บทที่ 98 ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? บอกพี่ใหญ่มาสิ!

โจวอันเห็นภาพตรงหน้าก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ในใจผุดความเป็นไปได้ในแง่ร้ายขึ้นมานับพันนับหมื่นอย่าง ทำไมน้องๆ คนอื่นถึงไม่อยู่บ้านกันเลย? ทำไมน้องสามถึงร้องไห้หนักขนาดนี้? หรือว่าเด็กๆ จะถูกแก๊งลักพาตัวเด็กจับตัวไปแล้ว? แต่แก๊งลักพาตัวจะเข้ามาในหมู่บ้านนี้ได้ยังไงกัน? "เสี่ยวกัง! รีบหยุดร้องไห้ก่อน ตกลงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? บอกพี่ใหญ่มาสิ!"

พอเห็นน้องสามเอาแต่ร้องไห้ ผ่านไปตั้งครึ่งค่อนวันก็ยังพูดอะไรไม่ออก ทำเอาโจวอันร้อนใจแทบตาย โจวอันเขย่าไหล่น้องสาม เพื่อให้เขารีบพูดออกมา ในใจของโจวอันร้อนรนดั่งไฟสุม กว่าจะได้เกิดใหม่กลับมาทั้งที ความปรารถนาในชาตินี้ของเขา ก็คือการได้เห็นน้องๆ ทุกคนเติบโตขึ้นอย่างราบรื่นและมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแข็งแรง! น้องสามโจวกังหยุดร้องไห้ แต่น้ำเสียงก็ยังคงสะอื้นและสั่นเครือ "พะ...พี่ใหญ่ เมื่อคืนลมพัดหนาวมาก ผมกลัวว่าน้องสาวจะเป็นหวัด ก็...ก็เลยตื่นมาจุดเตียงเตาตอนกลางดึก..."

จากคำพูดตะกุกตะกักของน้องสาม โจวอันก็ได้รับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อคืนนี้ ลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างหนัก บ้านดินดิบซอมซ่อของโจวอันหลังนี้ เนื่องจากขาดการซ่อมแซมมานานหลายปี เวลาลมพัด ลมก็จะลอดเข้ามาข้างในได้ ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะห่มผ้าห่มขนเป็ด ร่างกายไม่ได้หนาวเย็นอะไรมากนัก แต่พอลมพัดมาโดนใบหน้า และลำคอที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ก็ยังคงรู้สึกหนาวสั่นอยู่ดี

เมื่อตอนกลางดึกของเมื่อคืน ลมหนาวพัดมาโดนใบหน้าของน้องสาม ทำให้น้องสามสะดุ้งตื่นขึ้นมา พอน้องสามตื่นขึ้นมา ก็รีบไปดูน้องสาวทั้งสองคนทันทีว่านอนหลับสนิทดีไหม ถึงแม้น้องสามปีนี้จะอายุแค่ 10 ขวบ แต่ก็ดูแลน้องสาวเป็นอย่างมากแล้ว โจวกังถึงแม้ปกติจะดูเป็นคนซุ่มซ่ามไปบ้าง แต่สำหรับน้องสาวทั้งสองคนนั้นเรียกได้ว่าดูแลดีอย่างไร้ที่ติ โจวกังเอามือไปสัมผัสใบหน้าเล็กๆ ของน้องสาว ก็พบว่าแก้มของพวกแกเย็นเฉียบ

โจวกังเป็นห่วงว่าน้องสาวทั้งสองคน จะโดนลมพัดจนเป็นหวัด จึงปิ๊งไอเดียอยากจะจุดไฟที่เตียงเตาขึ้นมา ตอนนี้เพิ่งจะต้นเดือนกันยายน โดยปกติแล้วคนในหมู่บ้านจะยังไม่จุดเตียงเตากัน ท้ายที่สุดแล้วอากาศก็ยังไม่ได้หนาวขนาดนั้น การจุดเตียงเตาตอนนี้มันสิ้นเปลืองเกินไป ท้ายที่สุดแล้วกว่าจะหาฟืนกลับมาได้ก็ต้องเปลืองแรงไม่ใช่น้อย แต่ฟืนที่บ้านของโจวอันตอนนี้ มีเยอะจนใช้ได้แบบไม่ต้องรู้สึกเสียดายแล้ว ไม่เพียงแต่ในโรงเก็บฟืนจะกองจนเต็ม แต่ตามแนวกำแพงในลานบ้านก็ยังมีฟืนกองอยู่เต็มไปหมด ตอนกลางคืนมันค่อนข้างหนาวจริงๆ ลมพัดแบบนี้ ตอนกลางดึกกะดูแล้วอุณหภูมิน่าจะเหลือแค่สามสี่องศาเท่านั้น

