บทที่ 53 พลิกจากแพ้เป็นชนะ

หน้าประตูชุมชนหยางกวาง สายตาของทุกคนล็อกอยู่ที่ตัวอู๋ไน่

ส่วนคนแก่หลายคนที่มาชี้ตัวก็ยืนอยู่กับที่อย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

ทุกคนกำลังรอให้อู๋ไน่ประกาศรูปในโทรศัพท์ ล้วนอยากดูว่าตกลงใครเป็นคนออกแบบเรื่องทั้งหมดนี้

อู๋ไน่ย่อมไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง

เขาก็รอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด

ยกโทรศัพท์ขึ้น หันไปทางกล้องหลายตัว

ใบหน้ายโสโอหังของนักข่าวหญิงสถานีโทรทัศน์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

คนที่ตกใจก่อนที่สุดคือนักข่าวหลายคนนั้น

เพราะคนที่ปล่อยข่าวให้พวกเขา ก็คือเพื่อนร่วมวงการจากสถานีโทรทัศน์ที่อยู่ในรูปนั่นแหละ

ในพริบตา พวกเขาเข้าใจกันหมด

ที่แท้ตัวเองถูกคนอื่นใช้เป็นปืนแทน

งั้นบรรดาผู้เสียหายที่เรียกกันว่าผู้เสียหายซึ่งอยู่ตรงหน้านี้ ก็ต้องเป็นของปลอมทั้งหมดแน่นอน

โอกาสที่พวกเขาคิดว่าเป็นโอกาส กลายเป็นเรื่องขบขันไปแล้ว

หลังจากนี้ ผู้ใหญ่ต้องเรียกพวกเขาไปคุยแน่ ๆ หรือถึงขั้นเอาผิดพวกเขาด้วย

หลายคนแค้นจนรากฟันคันยิบ ๆ

"เร็ว ปิดถ่ายทอดสด"

ตอนนี้พวกเขาถึงนึกขึ้นได้ว่าการถ่ายทอดสดยังเปิดอยู่

และยังมีผู้ชมสิบกว่าหมื่นคนดูทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าอยู่

...

โรงพยาบาลที่สองฟังไห่

ผู้อำนวยการจ้าวมองภาพถ่ายทอดสดที่ถูกปิดไปแล้ว หัวเราะออกมาเสียงดัง

การถ่ายทอดสดครั้งนี้ ได้ผลดีกว่าการรายงานข่าวแบบใด ๆ

หลังจากนี้ โรงพยาบาลที่สองของพวกเขาต้องมีชื่อเสียงขึ้นมาแน่นอน

ส่วนนักข่าวหญิงที่นั่งอยู่ในสถานีโทรทัศน์ มองโทรศัพท์ที่จอดำไปแล้วด้วยสายตาว่างเปล่า

เธอจบสิ้นแล้ว

อิทธิพลของเหตุการณ์ครั้งนี้แผ่ไปทั่วทั้งเมืองแล้ว

แทบทุกคนรู้จักเธอกันหมด และในเวลานี้เองโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

นักข่าวหญิงเห็นว่าเป็นแม่ของตัวเองโทรมา

ไม่ต้องรับเธอก็รู้ แม่ต้องอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

ประตูห้องทำงานถูกเคาะ

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเปิดประตู "ผู้อำนวยการสถานีให้คุณไปที่ห้องทำงานหน่อย"

ส่วนอู๋ไน่ก้าวเท้าเบาสบายเดินกลับบ้านไปพร้อมกับซาลี่ลี่

ซาลี่ลี่ "คุณตา คุณเทพจริง ๆ เลย ขนาดนี้ยังพลิกจากแพ้เป็นชนะได้

สีหน้าของนักข่าวพวกนั้นเขียวไปหมดเลย"

อู๋ไน่หัวเราะเบา ๆ "เธอไม่ใช่จะกลับหน่วยงานหรือ"

ซาลี่ลี่ "จะกลับหน่วยงานอะไรอีกล่ะ ตามคุณอยู่อย่างนี้ ฉันก็กลายเป็นคนดังไปด้วยแล้ว"

"ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด..."

