บทที่ 99 สร้างบ้านใหม่ทำเตียงเตาใหม่ให้พวกนาย!

น้องสามโจวกังเดิมทีก็อยากจะไปด้วยเหมือนกัน แต่ถ้าเขาไปด้วย ที่บ้านก็จะไม่มีคนเฝ้า แถมในบ้านยังมีของเยอะแยะขนาดนั้น ไม่มีทางเลือก เขาทำได้เพียงอยู่เฝ้าบ้าน โจวกังในวัยเพียง 10 ขวบ วันนี้ใช้ชีวิตผ่านไปอย่างทุกข์ทรมานเป็นพิเศษ ตลอดทั้งวันเอาแต่คอตก ในใจคอยเป็นห่วงว่าอาการของน้องสาวทั้งสองคนจะเป็นอย่างไรบ้าง ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บ้านทั้งวันจนตาสองข้างบวมเป่งราวกับลูกวอลนัต

โจวอันหลังจากได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เรื่องนี้จะไปโทษน้องสามไม่ได้เลย เขาแค่กลัวว่าน้องสาวจะหนาว ไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย โจวอันในตอนนี้รู้สึกตำหนิตัวเองอยู่ลึกๆ โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ถ้าเขาไม่ได้ไปที่ร่องหินผา เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นใช่ไหม? ถ้าเขาสามารถสร้างบ้านใหม่ให้เสร็จโดยเร็ว ให้เด็กๆ ย้ายไปอยู่บ้านใหม่นอนเตียงเตาใหม่ ก็คงไม่เป็นแบบนี้อย่างแน่นอน

เรื่องสร้างบ้านใหม่ โจวอันคิดไว้ตั้งนานแล้ว แต่ก็ยังปลีกตัวไปทำไม่ได้สักที อิฐดินดิบที่ชาวบ้านส่งมาให้ก็มีมากพอแล้ว ความจริงสามารถเริ่มลงมือสร้างได้เลย แต่โจวอันเพื่อที่จะตุนเสบียงและเงินให้ได้มากขึ้น ก็เลยผัดวันประกันพรุ่งมาตลอด ในจิตใต้สำนึกของโจวอัน บ้านซอมซ่อหลังนี้ยังพออยู่ได้ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหาเงินหาของ โจวอันเพิ่งจะตระหนักได้ในตอนนี้ว่าตัวเองคิดผิดไปแล้ว แค่บ้านที่อบอุ่นและสะดวกสบายยังไม่มี จะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีได้ยังไง?

น้องสามโจวกังตอนนี้ยังคงปาดน้ำตา เห็นได้ชัดว่ารู้สึกผิดจนแทบแย่ "ฮือๆ โทษผมเองแหละ ผมไม่น่าไปจุดไฟที่เตียงเตาเลย ผมเป็นคนทำร้ายน้องสาวทั้งสองคนเอง..."

โจวอันเห็นแบบนั้นก็รู้สึกจมูกเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมาเหมือนกัน น้องชายที่เชื่อฟังและรู้ความขนาดนี้ ใครจะไปใจร้ายตำหนิลง? โจวอันดึงน้องสามเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ "เสี่ยวกัง นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย โทษพี่ใหญ่เองที่ดูแลพวกนายไม่ดี! นายไม่ต้องกังวลไปนะ เดี๋ยวพี่ใหญ่จะหาทางจัดการเอง"

หลังจากปลอบประโลมน้องสามเสร็จ โจวอันก็สาวเท้าด้วยความรวดเร็ว มุ่งหน้าไปทางบ้านของโจวต้าลี่ ในตอนนั้นที่บ้านของโจวต้าลี่ มีแค่เขากับน้องสาวโจวเยว่เพียงสองคน พวกเขากำลังหยิบเนื้อหมีในกระสอบออกมาทีละชิ้น ทาเกลือแล้วเตรียมจะนำไปแขวนไว้

"พี่ พี่ตอนนี้เก่งสุดๆ ไปเลย! ไปเอาเนื้อหมีกลับมาได้เยอะแยะขนาดนี้เนี่ย!" "ฮี่ๆ อันจื่อเก่งกว่าต่างหากล่ะ ถ้าไม่ได้เขา หมีป่าตัวนี้ก็คงล่ากลับมาไม่ได้หรอก!" "ดีจังเลย! ถ้าแม่รู้ว่าพี่ล่าสัตว์เป็นแล้ว ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย!"