เพื่อป้องกันไม่ให้น้องๆ เป็นหวัด โจวกังจึงคลุมเสื้อแล้วลุกขึ้นมาแอบจุดเตียงเตาอย่างเงียบๆ หลังจากยัดใบสนสำหรับเป็นเชื้อไฟและฟืนจำนวนมากเข้าไปในช่องเตา โจวกังก็ง่วงจนทนไม่ไหว จึงปีนกลับขึ้นไปนอนบนเตียงเตาอีกครั้ง เด็กๆ มักจะหลับลึก เพิ่งจะขึ้นเตียงไปได้ไม่ทันไรก็หลับสนิทไปแล้ว พอน้องสามโจวกังตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องแย่ๆ ก็เกิดขึ้นแล้ว! ในบ้านไม่ได้เกิดไฟไหม้แต่อย่างใด แต่สถานการณ์ก็ยังคงเลวร้ายสุดๆ อยู่ดี

"แค่กๆๆ! แค่กๆๆ!..." ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยควันไฟหนาทึบ ควันนั้นมันหนาทึบมากจริงๆ เพิ่งจะลืมตาขึ้นมา ก็ถูกรมจนน้ำตาไหลพรากไปหมดแล้ว ควันไฟรมจนแสบตาไปหมด ลืมตาแทบไม่ขึ้นด้วยซ้ำ เด็กๆ พวกนี้แต่ละคนถูกควันสำลักจนไอกันไม่หยุด ไอจนแทบจะขากเอาหลอดลมออกมาด้วยซ้ำ สถานการณ์ของน้องสาวทั้งสองคนก็ไม่สู้ดีนัก เอาแต่ไอไปพลาง ร้องไห้จ้าไปพลาง

สาเหตุที่ในบ้านเต็มไปด้วยควันไฟหนาทึบขนาดนี้ ก็ต้องโทษไอ้เตียงเตาเฮงซวยนี่แหละ! เตียงเตาดินนี้พ่อเป็นคนก่อขึ้นมาก่อนแต่งงาน นับๆ ดูแล้วก็ใช้งานมาเป็นสิบยี่สิบปีแล้ว เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายปีขนาดนี้ เตียงเตาดินนี้มันก็พังทลายไปตั้งนานแล้ว ระบบปิดกั้นควันมันไม่ดีมาตั้งนานแล้ว เวลาใช้งานก็จะมีควันรั่วออกมาตลอด หลายปีที่ผ่านมาตอนใช้งาน ความจริงก็ยังพอทนได้ ท้ายที่สุดแล้วก็ยังมีปล่องไฟคอยระบายอากาศ ควันในบ้านก็เลยไม่ได้เยอะขนาดนั้น

แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น กะดูแล้วปล่องระบายควันน่าจะถูกอะไรบางอย่างอุดตันเอาไว้แน่ๆ ควันหนาทึบปริมาณมหาศาลไม่สามารถระบายออกไปทางปล่องไฟได้เลย มันจึงตลบอบอวลทะลักเข้ามาในบ้านอย่างต่อเนื่อง! ตอนที่เด็กๆ กำลังนอนหลับ เพื่อป้องกันไม่ให้ลมหนาวจากข้างนอกพัดเข้ามา ก็เลยปิดประตูและหน้าต่างเอาไว้จนมิดชิด ควันไฟหนาทึบทะลักเข้ามาในบ้านมากมายขนาดนี้แถมยังระบายออกไปไม่ได้ จึงก่อให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น! น้องรองโจวฝูเห็นดังนั้นก็รีบลงจากเตียงเตา ตั้งใจจะไปเปิดประตูและหน้าต่างให้หมด

