บทที่ 96 ทีมมณฑลวานวาน

การแข่งขันของกลุ่มเอ บี และซีเริ่มขึ้นพร้อมกัน

ทีมฟังไห่ลงแข่งกับอีกทีมหนึ่งในกลุ่มเอก่อน

การต่อสู้ดำเนินไปไม่ถึง 20 นาที ทีมฟังไห่ก็ทำลายผลึกของฝ่ายตรงข้ามได้อย่างง่ายดาย

จากนั้นพวกเขาก็ลงแข่งกับทีมที่สองของกลุ่มเอ

ด้วยการนำของอู๋ไน่ แม้อีกฝ่ายจะมีฝีมือไม่อ่อนด้อย แต่ทีมฟังไห่ก็ยังเอาชนะมาได้อย่างมั่นคง

หัวหน้าของทีมที่พ่ายแพ้ทั้งสองทีมมองหน้ากัน

“พวกเรายังจำเป็นต้องแข่งต่ออีกหรือ”

ตลอดช่วงเช้า พวกเขาแข่งกันอย่างตึงเครียดติดต่อกันหลายเกม พูดตามตรง สมาชิกทีมต่างก็ไม่อยากแข่งต่อแล้ว

ทีมฟังไห่ชนะรวดสองเกมและผ่านเข้ารอบแน่นอนแล้ว ต่อให้พวกเขาชนะอีกฝ่ายได้แล้วจะมีประโยชน์อะไร

“บัดซบ ไม่แข่งแล้ว กลับโรงแรมตอนนี้ยังพอไปทันบุฟเฟต์มื้อกลางวัน”

ทั้งสองทีมเห็นพ้องกันทันที ก่อนจะเดินโซเซออกจากสนามแข่งต่อหน้าต่อตาพิธีกรเสี่ยวเลี่ยง

เทาต้าสี่กุมท้องที่ร้องโครกคราก “รอบชิงชนะเลิศต้องเริ่มตอนบ่ายใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปกินบุฟเฟต์ด้วยดีไหม”

จางเล่อ “ตีนไก่ที่นายกินตอนเช้าหายไปไหนหมดแล้ว”

เทาต้าสี่ “นายก็พูดเองไม่ใช่หรือว่านั่นเป็นมื้อเช้า ตอนนี้เที่ยงแล้วนะ”

ไม่นาน การคัดเลือกของกลุ่มบีและกลุ่มซีก็เสร็จสิ้นลงเช่นกัน

กลุ่มซีไม่มีอะไรให้สงสัย ทีมโม่ตูเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะ ส่วนกลุ่มบีเกิดสถานการณ์ที่ทุกทีมชนะหนึ่งเกมและแพ้หนึ่งเกม

ท้ายที่สุด ทีมมณฑลวานวานอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนการสังหาร เอาชนะคู่แข่งขึ้นมาได้ และกลายเป็นทีมที่ผ่านเข้ารอบจากกลุ่มบี

ผลลัพธ์นี้เกินความคาดหมายของผู้ชมจำนวนมาก

ไม่มีใครคิดว่าทีมวานวานจะมีฝีมือถึงเพียงนี้ จนสามารถกลายเป็นทีมที่แย่งชิงแชมป์กับทีมโม่ตูและทีมฟังไห่ได้

หัวหน้าทีมวานวาน “เฮ้ แปลกจริง ๆ นะ พวกเราชนะเป็นเรื่องน่าประหลาดใจมากหรือไง ทำไมทุกคนถึงทำหน้าแบบนั้นกันหมด”

สมาชิกทีมวานวาน “เฮ้ย ทำหน้าเหมือนไม่เคยเห็นโลกกว้างกันเลย พวกเราก็เก่งมากเหมือนกันนะ”

พิธีกรเสี่ยวเลี่ยงขึ้นเวที “ขอแสดงความยินดีกับทีมที่ผ่านเข้ารอบทั้ง 3 ทีม พวกเขาจะชิงตำแหน่งแชมป์ รองแชมป์ และอันดับ 3 กันในอีก 1 ชั่วโมงข้างหน้า ขอให้พวกเรารอชมผลงานของพวกเขากันต่อไปครับ”

คณะกรรมการจัดการแข่งขันเองก็รู้ดีว่า สมาชิกทีมต่างแข่งกันอย่างตึงเครียดติดต่อกันหลายเกม และจำเป็นต้องมีเวลาพักผ่อน

ดังนั้นจึงให้เวลาทุกคน 1 ชั่วโมงสำหรับรับประทานอาหารและพักผ่อน

เพียงแต่เวลานี้เพียงพอให้กินอะไรลวก ๆ เพื่อรองท้องเท่านั้น

ส่วนการออกไปกินข้าวข้างนอกนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ นี่ก็เพื่อคำนึงถึงผู้ชมหลายหมื่นคนในสนามด้วย จะปล่อยให้ผู้ชมรอเป็นเวลาหลายชั่วโมงไม่ได้

“เบียร์ เหล้าขาว น้ำแร่ บุหรี่ เมล็ดแตงโม ไส้กรอกแฮม”

หลังพิธีกรเพิ่งประกาศพักการแข่งขัน 1 ชั่วโมง ป้า ๆ กว่าสิบคนที่เข็นรถเข็นขายของก็เดินเข้ามาในสนามและเริ่มตะโกนเรียกลูกค้า

นี่สะท้อนให้เห็นถึงความใส่ใจต่อผู้คนของฝ่ายจัดการแข่งขันหวางเจ๋อนงเหยาได้อย่างเต็มที่

เทาต้าสี่เลียริมฝีปาก “คุณตาอู๋อยากกินไก่ตุ๋นเห็ด หรืออยากกินมะเขือเทศผัดไข่ล่ะ”

อู๋ไน่มองซ้ายมองขวา “ที่ไหนมีข้าวขาย แล้วไก่ตุ๋นเห็ดนั่นอยู่ที่ไหน”

เทาต้าสี่บุ้ยปากไปทางป้า ๆ ที่ขายของ “ก็ป้าคนขายของไง ฉันเห็นบนรถเข็นมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลายรส เดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้สักหน่อย”

อู๋ไน่พูดไม่ออก

“ซื้อของพวกเธอมาก็พอ ฉันไม่หิว”

สมาชิกทีมทั้ง 4 คนมองหน้ากัน สุดท้ายจึงตัดสินใจไปด้วยกัน เพื่อซื้อรสชาติที่แต่ละคนชอบ

หลังจากทั้ง 4 คนออกไปได้ไม่นาน เมิ่งหลงก็ถือกล่องใส่อาหารใบใหญ่มา

“เอ๊ะ คุณตา สมาชิกทีมของคุณตาไปไหนแล้วครับ”

อู๋ไน่กำลังหลับตาพักผ่อน พอได้ยินเช่นนั้นก็ลืมตาขึ้น

“ไปซื้อข้าว”

เมิ่งหลงวางกล่องใส่อาหารลงบนโต๊ะ “จะซื้ออะไรอีกล่ะครับ ผมให้คนขับรถไปซื้อกับข้าวมาไว้ก่อนแล้ว เลยเอามาส่งให้พวกคุณตาด้วย”

สมแล้วที่เป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูล การทำอะไรล้วนรอบคอบและมีหน้ามีตา

อู๋ไน่รับกล่องอาหารมา “ถ้าอย่างนั้นฉันขอขอบคุณแทนพวกเขาด้วย”

เมิ่งหลงหัวเราะเบา ๆ “พวกเราต่างก็เป็นผู้เข้าแข่งขันเหมือนกัน หลังแข่งจบก็เป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกครับ คุณตากินก่อนเถอะ ผมขอตัวกลับก่อน”

เมิ่งหลงไม่ได้พูดถึงการแข่งขันช่วงบ่ายแม้แต่คำเดียว

อู๋ไน่เปิดกล่องใส่อาหาร กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยฟุ้งออกมาในทันที คนขับรถของเมิ่งหลงสั่งอาหารมาจากโรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองซูเฉิง

กล่องใส่อาหารแบ่งเป็น 5 ชั้น แต่ละชั้นมีอาหารเลิศรสอยู่ 1 อย่าง ส่วนชั้นล่างสุดเป็นขนมทำมือประณีต

เมื่อจางเล่อ เทาต้าสี่ และคนอื่น ๆ ถือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เติมน้ำร้อนเรียบร้อยกลับมาอย่างระมัดระวัง

พวกเขาก็เห็นคุณตาอู๋กำลังกินอาหารเลิศรสและขนมประณีต ภาพตรงหน้าทำเอาราวกับฟ้าถล่มลงมา

ใครจะไปรู้ว่าเมื่อครู่พวกเขาต้องต่อแถวรับน้ำร้อนอย่างยากลำบากเพียงใด

ทุกคนต่างต่อแถวรอรับน้ำร้อนเพื่อชงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

สุดท้ายยังเป็นฝ่ายจัดการแข่งขันที่เห็นว่าพวกเขาเป็นผู้เข้าแข่งขัน จึงพาไปหาน้ำร้อนจากที่อื่น

อู๋ไน่ “ทำไมพวกเธอถึงเพิ่งกลับมา อาหารจะเย็นหมดแล้ว”

เทาต้าสี่พูดไม่ออก

จางเล่อพูดไม่ออก

เทาต้าสี่นั่งลงด้วยสีหน้าราวกับมะระขม “คุณตา อาหารพวกนี้มาจากไหนหรือ”

อู๋ไน่ “คนใจดีเอามาให้ รีบกินเถอะ การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้ว”