บทที่ 100 รถจักรยานในยุคนี้มันหายากจริงๆ นะ!

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา โจวอันคอยเฝ้าดูแลน้องสาวทั้งสองคนด้วยตัวเอง ปล่อยให้พวกปัญญาชนหญิงพาน้องชายคนอื่นๆ กลับหมู่บ้านไปก่อน น้องสาวฟื้นตัวได้เร็วมาก โชคดีที่สูดดมควันไฟเข้าไปไม่เยอะเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นถ้าปอดพังขึ้นมาล่ะก็ คงต้องกลายเป็นโรคเรื้อรังไปตลอดชีวิตแน่ๆ ห้องพักผู้ป่วยของป้ากุ้ยอยู่ชั้นบน โจวอันยังหาเวลาแวะไปเยี่ยมมาด้วย บาดแผลตามจุดอื่นๆ บนร่างกาย หายดีเป็นปกติหมดแล้ว มีแค่ขาที่เจ็บหนักที่สุด ตอนนี้ยังคงต้องรักษาตัวอยู่ ยังลงจากเตียงไม่ได้ โจวต้าลี่รั้งอยู่ในหมู่บ้านมาตลอด เพื่อช่วยดูแลพวกน้องชายของเขา ดังนั้นหน้าที่เอาไก่ป่ามาส่ง ก็เลยตกเป็นของโจวเยว่ โจวเยว่ยังตุ๋นซุปไก่หม้อเบ้อเริ่มเอามาให้โจวอันด้วย เพื่อให้เขาเอาไปป้อนน้องสาวทั้งสองคน ปีนี้โจวเยว่เพิ่งจะอายุแค่สิบสองสิบสามขวบ ต้องเดินเท้าข้ามเขามาไกลขนาดนี้ไม่พอ ยังต้องหิ้วของหนักอึ้งมาอีก โจวอันรู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูกจริงๆ ครอบครัวนี้ล้วนแต่เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ คบหาเป็นเพื่อนแท้ได้จริงๆ

น้องสาวทั้งสองคนนอนอยู่โรงพยาบาลสามวัน อาการก็หายดีเกือบเป็นปกติแล้ว หมอบอกว่าสามารถออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านได้แล้ว แน่นอนว่าโจวอันย่อมไม่ยอมให้น้องสาวทั้งสองคนเดินกลับบ้านแน่ๆ ก็เลยทำได้เพียงกลับหมู่บ้านไปยืมรถจักรยานมาก่อน หลังจากเดินเท้ากลับมาถึงหมู่บ้านโดยใช้เวลาไปสองสามชั่วโมง โจวอันก็ไปหาพี่เฉินเหยา "พี่เฉินเหยาครับ รถจักรยานคันนี้ผมขอยืมใช้อีกสักรอบได้ไหมครับ ผมต้องไปรับน้องสาวสองคนกลับมาน่ะครับ" เฉินเหยาพยักหน้ารับคำโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "รถจอดอยู่ตรงกำแพงลานบ้านนั่นแหละ ถ้าเธอจะใช้ก็ปั่นไปได้เลยนะ!" โจวอันส่งยิ้มกว้างแสดงความขอบคุณให้เฉินเหยา ก่อนจะเอ่ยถึงแผนการของตัวเองออกมา "ขอบคุณมากครับพี่เฉินเหยา ผมตั้งใจว่าอีกสักพักจะซื้อรถจักรยานให้ที่บ้านสักคันน่ะครับ" พอพี่เฉินเหยาได้ยินแบบนี้ ก็คิดว่าโจวอันคงจะเกรงใจ ไม่กล้ามายืมรถจักรยานของเธอแล้ว เธอก็เลยรีบโบกไม้โบกมือ พูดด้วยท่าทางสบายๆ ว่า "น้องโจวอัน รถจักรยานของพี่ก็จอดอยู่แต่ในลานบ้าน อยากใช้ก็มาปั่นไปได้เลย เธอไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ!"