เพิ่งขึ้นตึก โทรศัพท์ของอู๋ไน่ก็ดังขึ้น

หยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นว่าเป็นจางเล่อโทรมา

กดรับสาย จางเล่อตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ทางนั้นว่า

"คุณตาอู๋ คุณเจ๋งมากจริง ๆ เลย"

"ถ่ายทอดสดพวกผมดูกันหมดแล้ว"

อู๋ไน่เออไปคำหนึ่ง

"มะรืนนี้ก็แข่งแล้วใช่ไหม"

จางเล่อพูดอย่างตื่นเต้น "ใช่สิคุณตาอู๋ คุณดูว่าพรุ่งนี้พวกเราซ้อมกันหน่อยได้ไหม"

อู๋ไน่ "ไม่มีปัญหา งั้นก็มาที่บ้านฉันเหมือนเดิม"

"ได้เลย" จางเล่อรับคำอย่างสะใจอยู่ทางนั้น

ซาลี่ลี่สงสัย "คุณตา ใครจะมาบ้านคุณเหรอ"

อู๋ไน่ตอบส่ง ๆ "เพื่อนสองสามคน"

ในความคิดของซาลี่ลี่ เพื่อนของคุณตาอู๋ก็ต้องเป็นตาแก่อายุมากเหมือนกันหมด จึงหมดความสนใจไปทันที

วันรุ่งขึ้น

อู๋ไน่ให้หลิวเหมยออกไปซื้อผักมาให้มากขึ้น วันนี้ที่บ้านจะมีคนมาหลายคน

หลิวเหมย "งั้นต้องทำอาหารสำหรับกี่คนคะ"

อู๋ไน่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ปริมาณอาหารของสี่คนนั้นน่ากลัวจริง ๆ

"ทำสำหรับเจ็ดแปดคนก็แล้วกัน..."

หลิวเหมยจึงหิ้วตะกร้าผักออกจากบ้านไปทันที

เก้าโมงเช้า จางเล่อสี่คนก็มาถึงบ้านอู๋ไน่อย่างชำนาญทาง

ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้เจอกันมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว จางเล่อยกของที่หิ้วมาในมือขึ้น

"คุณตา คราวนี้พวกเราไม่ได้มามือเปล่านะ"

อู๋ไน่ร้องอุ๊ยออกมา "ยังรู้จักซื้อของขวัญด้วยนะ ซื้ออะไรมา"

ถุงดำมืดตื๋อ เขาก็มองไม่ออก

จางเล่อยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน "เดิมพวกเราคิดจะซื้อผลไม้ แต่ผลไม้แพงเกินไป"

"พวกเราก็ซื้อแครอทมาหน่อย คุณตาก็กินไปพอประทังเถอะ"

อู๋ไน่...

จางเล่อรีบอธิบาย "คุณตา แครอทดีมากเลยนะ ไม่เพียงเก็บได้นาน ยังเสริมวิตามินได้อีก"

"ถ้าคุณเคี้ยวไม่ไหว ก็ยังเอาไปทำเป็นซุปแครอทดื่มได้"

อู๋ไน่ขอบคุณมากจริง ๆ

หวังเสริมวิตามินด้วยแครอท เกรงว่าต้องกินทั้งรถบรรทุกกว่าจะได้ผล

วางของลง หลายคนก็เริ่มเข้าเกม

พรุ่งนี้ก็เป็นการแข่งขันระดับมณฑล สำคัญเป็นอย่างยิ่ง

นี่คือศึกล้างแค้นของพวกเขา จะได้เจอกับหม่าเฟิงศัตรูคู่อาฆาตอีกครั้ง

ห้าคนเล่นกันเพลินไปจนถึงสิบเอ็ดโมงโดยไม่รู้ตัว

ฝีมือของทุกคนก็มีอยู่ ดังนั้นจึงไม่ต้องให้อู๋ไน่สอนอะไรมาก

ดูกันแค่ที่สภาพจิตใจตอนแข่ง

"ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด..."

มีคนกดกลอนรหัสเปิดประตู อู๋ไน่รู้ว่าเป็นหลิวเหมยซื้อผักกลับมา

วัยรุ่นสี่คนก็หันไปมองประตูห้องกันหมด

"แคร็ก" ประตูห้องถูกเปิดออก

หลิวเหมยหิ้วผักเดินเข้ามา

อู๋ไน่แนะนำให้สี่คนฟัง "คนนี้พวกเธอเรียกคุณป้าหลิวก็ได้"

แต่เทาต้าสี่กลับค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน "แม่"

หลิวเหมย "ต้าสี่ ทำไมแกมาอยู่ที่นี่"

อู๋ไน่และอีกสามคนตะลึงงัน

เทาต้าสี่ทำอะไรไม่ถูก พูดอ้อมแอ้ม "พวก พวกเรา พวกเรามาเรียนพิเศษกับคุณตาอู๋"

หลิวเหมยหิ้วผักเดินเข้ามาด้วยความสงสัย

เด็กหนุ่มหลายคนรีบเก็บโทรศัพท์กันอย่างรวดเร็ว

มีเพียงอู๋ไน่ที่ยังกอดโทรศัพท์เปิดหน้าจอเกมอยู่

หลิวเหมย "เรียนพิเศษ เรียนวิชาอะไร"

เทาต้าสี่ทำหน้าเหมือนคนท้องผูก เขาไม่เคยฝันเลยว่าจะเจอแม่ตัวเองที่บ้านคุณตาอู๋

"เรียน..."