โจวต้าลี่ถอนขนไก่ป่าไปพลาง ก็พูดด้วยรอยยิ้มเบิกบานไปพลาง "เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปที่สถานีอนามัยในตำบลสักหน่อย เอาไก่ป่าพวกนี้ไปส่งให้ ไก่ป่ามีสารอาหารเยอะ เอาไปบำรุงขาให้แม่น่ะดีที่สุดเลย!"

ในขณะที่คนในบ้านกำลังคุยกันอย่างสนุกสนานและอบอุ่น โจวอันก็มาเคาะประตูบ้านของเขา และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านให้ฟังคร่าวๆ โจวต้าลี่ฟังเรื่องนี้จบ ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที "เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง? อันจื่อ พวกเราไปดูน้องสาวทั้งสองคนที่สถานีอนามัยกันเถอะ!"

โจวอันส่ายหน้า แล้วรั้งเขาเอาไว้ "พี่ต้าลี่ ผมไปสถานีอนามัยคนเดียวก็พอแล้วครับ ผมอยากจะขอร้องพี่เรื่องนึง ไปช่วยดูแลเสี่ยวกังที่บ้านผมหน่อย ปล่อยเขาอยู่บ้านคนเดียวผมไม่ค่อยวางใจน่ะครับ"

โจวต้าลี่พยักหน้า พูดด้วยความจริงจังว่า "อันจื่อ งั้นนายวางใจไปเถอะ พี่จะดูแลเสี่ยวกังให้ดีเอง!"

หลังจากจัดการเรื่องน้องชายเสร็จ โจวอันก็รีบสับเท้ามุ่งหน้าไปยังตำบลทันที หมู่บ้านตระกูลโจวอยู่ห่างจากตำบลไม่ใกล้เลย ถ้าเดินเท้าไปที่สถานีอนามัย กะดูแล้วคงต้องใช้เวลาถึงสามชั่วโมง โจวอันร้อนรนใจดั่งไฟสุม ฝีเท้าจึงเร็วมาก แต่ต่อให้เร็วแค่ไหน ก็ยังต้องใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าอยู่ดี "นี่มันไกลโคตรๆ เลยโว้ย! อีกสักพักไม่ว่ายังไงก็ต้องซื้อจักรยานสักคันให้ได้!"

ก่อนหน้านี้มักจะยืมจักรยานของพี่เฉินเหยาเข้าไปในตำบล แต่ตอนนี้พี่เฉินเหยาปั่นจักรยานไปแล้ว เขาจึงทำได้แค่เดินเท้าไป ยิ่งเดินก็ยิ่งทำให้คนหงุดหงิด จักรยานคันนี้พูดให้ตายยังไงก็ต้องซื้อแล้วล่ะ! กว่าที่โจวอันจะไปถึงหน้าประตูสถานีอนามัย ท้องฟ้าก็มืดสนิทไปหมดแล้ว เวลาน่าจะปาเข้าไปเกือบสามทุ่ม ภายใต้การนำทางของพยาบาล ในที่สุดโจวอันก็มาถึงห้องพักผู้ป่วย

