บทที่ 101 ดีเลิศจนแทบจะจินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว!

ทันทีที่หวังซิ่วอิง ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูรั้วออก ก็มองเห็นเนื้อติดมันเต็มตะกร้านั้นทันที เนื้อในตะกร้าใบนี้ ส่วนที่เป็นมันก็ขาวจั๊วะ ส่วนที่เป็นเนื้อแดงก็แดงสดใส มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นเนื้อสดคุณภาพดี หวังซิ่วอิงฉีกยิ้มกว้าง เปิดประตูรั้วให้กว้างขึ้น เพื่อให้โจวอันเดินเข้ามา "อ้าว เสี่ยวอันนี่เอง มาหาตาเฒ่าบ้านฉันใช่ไหมจ๊ะ? แกอยู่ข้างนอกน่ะ เดี๋ยวป้าไปเรียกมาให้นะ!" หวังซิ่วอิงพูดจบ ก็ชี้นิ้วเข้าไปในบ้าน พร้อมกับเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น "เสี่ยวอัน เข้าไปนั่งรอในบ้านก่อนสิจ๊ะ! เดี๋ยวป้ามานะ!"

ในความทรงจำจากชาติที่แล้วของโจวอัน คุณย่าซิ่วอิงคนนี้ถือว่าเป็นคนดีใช้ได้เลยทีเดียว แต่เวลาปฏิบัติกับพวกลูกหลานรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ก็ไม่ได้กระตือรือร้นขนาดนี้หรอกนะ อย่างว่าแหละ คนเราต้องมีของดีมีฝีมือซะก่อน ถึงจะได้รับการให้ความสำคัญและความเคารพจากคนอื่น แต่โจวอันก็ไม่ได้เดินเข้าไปในบ้าน ทำเพียงแค่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูรั้วเงียบๆ รออยู่ประมาณสิบนาที ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านเดินกลับมาพร้อมกับคุณย่าซิ่วอิง พอผู้ใหญ่บ้านเห็นโจวอัน ก็รีบสาวเท้าเข้ามาทักทายทันที "อ้าว เสี่ยวอันนี่เอง มีธุระอะไรกับปู่หรือเปล่า?" โจวอันไม่ได้บอกจุดประสงค์ในการมาอย่างตรงไปตรงมา แต่กลับยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไรหรอกครับ แค่อยากจะมาเยี่ยมคุณปู่ผู้ใหญ่บ้านน่ะครับ"

ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนฉลาดหลักแหลมราวกับปีศาจเฒ่า พอเห็นโจวอันหิ้วของมาด้วย ก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยแน่ๆ ผู้ใหญ่บ้านตบไหล่โจวอันเบาๆ แล้วส่งสัญญาณให้เขาเดินเข้าไปในบ้าน "ได้ยินมาว่าช่วงก่อนหน้านี้เธอไปที่ร่องหินผามา แถมยังพาเจ้าต้าลี่ไปด้วยใช่ไหม รีบเข้ามาในบ้าน เล่าให้ปู่ฟังหน่อยสิ!" ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในบ้าน ผู้ใหญ่บ้านถอดรองเท้าออก แล้วปีนขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตาทันที พร้อมกับตบลงบนพื้นที่ว่างข้างๆ บนเตียงเตา เอ่ยปากชวนโจวอันด้วยรอยยิ้มเมตตา "มา! เสี่ยวอัน ขึ้นมานั่งคุยกับปู่บนเตียงเตานี่มา"

สำหรับครอบครัวชาวตงเป่ย การต้อนรับแขกก็มีธรรมเนียมปฏิบัติเหมือนกันนะ ถ้าเป็นแขกธรรมดาทั่วไปมาเยี่ยมเยียน ปกติก็จะยกเก้าอี้มาให้แขกนั่ง มีแต่แขกคนสำคัญที่ให้ความเคารพเป็นพิเศษ หรือไม่ก็ญาติสนิทมิตรสหายที่คุ้นเคยกันดีเท่านั้น ถึงจะได้รับเชิญให้ขึ้นไปนั่งบนเตียงเตาด้วยกัน โจวอันย่อมเข้าใจธรรมเนียมข้อนี้ดี การได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเป็นพิเศษจากผู้ใหญ่บ้านแบบนี้ ทำเอาเขารู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ แต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้อายเหนียมอายอะไร ยิ้มรับพยักหน้า แล้วก็เริ่มถอดรองเท้าปีนขึ้นไปบนเตียงเตา บนเตียงเตามีโต๊ะตัวเล็กวางอยู่หนึ่งตัว บนโต๊ะมีถั่วลิสงวางอยู่หนึ่งจาน ผู้ใหญ่บ้านหยิบถั่วลิสงยื่นส่งให้โจวอันไปพลาง ก็เอ่ยถามไปพลาง "เสี่ยวอัน คราวนี้เธอกับต้าลี่ไปที่ร่องหินผาเป็นยังไงบ้าง? ราบรื่นดีไหม?" "โดยรวมก็ถือว่าราบรื่นดีครับ ล่ากวางดาวป่ามาได้ตัวนึง แล้วก็ได้หมีสีน้ำตาลมาอีกตัวนึงครับ" "โห! หมีสีน้ำตาลเลยเหรอ! ไอ้หนู ยอดเยี่ยมไปเลยนะเนี่ย!" ตอนที่ผู้ใหญ่บ้านพูด แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เอ่ยปากชมเชยออกมาอย่างไม่ขาดปาก โจวอันชี้นิ้วไปที่ตะกร้าใส่เนื้อหมีที่เพิ่งวางไว้บนโต๊ะตอนเดินเข้ามา "หมีสีน้ำตาลที่ล่ามาได้ ผมกับพี่ต้าลี่แบ่งกันคนละครึ่งครับ คราวนี้ผมก็เลยเอาเนื้อมาฝากคุณปู่ให้ลองชิมดูสักหน่อยครับ!"

พอเห็นเนื้อเต็มตะกร้าใบนั้น อารมณ์ของผู้ใหญ่บ้านก็ยิ่งเบิกบานขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว "ฮ่าๆ เด็กๆ ในหมู่บ้านตั้งเยอะตั้งแยะ มีแต่เสี่ยวอันนี่แหละที่มีความกตัญญูที่สุด!" "เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เองครับ!" พูดคุยทักทายกันพอหอมปากหอมคอ โจวอันก็เตรียมตัวเข้าสู่ประเด็นหลัก เขาเล่าเรื่องที่เตียงเตารั่วจนควันรมคนในบ้านเมื่อหลายวันก่อนให้ผู้ใหญ่บ้านฟังอย่างละเอียด เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้าน โจวอันไม่ได้แพร่งพรายให้ใครรู้ ดังนั้นผู้ใหญ่บ้านจึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนจริงๆ พอผู้ใหญ่บ้านฟังจบ สีหน้าก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันที "เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง! เฮ้อ บ้านของเธอหลังนั้นมันก็เก่ามากแล้ว ดูท่าทางจะอยู่ต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ เรื่องสร้างบ้านใหม่นี่เธอต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุดเลยนะ!"