โจวอันรู้ว่าเธอเข้าใจผิด ก็เลยรีบอธิบาย "ไม่ได้เกรงใจหรอกครับ ผมรู้ว่าพี่เฉินเหยาใจกว้าง แต่ถ้าที่บ้านเกิดเรื่องฉุกเฉินอะไรขึ้นมา เหมือนอย่างคราวนี้ มีรถจักรยานไว้สักคันมันก็สะดวกกว่าจริงๆ นั่นแหละครับ" เฉินเหยาฟังจบก็พยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดนี้ "นั่นก็จริง แต่รถจักรยานในยุคนี้มันหายากจริงๆ นะ!" ฐานะทางบ้านของเฉินเหยาถือว่าดีมาก ขนาดเธอยังบอกว่ารถจักรยานหายาก ก็แสดงว่าไอ้ของพรรค์นี้มันหายากจริงๆ นั่นแหละ โจวอันฟังจบก็ถูมือไปมา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแหยๆ ด้วยความเกรงใจ "คูปองซื้อรถจักรยานมันหายากจริงๆ นั่นแหละครับ ผมก็เลยอยากจะขอร้องพี่เฉินเหยา ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ผมหน่อย ถ้ามีก็ช่วยซื้อไว้ให้ผมสักใบนะครับ" พอเฉินเหยาได้ยินแบบนี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูหนักใจขึ้นมา "การซื้อรถจักรยานตอนนี้มันไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่เลยนะ คูปองรถจักรยานถูกปั่นราคาซะแพงหูฉี่ เงินที่ใช้ซื้อคูปองใบเดียว เผลอๆ จะแพงกว่าราคารถจักรยานซะอีก!"

รถจักรยานในยุคหกศูนย์นี้ ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะซื้อได้ตามใจชอบ ต้องมีคูปองถึงจะซื้อได้ และคูปองนี่ก็ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนก็จะได้มาง่ายๆ อย่างพวกชาวนาต๊อกต๋อยในหมู่บ้านแบบพวกเขาเนี่ย แทบจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับของพรรค์นี้เลยด้วยซ้ำ จะมีก็แต่พวกพนักงานดีเด่นหรือผู้ใช้แรงงานตัวอย่างเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้รับคูปองรถจักรยานเป็นรางวัล ถ้าพวกเขาไม่ได้ใช้คูปองใบนี้ คูปองรถจักรยานถึงจะค่อยๆ หลุดรอดเข้าสู่ตลาด เดิมทีคูปองรถจักรยานที่แจกจ่ายออกมาก็มีน้อยอยู่แล้ว ส่วนที่หลุดเข้ามาในตลาดก็ยิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ ดังนั้นราคาคูปองรถจักรยานในตลาดมืด จึงถูกปั่นซะแพงลิบลิ่ว รถจักรยานธรรมดาคันหนึ่งราคาประมาณร้อยกว่าหยวน แต่คูปองรถจักรยานใบหนึ่งสามารถขายได้ถึงสองร้อยหยวนเลยทีเดียว แถมยังไม่ใช่ของที่จะหาเจอได้ง่ายๆ อีกด้วย ต้องอาศัยดวงล้วนๆ โจวอันยิ้มอย่างอ่อนใจ แบมือทั้งสองข้างออก "เฮ้อ ไม่ว่าจะแพงแค่ไหนก็ต้องซื้อครับ เด็กที่บ้านเยอะแยะ ถ้าไม่มีรถจักรยานสักคันมันลำบากจริงๆ ครับ!" เฉินเหยาพยักหน้าอย่างเข้าใจ สุดท้ายก็รับปาก "ตกลง งั้นเดี๋ยวพี่จะให้คนที่บ้านช่วยดูให้ ถ้ามีคูปองเมื่อไหร่ จะให้เขารีบซื้อไว้ให้ก่อนเลยนะ" พอได้ยินแบบนี้ โจวอันก็เอ่ยขอบคุณอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ "เยี่ยมเลย! งั้นก็รบกวนพี่เฉินเหยาด้วยนะครับ!" ที่บ้านของพี่เฉินเหยามีเส้นสายอยู่ โจวอันรู้ว่าเรื่องคูปองรถจักรยานน่าจะจัดการได้ไม่ยากแล้ว แต่เขาต้องหาทางรวบรวมเงินให้ได้เยอะๆ ซื้อคูปองรถจักรยานก็ต้องใช้เงิน ซื้อรถจักรยานก็ต้องใช้เงินอีก ดูทรงแล้วเดี๋ยวพอสร้างบ้านต้องจ้างช่างก่อสร้าง ก็ต้องใช้เงินอีกเพียบ! ก่อนหน้านี้ถึงแม้โจวอันจะเก็บหอมรอมริบมาได้หลายร้อยหยวน แต่พอต้องมาเจอเรื่องเสียเงินเยอะแยะขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเงินที่มีจะเริ่มไม่พอใช้ซะแล้วสิ!