ภายในห้องพักผู้ป่วยมีปัญญาชนหญิงทั้งสามคนอยู่กันครบ นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียง พวกน้องชายหลายคนก็อยู่ในห้องพักผู้ป่วยด้วย นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก เงียบกริบไม่ส่งเสียงพูดเลยสักคำ น้องสาวตัวน้อยทั้งสองคนนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ตอนนี้หลับสนิทกันไปหมดแล้ว บนฝ่ามือเล็กๆ มีเข็มเจาะอยู่ ข้างเตียงมีสายน้ำเกลือแขวนไว้ มองดูร่างเล็กๆ ทั้งสองร่างบนเตียง ขอบตาของโจวอันก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมา เขารีบเดินเข้าไป เอ่ยถามพี่เฉินเหยาที่อยู่ข้างเตียง "พี่เฉินเหยา เสี่ยวอิงจื่อกับเสี่ยวหลิงเอ๋อร์เป็นยังไงบ้างครับ?"

พอพี่เฉินเหยาเห็นโจวอัน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา ดูเหมือนว่าจะโล่งใจไปเปราะหนึ่ง "น้องโจวอัน เธอมาแล้ว! เธอวางใจเถอะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก หมอตรวจดูอาการให้หมดแล้วล่ะ"

ถึงแม้จะเห็นว่าอาการของน้องสาวทั้งสองคนบนเตียงดูโอเคแล้ว แต่โจวอันก็ยังไม่วางใจอยู่ดี "หมอบอกว่ายังไงบ้างครับ? อาการป่วยของทั้งคู่รุนแรงหรือเปล่า?"

เฉินเหยาดึงผ้าห่มมาห่มให้น้องสาวตัวน้อยทั้งสองคนให้มิดชิด ก่อนจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง "หมอบอกว่าสำลักควันเข้าไปเยอะไปหน่อย ก็เลยไปกระตุ้นทางเดินหายใจ มีอาการหลอดลมอักเสบแล้วก็มีไข้นิดหน่อย แต่เธอไม่ต้องกังวลไปนะ หมอบอกว่าให้น้ำเกลือแล้วพักฟื้นสักสองสามวันก็หายดีแล้วล่ะ!"

หลังจากฟังคำพูดของพี่เฉินเหยาจบ ในที่สุดโจวอันก็วางใจลงได้ โชคดีที่ไม่ได้รุนแรงมาก ไม่อย่างนั้นโจวอันคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่! โจวอันจากนั้นก็หันไปมองน้องเจ็ดโจวรุ่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ นั่งยองๆ ลงแล้วเอ่ยถามเขา "เสี่ยวรุ่ย คอของนายยังเจ็บอยู่ไหม?"

โจวรุ่ย น้องชายวัยสามขวบกว่า พอได้ยินความห่วงใยจากพี่ใหญ่ ก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาด้วยความน้อยอกน้อยใจ "พี่ใหญ่ คอไม่เจ็บแล้วครับ พวกเราคิดถึงพี่ใหญ่จังเลย!"

โจวอันรู้สึกจุกอยู่ที่คอ ถึงแม้ในยุคสมัยนี้จะยากจน แต่ความผูกพันระหว่างพี่น้องในครอบครัวนั้น ล้วนเป็นความรู้สึกที่จริงใจและบริสุทธิ์เป็นอย่างยิ่ง น้องรองโจวฝูมายืนอยู่ข้างกายโจวอัน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ขอโทษครับพี่ใหญ่ เรื่องที่พี่ใหญ่ฝากฝังไว้ผมทำได้ไม่ดี ผมดูแลน้องๆ ได้ไม่ดี..."

โจวอันลูบหัวของเสี่ยวรุ่ย แล้วตบไหล่น้องรองเบาๆ "เสี่ยวฝู นายทำได้ดีมากแล้ว เรื่องนี้ไม่โทษพวกนายหรอก โทษก็แต่ไอ้บ้านซอมซ่อเฮงซวยกับเตียงเตาพังๆ นั่นแหละ!"

โจวอันถอนหายใจออกมา พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "รออีกสองสามวันพอกลับบ้านนะ พี่ใหญ่จะสร้างบ้านใหม่ ทำเตียงเตาใหม่ให้พวกนายอย่างแน่นอน! ต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว!"