ในบ้านเดิมทีก็มืดอยู่แล้ว แถมยังถูกควันไฟรมจนลืมตาไม่ขึ้นอีก โจวฝูหลับตาเดินไปมา อยู่ในบ้านก็เหมือนคนตาบอดคลำช้าง แถมยังสะดุดเข้ากับเก้าอี้ ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างแรง เสียเวลาอยู่นานพักใหญ่กว่าจะคลำไปจนถึงขอบประตู แล้วเปิดประตูออก เพื่อสูดดมอากาศบริสุทธิ์จากข้างนอก โจวฝูเปิดประตูและหน้าต่างจนหมด ในที่สุดควันไฟหนาทึบในบ้านก็สลายตัวไป

ตอนแรกโจวฝูนึกว่าแค่ระบายอากาศก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ผลปรากฏว่าอาการของน้องสาวทั้งสองคนดูย่ำแย่มากๆ! น้องสาวทั้งสองคนนอนไม่หลับเลย เอาแต่ส่งเสียงร้องไห้กระจอแง ตอนแรกโจวฝูนึกว่าน้องสาวทั้งสองคนคงตกใจกลัว ก็เลยอุ้มไว้ในอ้อมอกคอยโอ๋ไปทั้งคืน พอท้องฟ้าเริ่มสาง ก็พบว่าอาการของน้องสาวทั้งสองคนยิ่งแย่ลงไปอีก มีอาการไอออกมาเป็นระยะๆ แถมยังหายใจถี่รัว เสียงหอบหายใจก็ดังมาก พอเอามือไปแตะที่หน้าผาก ก็พบว่าหน้าผากมีไข้ตัวรุมๆ

โจวฝูรู้ดีว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีแล้ว ขืนชักช้าต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ก็เลยรีบอุ้มน้องสาวทั้งสองคน มุ่งหน้าไปที่บ้านพักของพวกปัญญาชนหญิง ตอนนี้พวกปัญญาชนหญิงเพิ่งจะตื่นนอนและล้างหน้าแปรงฟันกัน พอเห็นเด็กกลุ่มใหญ่พากันวิ่งกระหืดกระหอบมาหา ต่างก็ตกใจประหลาดใจกันสุดๆ เฉินเหยามีอุปนิสัยกระตือรือร้นและทำอะไรรวดเร็วมาแต่ไหนแต่ไร พอเห็นอาการของเด็กทั้งสองคนดูผิดปกติ ก็ยอมทิ้งงานในทุ่งนาไม่ไปทำเลย จัดการปั่นจักรยานพาเด็กๆ มุ่งหน้าไปที่สถานีอนามัยในตำบลทันที โจวฝูนั่งซ้อนท้าย ในมือโอบกอดน้องสาวทั้งสองคนไว้แน่น ร้อนรนใจดั่งไฟสุม

พอน้องสาวทั้งสองคนถูกส่งตัวไปแล้ว น้องชายคนเล็กอย่างน้องเจ็ดโจวรุ่ย ถึงได้ยอมเอ่ยปากบอกอาการป่วยของตัวเองออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ โจวรุ่ยก็สูดเอาควันไฟเข้าไปไม่น้อยเหมือนกัน ลำคอของเขาก็เลยเจ็บปวดทรมานสุดๆ หวังเยว่เยว่กับหลัวอี้พอได้ยินแบบนี้ ก็จับโจวรุ่ยแบกขึ้นหลัง แล้วรีบสับเท้าวิ่งมุ่งหน้าไปที่สถานีอนามัยในตำบลทันที การเดินเท้าไปที่ตำบลต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง ตลอดทางทั้งแบกทั้งอุ้ม ทำเอาสองปัญญาชนหญิงเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ เด็กคนอื่นๆ ที่เหลือก็เป็นห่วงน้องสาวจนทนไม่ไหว ดึงดันจะตามหวังเยว่เยว่กับหลัวอี้ไปด้วยให้ได้ หวังเยว่เยว่เกลี้ยกล่อมยังไงก็เอาไม่อยู่ ทำได้เพียงปล่อยให้เด็กพวกนี้ตามไปมุ่งหน้าสู่สถานีอนามัยในตำบลด้วยกัน!