หลังจากปั่นรถจักรยานไปรับน้องสาวทั้งสองคนกลับมาถึงบ้าน โจวอันก็วุ่นวายสุดๆ ตอนนี้บ้านใหม่ยังไม่ได้สร้าง ก็ต้องทนอยู่บ้านเก่าไปก่อน เตียงเตาดินดิบพังๆ นั่น โจวอันไม่กล้าใช้แล้ว ไม่เพียงแต่จะเป็นรูจนควันรั่ว แต่ปล่องระบายควันก็ยังอุดตันอีกต่างหาก โชคดีที่ช่วงสองสามวันนี้อากาศยังไม่หนาวจัดจนเกินไป แถมที่บ้านก็ยังมีผ้าห่มขนเป็ดอยู่ ก็ยังพอถูไถทนหนาวไปได้บ้าง โจวอันไปขุดดินเหนียวสีเหลืองที่ตีนเขากลับมา ผสมน้ำแล้วกวนๆ ให้เข้ากัน จากนั้นก็เริ่มลงมือซ่อมแซมบ้านซอมซ่อหลังนี้ เอาดินไปอุดรอยรั่วที่ลมพัดเข้ามาได้ ขอแค่ลมไม่พัดเข้ามาก็พอแล้ว หลังจากซ่อมแซมบ้านซอมซ่อแบบลวกๆ เสร็จ โจวอันก็เตรียมตัวลงมือทำมื้อเที่ยง อาการของน้องสาวทั้งสองคนดีขึ้นมากแล้ว กำลังหยอกล้อหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกันอยู่บนเตียงเตา พวกน้องชายบางคนก็ช่วยทำงานอยู่ในลานบ้าน บางคนก็คอยเล่นเป็นเพื่อนน้องสาว บรรยากาศในบ้านกลับมาอบอุ่นและสนุกสนานเหมือนอย่างเคย โจวอันมองดูแล้วก็รู้สึกเบิกบานใจ อารมณ์ดีแบบนี้ก็ต้องทำของอร่อยๆ กินกันสักหน่อย โจวอันหยิบไพกาออกมาจากในมิติสิบกว่าตัว มิติพกพามีความสามารถในการรักษาความสด ไพกาที่หยิบออกมาจึงดูสดใหม่เหมือนตอนที่เพิ่งถูกฆ่า เลือดก็ยังไหลซึมอยู่เลย โจวอันใช้มีดเล่มเล็กกรีดลงบนหัวของไพกา แล้วดึงรวดเดียว ถลกหนังไพกาทั้งตัวออกมาอย่างง่ายดาย ขนาดตัวของไพกามันเล็ก ผืนหนังที่ได้ก็ย่อมเล็กตามไปด้วย หนังไพกาพวกนี้ เอาไปขายที่สหกรณ์การเกษตรก็คงไม่ได้เงินสักกี่เหมาหรอก แต่โจวอันก็ไม่ยอมทิ้งให้เสียของ ขนของไพกาก็ถือว่าฟูนุ่มและอบอุ่นดีเหมือนกัน รอให้ลุงต้าชุนช่วยจัดการฟอกหนังให้สักหน่อย เอาหนังไพกาพวกนี้ มาตัดเย็บเป็นถุงมือกันหนาวให้พวกน้องๆ ใส่ ก็ถือว่ายอดเยี่ยมไปเลยล่ะ

"ว้าว! พี่ใหญ่ เนื้อหนูนี่มันอร่อยจังเลย! รสชาติไม่เห็นเหมือนที่เคยกินเมื่อก่อนเลยนะ!" โจวอันไม่ได้บอกพวกน้องๆ หรอกว่านี่คือตัวอะไร พวกน้องชายก็เลยพากันคิดว่าเป็นหนูดำตัวเบ้อเริ่ม ถึงจะเป็นหนูดำตัวเบ้อเริ่ม แต่ขอแค่เป็นฝีมือทำกับข้าวของพี่ใหญ่ พวกเขาก็สวาปามกันเรียบวุธ แถมในช่วงสามปีแห่งความอดอยาก หนูถือเป็นของดีเลยนะ ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปตั้งเยอะ กว่าจะจับไอ้เจ้านี่มากินได้ โจวอันคีบกับข้าวใส่ชามให้พวกน้องๆ ไปพลาง ก็อธิบายไปพลาง "นี่ไม่ใช่หนูตัวเบ้อเริ่มหรอกนะ นี่คือไพกาที่พี่ล่ามาจากบนเขาต่างหากล่ะ ไอ้เจ้านี่มันไม่สกปรกแถมยังอร่อยมากด้วย!"