เทาต้าสี่คิดจนหัวแทบแตก ก็ไม่รู้ว่าที่บ้านคุณตาอู๋จะเรียนพิเศษวิชาอะไรได้

อู๋ไน่ดูไม่ไหวแล้ว

"เรียนบ้าอะไรล่ะ เล่นเกมก็บอกว่าเล่นเกมไปสิ"

เทาต้าสี่ทำหน้าเหมือนคนท้องผูก

คิดในใจว่าคราวนี้จบเห่แล้ว แม่ต้องไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ

ไหนเลยจะรู้ว่าหลิวเหมยเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วก็พูดว่า

"ก็นั่นแหละ ปิดเทอมอยากเล่นก็เล่นไปหน่อยเถอะ แม่จะว่าแกได้หรือ"

เทาต้าสี่เหมือนได้ชีวิตใหม่

แม่ตัวเองพูดคุยง่ายอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เมื่อก่อนก็ปิดเทอมอยู่บ้านเล่นเกม ครั้งไหนที่ถูกจับได้แล้วไม่ถูกด่าล่ะ

"เห่ ๆ ๆ งั้นผมก็เล่นต่ออีกหน่อยนะ"

หลิวเหมย "เล่นไป แม่จะไปทำอาหารให้พวกแก"

รอจนหลิวเหมยเข้าไปในครัว จางเล่อกับพวกจึงพูดอย่างอิจฉาว่า

"ต้าสี่ แม่แกดีเกินไปแล้วมั้ง เห็นแกเล่นเกมยังไม่ว่าแกเลย"

ไม่มีใครรู้สึกว่าการที่แม่ของเทาต้าสี่มาเป็นแม่บ้านให้คุณตาอู๋เป็นเรื่องน่าอาย

กลับอิจฉาที่เทาต้าสี่มีความเกี่ยวดองกับคุณตาอู๋ได้

จากนี้ไปการฝึกซ้อมเกมก็จะได้เรียนแบบพิเศษ

เทาต้าสี่ยกมุมปากขึ้น พูดอย่างภูมิใจ "ก็ต้องอย่างนั้นสิ พวกแกก็ไม่ดูว่านั่นแม่ใคร"

หลิวเหมยได้ยินเสียงบทสนทนาข้างนอกจากในครัว กำไม้นวดแป้งในมือแน่นขึ้น

เจ้าเด็กนี่ยังกร่างขึ้นมาอีก

แกคอยดูตอนที่แม่มีเวลากลับบ้านเถอะ ต้องสอนแกให้ดี ๆ อีกบทหนึ่งแน่

"ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด..."

มีคนกดกลอนรหัสอีกครั้ง

จางเล่อ "ไม่ใช่ว่าแม่ของใครมาอีกแล้วนะ"

คำพูดคำเดียว ทำให้เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนใจแทบหลุดขึ้นมาอยู่ที่ลำคอทันที

พวกเขาลืมไปว่าที่นี่คือบ้านของอู๋ไน่ ครอบครัวของพวกเขาจะตามมาหาได้อย่างไร

ประตูห้องเปิดออก

ไป๋เสวี่ยสวมชุดลำลองเดินเข้ามา

วันนี้เธอหยุด เพิ่งออกไปออกกำลังกายเสร็จแล้วกลับมา

จางเล่อพูดอย่างตื่นเต้น "เอ๊ะ พี่สาวคนสวยนี่นา"

แต่เทาต้าสี่กลับพลันมุดเข้าไปในครัว พูดกับแม่ของเขาว่า

"แม่ แม่ แม่ แม่รีบดูสาวสวยข้างนอกสิ เหมือนป้าของผมไหม"

ตอนเทาต้าสี่ยังเล็ก พี่สาวของหลิวเหมยก็ตายไปแล้ว แต่ที่บ้านเก็บรูปของเธอไว้เสมอ

เทาต้าสี่พูดตั้งแต่เด็กว่าป้าของเขาสวยกว่าแม่ของเขา

เพราะเรื่องนี้ เขายังถูกตีมาไม่น้อย

คนพูดไม่ได้ตั้งใจ แต่คนฟังจดจำใส่ใจ

หลิวเหมยก็รู้สึกมาตลอดว่าเด็กสาวที่ชื่อไป๋เสวี่ยหน้าตาเหมือนพี่สาวที่จากไปนานแล้วของเธอ