"

แล้วยังพูดกับแม่ของเขาว่า "แม่ ผมถามคุณอาอู๋มาแล้ว พี่ของผมโตขึ้นมาในบ้านเด็กกำพร้าจริง ๆ"

"เพล้ง..."

ของในมือหลิวเหมยหลุดตกลงบนเขียง

ไป๋เสวี่ยตกอยู่ในความมึนงง

นี่ทั้งแม่ทั้งพี่ลูกป้าอะไรกัน เธอฟังไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

หลิวเหมยควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้ว เสียงสั่นเล็กน้อย

"ลูกเอ๊ย เธอโตขึ้นมาในบ้านเด็กกำพร้าจริง ๆ หรือ"

เพราะเข้ามาทำงานที่บ้านอู๋ไน่ยังไม่นาน เธอจึงไม่เคยรู้ที่มาที่ไปของสาวหลายคน

เพียงแต่รู้สึกว่าทุกครั้งที่เห็นไป๋เสวี่ยก็รู้สึกสนิทใจอย่างบอกไม่ถูก

ไป๋เสวี่ยไม่รู้สึกว่าการโตในบ้านเด็กกำพร้าเป็นอะไร จึงพยักหน้า

"ใช่ค่ะ"

หลิวเหมยถามต่อทันที "งั้นที่ก้นของเธอมีปานอยู่หรือเปล่า"

ไป๋เสวี่ยพยักหน้าอีกครั้ง

เทาต้าสี่ตื่นเต้น "พี่ไป๋เสวี่ย พี่ถอดกางเกงให้พวกเราดูหน่อยได้ไหม"

ยังไม่รอให้ไป๋เสวี่ยพูด หลิวเหมยก็เหวี่ยงมือตบลงกลางหัวเทาต้าสี่หนึ่งที

"แกออกไปให้พ้นเลย"

เทาต้าสี่กะพริบตาอย่างไร้เดียงสา เขาก็แค่อยากดูปานของพี่ลูกป้าเท่านั้นไม่ใช่หรือ เขาผิดอะไร ถึงกับต้องเอาฝ่ามือใหญ่ฟาดเขาเชียว

ไป๋เสวี่ยตะลึงจนพูดไม่ออก เพราะไม่มีใครรู้ว่าที่ก้นของเธอมีปาน

เทาต้าสี่กุมหัวเดินออกมาจากครัว มานั่งข้าง ๆ อู๋ไน่

เมื่อครู่อู๋ไน่ใช้ดวงตาทะลุมอง ดูภาพในครัวไปแล้ว

รู้คร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

จึงถามว่า "ยืนยันแล้วหรือ"

เทาต้าสี่นวดหัวที่ถูกตบจนเจ็บ "ไม่รู้สิ ผมไม่ได้เห็นปาน"

อู๋ไน่ขมวดคิ้ว "ปานอะไร"

เทาต้าสี่อธิบาย "ที่ก้นพี่ไป๋เสวี่ยมีปาน ขอแค่ให้ผมดูรูปทรง ผมก็รู้ได้ว่าเธอเป็นพี่ลูกป้าของผมหรือไม่"

อู๋ไน่???

"ตอนที่พี่ลูกป้าแกหายไป แกยังไม่เกิดเลยไม่ใช่หรือ แกจะไปรู้จักปานนั่นได้ที่ไหน"

เทาต้าสี่นั่งตัวตรงขึ้นทันที "จริงด้วย ผมไม่เคยเห็นปานนั่น จะไปรู้จักได้ที่ไหน"

ไม่แปลกใจเลยที่แม่จะตีเขา

หลังจากนั้นอู๋ไน่เปิดพลังทะลุมองอีกครั้ง อยากดูว่าไป๋เสวี่ยจะเปิดปานให้หลิวเหมยดูหรือไม่

เขาไม่ได้อยากดูก้นแน่นอน เพียงแต่อยากดูว่าเรื่องราวจะดำเนินไปอย่างไร

ในครัว ไป๋เสวี่ยกับหลิวเหมยตรวจสอบข้อมูลกันไปบางส่วน แล้วก็กอดกันอย่างตื่นเต้น

ทั้งสองร้องไห้จนสะอึกสะอื้น

อู๋ไน่ดึงสายตากลับ ดูท่าเป็นเรื่องจริง

หลิวเหมยแม้ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของไป๋เสวี่ย แต่ก็เป็นน้องสาวของแม่แท้ ๆ