เมนูไพกาน้ำแดงวันนี้ รสชาติมันอร่อยล้ำจริงๆ เนื้อเนียนนุ่มสุดๆ เนื้อแดงเยอะแต่ก็ไม่เหนียวเลยสักนิด กับข้าวจานนี้กินเจริญอาหารมาก โจวอันยังอดใจไม่ไหวต้องเบิ้ลข้าวไปอีกชามเลยล่ะ หลังจากกินข้าวเสร็จ โจวอันก็หิ้วตะกร้าเตรียมตัวออกจากบ้าน "เสี่ยวฝู นายกับพวกน้องๆ อยู่บ้านดีๆ นะ เดี๋ยวพี่ขอออกไปทำธุระข้างนอกแป๊บนึง!" ของที่อยู่ในตะกร้าสานไม้ไผ่ของโจวอัน ไม่ใช่อะไรอื่น แต่มันคือเนื้อนั่นเอง แน่นอนว่าเนื้อนี่ไม่ใช่เนื้อไพกา แต่เป็นเนื้อหมี ไอ้เจ้านี่ถึงจะอร่อยแค่ไหน แต่เอาไปเป็นของฝากก็ดูไม่ค่อยสมเกียรติเท่าไหร่ ถ้าอยากจะเอาไปฝากผู้หลักผู้ใหญ่ ก็ต้องเป็นเนื้อหมีนี่แหละถึงจะดูเข้าที! เนื้อหมีในตะกร้านี้น่าจะหนักประมาณสิบสองสิบสามชั่งได้ แถมยังมีแต่มันเยิ้มๆ เนื้อแดงมีแค่นิดเดียว มองปราดเดียวก็เห็นแต่เนื้อติดมันสีขาวโพลน ชาวชนบทก็ชอบกินแต่เนื้อติดมันแบบนี้แหละ เนื้อแดงๆ ยังไม่ค่อยมีใครพิศวาสเลย โจวอันหิ้วตะกร้า จุดหมายปลายทางก็คือบ้านของผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง ในอีกหลายสิบปีให้หลัง การจะสร้างบ้านสักหลัง ต้องขอเอกสารและใบอนุญาตสารพัดอย่าง ไม่อย่างนั้นก็จะกลายเป็นสิ่งก่อสร้างผิดกฎหมาย ในยุคหกศูนย์แบบนี้ ถึงแม้จะไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น แต่พอเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับที่ดินสำหรับปลูกสร้างบ้านพักอาศัย มันก็มีกลเม็ดเคล็ดลับและช่องทางของมันอยู่ โจวอันอาศัยอยู่ในบ้านเก่า ถ้าจะสร้างบ้านใหม่ ก็ต้องขอที่ดินผืนใหม่ ถ้าอยากจะได้ที่ดินสำหรับปลูกสร้างบ้านพักอาศัย เรื่องนี้ต้องพึ่งพาบารมีของผู้ใหญ่บ้านเท่านั้น!

บ้านของผู้ใหญ่บ้านก็เป็นบ้านดินดิบเหมือนกัน ไม่ใช่บ้านก่ออิฐถือปูน แต่เมื่อสองปีก่อนเพิ่งจะรีโนเวทไป มองดูแล้วก็ยังถือว่าดูดีมีชาติตระกูลอยู่ "ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" โจวอันเคาะประตูรั้วอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็มีคนมาเปิดประตู คนที่มาเปิดประตูไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้าน แต่เป็นภรรยาของเขา ผู้ใหญ่บ้านตอนนี้ก็อายุมากแล้ว ภรรยาของเขาก็ย่อมไม่สาวแล้วเช่นกัน คนรุ่นหลังในหมู่บ้าน ส่วนใหญ่ก็เรียกเธอว่าคุณย่าซิ่วอิงกันทั้งนั้น พอเห็นว่าใครมาเปิดประตู โจวอันก็รีบเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาททันที "คุณย่าซิ่วอิงครับ คุณปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่ไหมครับ?"