บทที่ 102 ช่างฝีมือในยุคสมัยนี้มันอยู่ยากจริงๆ!

ความจริงแล้วโจวอันไม่ได้คาดหวังกับที่ดินสำหรับปลูกสร้างบ้านพักอาศัยผืนใหม่มากนัก เขากะคร่าวๆ ว่าขนาดของที่ดินผืนใหม่น่าจะพอๆ กับบ้านเก่า ซึ่งที่ดินของบ้านเก่านั้นมีขนาดไม่ใหญ่เลยจริงๆ มีห้องสำหรับนอนสองห้อง ห้องครัวหนึ่งห้อง และโรงเก็บฟืนอีกหนึ่งห้อง นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว ลานบ้านค่อนข้างกว้างหน่อย แต่ลานบ้านก็ไม่ได้รวมอยู่ในพื้นที่ของที่ดินสำหรับปลูกสร้าง ลานบ้านเป็นสิ่งที่ชาวบ้านล้อมรั้วกันเอาเอง ไม่นับรวมอยู่ในพื้นที่ที่ดิน แทบจะทุกหลังคาเรือนต่างก็ล้อมรั้วทำลานบ้านเล็กๆ กันทั้งนั้น ขอแค่ไม่ได้ล้อมกินพื้นที่กว้างจนเกินไป โดยทั่วไปก็ไม่มีใครมานั่งจับผิดหรอก บ้านในยุคสมัยนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าพื้นที่ส่วนกลางหรอกนะ

โจวอันกะดูแล้วว่าตัวบ้านเก่าน่าจะมีพื้นที่ประมาณ 60 ตารางเมตร พูดตามตรง สำหรับครอบครัวที่มีสมาชิกเยอะอย่างครอบครัวของโจวอัน มันค่อนข้างจะคับแคบไปหน่อย บ้านขนาดเล็กแบบนี้ ถ้าอยู่กันเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนก็ยังพอไหว แต่สำหรับเด็ก 9 คนที่กำลังอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน มันแออัดยัดเยียดเกินไปจริงๆ โจวอันแอบหวังลึกๆ ว่าที่ดินผืนใหม่จะมีขนาดใหญ่กว่าบ้านเก่าสักหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงนัก ท้ายที่สุดแล้วก็ได้ย้ายไปอยู่ทำเลทองแล้ว ถ้ายังจะได้พื้นที่ใหญ่ขึ้นอีก มันจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ น่ะเหรอ?

หลังจากปรึกษาหารือกับผู้ใหญ่บ้านเสร็จ โจวอันก็เตรียมตัวลงมือหาคนงานก่อสร้าง คนงานสร้างบ้านไม่จำเป็นต้องเข้าไปหาในตำบลเลย ในหมู่บ้านมีถมเถไป ท้ายที่สุดแล้วคนในหมู่บ้านก็สร้างบ้านดินดิบกันมาตั้งหลายหลัง ทุกคนล้วนแต่มีประสบการณ์กันทั้งนั้น แต่ตอนนี้ที่ดินผืนใหม่ยังไม่อนุมัติลงมา เรื่องหาคนงานก็คงต้องชะลอไว้ก่อน เรื่องคนงานยังไม่รีบ แต่เรื่องงานช่างไม้สามารถเริ่มได้เลย

โจวอันลองคิดๆ ดูแล้ว ยังมีอีกหลายส่วนเลยที่ต้องใช้ช่างไม้ อย่างแรกเลยก็คือประตูรั้วกับประตูบ้าน ที่ต้องให้ช่างไม้เป็นคนทำ ในยุคสมัยนี้ ในชนบทแทบจะไม่มีใครใช้ประตูเหล็กดัดกันหรอก ทุกบ้านต่างก็ใช้ประตูไม้แบบดั้งเดิมกันทั้งนั้น ถึงจะเป็นประตูไม้เหมือนกัน แต่ถ้าได้ช่างไม้ฝีมือดีมาทำ ประตูที่ได้ก็จะแข็งแรงทนทานกว่า โต๊ะเก้าอี้และม้านั่งของเดิมที่บ้านโจวอัน ก็ล้วนแต่เป็นของโบราณอายุสิบกว่าปีแล้วทั้งสิ้น ช่วงก่อนหน้านี้ตอนที่โจวอันนั่งจัดการของป่าอยู่บนเก้าอี้ เผลอแป๊บเดียวเก้าอี้ก็พังจนหงายหลังล้มตึงขาชี้ฟ้าไปเลย ของห่วยๆ พรรค์นี้ โจวอันไม่คิดจะขนเอาไปใช้ในบ้านหลังใหม่หรอก สู้ให้ช่างไม้ทำโต๊ะเก้าอี้ชุดใหม่ให้ ส่วนของเก่าพวกนี้ก็จับโยนเข้าเตาเผาเป็นฟืนไปซะให้หมด! นอกจากนี้ โจวอันยังอยากให้ช่างไม้ทำตู้เพิ่มอีกสักสองสามใบ เอาไว้เก็บข้าวของเครื่องใช้จิปาถะ

โจวอันลองค้นดูในความทรงจำ ในหมู่บ้านก็พอมีคนที่ทำวิชาช่างไม้เป็นอยู่บ้างสองสามคน แต่ถ้าจะพูดถึงคนที่ฝีมือดีที่สุด ก็ต้องยกให้ช่างไม้จ้าว! ช่างไม้จ้าวปีนี้อายุประมาณสี่สิบกว่าๆ แค่ฟังจากแซ่ก็รู้แล้วว่า เขาไม่ใช่คนท้องถิ่นที่เกิดและโตในหมู่บ้านตระกูลโจว เขาเหมือนกับครอบครัวของเฉิงเอ้อร์ยา ที่อพยพลี้ภัยความอดอยากมาจากทางมณฑลเหอหนาน ตอนที่ช่างไม้จ้าวเพิ่งจะอพยพมาถึง เขาก็อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ แต่กลับมีฝีมืองานช่างไม้ที่เป็นเลิศ ตอนที่เพิ่งลี้ภัยมาถึง คนทั้งครอบครัวหิวโซจนผอมโซเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ราวกับโครงกระดูกเดินได้ก็ไม่ปาน แต่หลังจากย้ายมาอยู่ตงเป่ยได้ไม่กี่ปี ไม่เพียงแต่จะสร้างบ้านได้อย่างสวยงาม แต่ยังได้แต่งงานกับภรรยาคนสวยอีกด้วย ทั้งหมดนี้ก็ต้องพึ่งพาวิชาชีพของเขานี่แหละ ทำโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง กระบวย และกะละมังไม้เอาไปขายแลกเงิน