ไป๋เสวี่ยจึงกลายเป็นพี่สาวลูกป้าของเทาต้าสี่จริง ๆ

หวังว่าหลังยืนยันความสัมพันธ์แล้ว หลิวเหมยจะไม่ให้ไป๋เสวี่ยไปอยู่บ้านของเธอนะ ไม่งั้นก็จะเสียช่องทางรับรางวัลไปหนึ่งช่อง

จางเล่อกับพวกกุมท้องกัน

พูดกับเทาต้าสี่ว่า "แกเข้าไปดูหน่อยสิว่าอาหารเสร็จหรือยัง พวกเราหิวแล้ว"

เทาต้าสี่เบือนหน้าไปทางอื่น "พวกแกใครอยากเข้าไปก็เข้าไปเองเถอะ"

เขากลัวเข้าไปแล้วถูกตีอีก

สองสาวร้องไห้จนพอใจ ก็เดินออกมาจากครัว

พวกเธอต้องขอบคุณอู๋ไน่ที่ทำให้ได้พบกัน

จางเล่อทำหน้าเหมือนมะระ ทำอาหารกันอยู่ ทำไมทำจนคนร้องไห้ทั้งสองคนได้

หรือว่าหั่นหัวหอม

หลิวเหมยพาไป๋เสวี่ยมาที่หน้าอู๋ไน่

หลิวเหมย "คุณอาอู๋"

ไป๋เสวี่ย "คุณตาอู๋"

ทั้งสองพูดพร้อมกันว่า "ขอบคุณค่ะ"

อู๋ไน่ไอเบา ๆ สองที ยังต้องแกล้งทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง

"เกิดอะไรขึ้นหรือ"

หลิวเหมยจับมือไป๋เสวี่ยไว้แล้วอธิบาย "จริง ๆ แล้วเธอเป็นลูกสาวที่พี่สาวฉันทำพลัดพรากไปหลายปีก่อน"

อู๋ไน่แกล้งทำหน้าเหมือนเพิ่งกระจ่างแจ้ง "ค่าเช่าไม่คืน"

เพื่อป้องกันไม่ให้ไป๋เสวี่ยย้ายออก เขาก็มีแต่ต้องงัดไม้ตายออกมา

บรรยากาศที่เดิมทีอบอุ่นซาบซึ้ง ถูกอู๋ไน่พูดประโยคเดียวทำลายลงไปเลย

ทำให้สองสาวไม่รู้จะรับคำต่ออย่างไร

ยังเป็นไป๋เสวี่ยที่ตั้งตัวได้ก่อน

"คุณตา ฉันไม่ย้ายออกหรอก ที่นี่มีคุณ มีพี่อวี๋ แล้วยังมีซาลี่ลี่ พวกคุณคือครอบครัวของฉันทั้งนั้น"

หลิวเหมยพยักหน้าเห็นด้วย เธออยู่ที่นี่ทุกวันก็เห็นไป๋เสวี่ยได้เหมือนกัน

อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน

เทาต้าสี่ทำหน้าภูมิใจอีกครั้ง

จางเล่อกับพวกยังดูไม่เข้าใจ จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น

เทาต้าสี่กระแอมสองที

"ข้าทะยานขึ้นฟ้าแล้ว พวกแกรู้ไหม"

"จากนี้ไปอยากคุยกับพี่ลูกป้าของข้า ต้องดูว่าข้าอนุญาตหรือไม่"

"แล้วยังบ้านคุณตาอู๋ พวกแกจะมา ก็ต้องผ่านความยินยอมของข้าด้วย"

อีกสามคนที่เหลือมองหน้ากันไปมา ทำไมเทาต้าสี่เก่งขึ้นมาแบบทันทีทันใดเลยล่ะ

อู๋ไน่ "เอาละ ทุกคนรีบกินข้าวเถอะ กินเสร็จซ้อมกันต่อ พรุ่งนี้ไปแข่งรอบชิงระดับมณฑล"

ไป๋เสวี่ยเพิ่งรู้หลังจากได้ฟัง ว่าคุณตาอู๋เป็นเซียนเล่นเกม แล้วยังจะไปแข่งขันกับนักศึกษาสี่คนอีก

【ติ๊ง】

【ได้รับความประหลาดใจจากไป๋เสวี่ย เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน】