บทที่ 97 โทษผมเองแหละ! พี่ใหญ่ตีผมให้ตายเลย!

โจวอันอ่านคำอธิบายจากระบบ ก็พบว่ามิตินี้ไม่เพียงแต่จะเก็บของได้เท่านั้น แต่ยังสามารถรักษาความสดของวัตถุดิบได้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นอะไร ขอแค่ใส่เข้าไป ไม่ว่าจะเก็บไว้นานแค่ไหน พอหยิบออกมาสภาพก็ยังคงเหมือนเดิมทุกประการ สำหรับโจวอันแล้ว นี่มันมีประโยชน์สุดๆ ไปเลย เหยื่อที่ล่ามาได้ถ้าไม่รีบชำแหละเอาเครื่องในออก มันก็จะเน่าเหม็นอยู่ข้างในได้ง่ายๆ พอมีฟังก์ชันรักษาความสดแบบถาวรนี้ ก็ช่วยลดความยุ่งยากไปได้เยอะเลย

ขนาดของมิติแห่งนี้คือ 100 ลูกบาศก์เมตร ถึงแม้จะไม่ใหญ่มาก แต่มิตินี้สามารถอัปเกรดได้ ใช้ 2,000 คะแนนก็สามารถอัปเกรดได้หนึ่งเลเวล หลังจากอัปเกรดแล้วพื้นที่ในมิติก็จะเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ขนาด 100 ลูกบาศก์เมตรในตอนนี้ สำหรับโจวอันถือว่าเพียงพอต่อการใช้งานมากๆ แล้ว ถึงแม้โจวอันจะเข้าไปในมิติไม่ได้ แต่เขาก็สามารถใช้จิตสัมผัสรับรู้ได้ โจวอันเอามือแตะที่หมอน แล้วท่องในใจว่าเก็บเข้ามิติ หมอนใบนั้นก็เข้าไปอยู่ในมิติ พอท่องในใจว่าหยิบออกมา หมอนก็กลับมาอยู่ที่เดิม โจวอันถูกใจมิติพกพานี้สุดๆ ร่องหินผานี่ เขาต้องไปให้ได้!

ตอนเที่ยงของวันต่อมา หลังจากคนในหมู่บ้านเลิกงาน โจวอันก็ไปที่บ้านพักของพวกปัญญาชนหญิง เฉินเหยาเห็นโจวอันเป็นคนแรก เธอยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "เสี่ยวอัน มายืมจักรยานเหรอจ๊ะ? รถเจาก็ได้จอดอยู่ตรงกำแพงนั่นไง เธอปั่นไปได้เลยนะ"

โจวอันเดินเข้าไปหาเฉินเหยา แล้วพูดกับเธอและพวกปัญญาชนหญิงรอบๆ ว่า "พี่เฉินเหยา วันนี้ผมไม่ได้มายืมจักรยานหรอกครับ ผมอยากจะขอให้พวกพี่ช่วยอะไรผมหน่อยน่ะครับ"

"ช่วยเหรอ? ให้ช่วยอะไรล่ะจ๊ะ?"

โจวอันรู้ดีว่าพี่สาวปัญญาชนพวกนี้เป็นคนมีน้ำใจ ก็เลยไม่อ้อมค้อม "ผมตั้งใจจะไปที่ร่องหินผาสักหน่อย ได้ยินมาว่าบนเขานั่นมีของป่าเยอะ น่าจะไปสักหลายวันหน่อย พอผมไปแล้วที่บ้านก็ไม่มีผู้ใหญ่ ผมไม่ค่อยวางใจพวกน้องๆ ก็เลยอยากจะฝากให้พวกพี่สาวช่วยดูแลให้หน่อย จะได้ไหมครับ?"

พอฟังจบ เฉินเหยาก็หัวเราะร่า รับปากทันที "ฮ่าๆ พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องเล็กแค่นี้เธอไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพวกพี่จัดการให้เรียบร้อยเอง!"

"ใช่จ้ะ เสี่ยวอัน เธอวางใจไปเถอะ เดี๋ยวพวกเราช่วยดูแลพวกน้องๆ ให้เอง!"

โจวอันกำลังพูดคุยเล่นกับพวกพี่สาวปัญญาชนอยู่นั้น พี่หลัวอี้ก็เดินเข้ามา "เสี่ยวอัน มานี่สิ พี่มีของจะให้"

โจวอันเดินตามพี่หลัวอี้เข้าไปในห้อง หลัวอี้เลิกฟูกที่นอนขึ้น แล้วหยิบซองจดหมายออกมาซองหนึ่ง "เสี่ยวอัน หนังหมีกับดีหมีคราวก่อน พ่อของพี่ฝากคนรู้จักขายออกไปแล้วนะ คนซื้อเขาให้ราคาสูงมากเลยล่ะ ขายได้ตั้งสามสี่ร้อยหยวนแน่ะ เงินนี่เธอรับไว้นะ"

โจวอันรับซองจดหมายมาถือไว้ในมือ มันเป็นปึกหนาเตอะเลยทีเดียว โจวอันรู้ดีว่าการซื้อขายส่วนตัวจะได้เงินเยอะกว่า แต่ไม่นึกเลยว่าลำพังแค่หนังหมีกับดีหมีจะขายได้ตั้งสามสี่ร้อยหยวน ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ!

"ว้าว! เยอะขนาดนี้เลย! ขอบคุณพี่หลัวอี้มากจริงๆ นะครับ!"

พอเห็นท่าทางดีอกดีใจตอนที่โจวอันถือเงิน หลัวอี้ก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ใจ ดูอ่อนโยนและงดงาม "ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกจ้ะ พ่อของพี่มีคนรู้จักทางด้านนี้น่ะ พี่ก็แค่ช่วยนิดหน่อยเอง ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย"

พูดจบโจวอันก็มองไปที่ข้างหลังของโจวต้าลี่ ชี้ไปที่ของบนหลังเขา ดวงตาเป็นประกาย "พี่ต้าลี่ ปืนบนหลังพี่เอามาจากไหนเนี่ย?"

บนหลังของโจวต้าลี่สะพายปืนยาวไว้สองกระบอก โจวต้าลี่ปลดปืนลงมากระบอกหนึ่ง แล้วยื่นส่งให้โจวอัน "ฮี่ๆ อันจื่อ ที่ฉันมาหานายก็เพราะเรื่องนี้นี่แหละ! เมื่อกี้ฉันบังเอิญเจอผู้ใหญ่บ้านระหว่างทางน่ะ ในมือแกถือปืนที่ทางคอมมูนอนุมัติมาให้พอดี มีทั้งหมดสามกระบอก แกก็เลยเอาสองกระบอกนี้มาให้ฉัน ผู้ใหญ่บ้านเล่าเรื่องแบ่งปืนให้ฉันฟังหมดแล้ว ปืนนี่นายกระบอกนึง ฉันกระบอกนึง!"

โจวอันรับปืนกระบอกนั้นมาถือไว้ในมือ ลูบคลำอย่างทะนุถนอม ปืนรุ่นเก่ากระบอกนี้ถึงแม้จะใช้งานได้ แต่ก็มีความปลอดภัยสูงกว่าพวกปืนล่าสัตว์ทำมือที่เสี่ยงระเบิดคามือ พอมองปืนสลับกับมองโจวอัน ขอบตาของโจวต้าลี่ก็เริ่มแดงก่ำ "อันจื่อ พี่ไม่รู้จะขอบใจนายยังไงดีแล้ว ถ้าไม่มีนาย ปืนกระบอกนี้พี่คงไม่มีวันได้จับแน่ๆ!"

โจวอันตบไหล่พี่ต้าลี่เบาๆ แล้วดึงเขาเข้าไปในบ้าน "พี่ต้าลี่ เราสองคนไม่ต้องพูดคำนี้กันแล้วล่ะ ผมมีเรื่องนึงอยากจะถามพี่ดูหน่อย ว่าพี่สนใจหรือเปล่า!"

โจวต้าลี่กอดปืนไว้แนบอก เอ่ยถามด้วยความดีใจ "อันจื่อ เรื่องอะไรเหรอ?"

เมื่อกี้ตอนอยู่ไกลๆ ยังไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่พอตอนนี้โจวอันขยับเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้พบว่าไอ้เจ้านี่มันตัวใหญ่โตน่าตกใจจริงๆ! เทียบกับหมีดำที่ล่าได้คราวก่อนแล้ว มันคนละรุ่นกันเลยชัดๆ โจวอันกะด้วยสายตา หมีสีน้ำตาลตัวนี้น่าจะหนักสักห้าร้อยหกสิบเจ็ดสิบชั่ง ลำพังแค่หัวหมีก็ใหญ่โตจนน่ากลัวแล้ว รูปร่างที่ใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ ทำเอาคนรู้สึกไม่สมจริงราวกับกำลังฝันไป

[เมี้ยว~] ตอนนี้เฮยเป้าก็เดินมาที่แทบเท้าของโจวอันแล้ว เอาตัวถูไถขากางเกงของเขา เมื่อกี้ตอนที่ถูกหมีสีน้ำตาลไล่กวด เฮยเป้าก็ตกใจกลัวจนแทบแย่ กระโดดหนีขึ้นไปบนต้นไม้สูง พอเห็นหมีสีน้ำตาลตัวนี้ล้มตึงลงไปแล้ว มันถึงกล้าลงมาจากต้นไม้

[เจ้านาย แถวนี้เหมือนจะได้กลิ่นหมาป่าด้วย พวกเรารีบไปกันเถอะ!] เฮยเป้ามองระแวดระวังไปรอบๆ ไปพลาง เอ่ยเตือนไปพลาง กลางดึกกลางดื่นในป่าแบบนี้ จะให้อยู่นานๆ ก็คงไม่ได้จริงๆ

โจวอันแค่อยากจะรีบกลับไปที่เพิงไม้ จึงหันไปพูดกับพี่ต้าลี่ที่อยู่ข้างๆ "พี่ต้าลี่ ข้างนอกนี้ไม่ปลอดภัย พวกเรารีบแบกไอ้เจ้านี่กลับไปกันเถอะครับ!"

"เอ้อ ได้เลย!" พอโจวต้าลี่ได้ยินแบบนี้ ก็รีบเดินเข้ามาช่วย

"พี่ต้าลี่ พี่หามขาหน้านะ ผมจะหามขาหลัง ลองดูสิว่าจะยกขึ้นไหม!" สองคนงัดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัวออกมา ถึงจะพอยกหมีสีน้ำตาลให้ลอยเหนือพื้นขึ้นมาได้นิดหน่อย แต่ก็ทนได้แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

"พี่ต้าลี่ ผมจะนับหนึ่งถึงสาม แล้วเราออกแรงพร้อมกันนะ พอยกขึ้นมาได้ก็ก้าวเดินไปข้างหน้าสักสองก้าว ทำได้แค่ค่อยๆ กระดึ๊บกลับไปทีละนิดแล้วล่ะ!" คิดจะรวดเดียวหามกลับไปถึงเพิงไม้เลยนั้น เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด โจวอันกับโจวต้าลี่หามหมีสีน้ำตาลตัวนี้กลับไป ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง หลังจากหามหมีป่ากลับมาถึง ทั้งสองคนก็เหนื่อยจนเหงื่อแตกพลั่ก นั่งหอบแฮ่กๆ อยู่บนพื้น

"อันจื่อ ไอ้เจ้านี่มันหนักเกินไปแล้วนะ ถึงเวลาพวกเราจะขนกลับบ้านยังไงล่ะ?"

โจวอันลูบหน้าอกตัวเองเพื่อปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แล้วตอบกลับไป "พวกเราก็เลาะเนื้ออกมาใส่กระสอบ แล้วเอาไม้คานหาบกระสอบเดินกลับไปสิครับ"

โจวต้าลี่ฟังจบก็พยักหน้ารับ แล้วถามต่อ "นี่ก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน ต้องเอาไปย่างให้แห้งเหมือนเนื้อกวางก่อนค่อยเอากลับไปไหม?"

โจวอันส่ายหน้า ก่อนจะเปิดไฟฉายในมือ "ไม่ต้องย่างให้แห้งหรอกครับ พรุ่งนี้พวกเราก็กลับหมู่บ้านกันเถอะ ถึงเวลาที่ต้องกลับแล้วล่ะ!"

การมาที่ร่องหินผาของโจวอันในครั้งนี้ ถือว่าเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปได้อย่างอุดมสมบูรณ์สุดๆ เขาไม่ใช่คนโลภมากไม่รู้จักพอ ผลประกอบการคราวนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ท้ายที่สุดแล้ววิชาล่าสัตว์ก็อยู่กับตัว อยากจะมาเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเวลา!

พอโจวต้าลี่ได้ยินว่าอันจื่อเตรียมจะกลับหมู่บ้านในวันพรุ่งนี้ บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา "ฮี่ๆ ดีเลย! งั้นพรุ่งนี้พวกเรากลับกัน! ฉันก็ชักจะคิดถึงแม่ขึ้นมานิดๆ แล้วสิ ไม่รู้ว่าขาของแม่จะเป็นยังไงบ้าง..."

โจวอันส่งไฟฉายให้พี่ต้าลี่ถือไว้ "ป้ากุ้ยไม่เป็นอะไรหรอกครับ พี่ต้าลี่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก มา ช่วยส่องไฟให้ผมหน่อย"

โจวอันเริ่มลงมือถลกหนังหมีสีน้ำตาลตัวนี้ ขนของหมีสีน้ำตาลนั้นสวยงามมาก และผืนหนังที่ถลกออกมาได้ก็ย่อมใหญ่กว่าหมีดำ ราคาก็ต้องสูงกว่าเป็นธรรมดา

"เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ หนังดีๆ แบบนี้ ดันมีรอยรูกระสุนพรุนไปหมด กะดูแล้วคงขายไม่ได้ราคาแหงๆ!" โจวอันมองดูรูกระสุนบนหนังหมี ส่ายหน้าถอนหายใจออกมา หนังชั้นดีแบบนี้ถูกทำลายไปแล้ว กะดูแล้วน่าจะโดนหักไปสักครึ่งหนึ่งเลยล่ะ

หลังจากถลกหนังหมีออกแล้ว โจวอันก็เตรียมตัวจะเอาดีหมีออกมา "หมีป่าตัวนี้มันอ้วนเกินไปแล้ว! ดูไขมันพวกนี้สิ หนาเป็นสิบเซนติเมตรเลยมั้งเนี่ย!"

ไขมันสีขาวโพลนมองดูแล้วเลี่ยนสุดๆ โจวอันเอามีดผ่าดู ก็พบว่าชั้นไขมันนี้หนาอย่างน้อยๆ ก็สิบกว่าเซนติเมตร หลังจากผ่าชั้นไขมันและกรีดเปิดช่องท้อง โจวอันก็ค่อยๆ ควักเอาดีหมีออกมาอย่างระมัดระวัง ดีหมีชิ้นนี้ยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

โจวอันวางดีหมีไว้บนฝ่ามือเพื่อพิจารณาดู "พี่ต้าลี่ พี่เอาไฟฉายส่องเข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิครับ ผมขอดูหน่อยว่าคุณภาพของดีหมีชิ้นนี้เป็นยังไงบ้าง"

"เอ้อ ได้เลย!"

ภายใต้แสงส่องสว่างของไฟฉาย โจวอันก็พบว่าดีหมีในมือนั้นไม่ใช่ของธรรมดาดาดๆ โจวอันจ้องเขม็งไปที่ของในมือ พูดจาติดๆ ขัดๆ ขึ้นมาทันที "พะ...พระเจ้าช่วย! หรือว่าไอ้ของพรรค์นี้มันก็คือ ดีทองคำ?!"

ดีหมีชิ้นนี้ภายใต้แสงส่องสว่างของไฟฉาย มองดูแล้วโปร่งแสงกระจ่างใส เปล่งประกายสีเหลืองทองราวกับอำพันก็ไม่ปาน โจวต้าลี่ที่กำลังถือไฟฉายอยู่ เอาแต่จ้องมองไอ้ของสิ่งนี้จนตาค้าง "อันจื่อ ไอ้เจ้านี่มันสวยเกินไปแล้ว ตกลงว่ามันคือดีทองคำจริงๆ เหรอ?"

โจวอันพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความตื่นเต้น "ไอ้เจ้านี่คือดีทองคำล้านเปอร์เซ็นต์ครับ แถมคุณภาพก็ยังยอดเยี่ยมมากด้วย พี่ต้าลี่ คราวนี้พวกเรารวยเละแล้ว!"

พอโจวต้าลี่ได้ยินแบบนี้ก็เกาหัว "ฮี่ๆ แบบนั้นก็ดีเลยสิ! อันจื่อ แล้วไอ้ของพรรค์นี้มันขายได้สักเท่าไหร่ล่ะ? ถึงร้อยหยวนไหม?"

โจวอันหัวเราะเบาๆ ค่อยๆ เก็บดีทองคำชิ้นนี้ไว้อย่างระมัดระวัง "ฮี่ๆ ร้อยหยวนมันจะไปพออะไรล่ะครับ ไอ้ของพรรค์นี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องขายได้ตั้งแปดร้อยหยวน!"

"ห๊ะ?! แปดร้อยหยวน?!" โจวต้าลี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ อ้าปากค้างกว้างจนแทบจะยัดหมั่นโถวลูกเบ้อเริ่มเข้าไปได้ทั้งลูก

พอเห็นท่าทางตกตะลึงของพี่ต้าลี่ โจวอันก็หัวเราะพลางตบไหล่เขาเบาๆ "ใช่แล้ว! แปดร้อยหยวน ถึงเวลาขายได้เงินมาเราก็แบ่งกันคนละครึ่ง เท่านี้ก็มีเงินเป็นค่ารักษาขาให้ป้ากุ้ยแล้ว!"

พอโจวต้าลี่ได้ยินแบบนี้ ก็ตื่นเต้นดีใจจนขอบตาแดงก่ำ เขารู้อยู่แล้วว่าการล่าสัตว์มันทำเงินได้ แต่ไม่นึกเลยว่าจะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้! สาเหตุที่ดีทองคำแบบนี้มีราคาแพงหูฉี่ ก็เป็นเพราะว่าจำนวนของมันมีน้อยจนแทบจะหาไม่ได้ โดยพื้นฐานแล้วต้องคัดจากหนึ่งในพันถึงจะเจอสักชิ้น ในสมัยก่อนของพรรค์นี้เป็นของสงวนไว้สำหรับราชวงศ์เท่านั้น

ดีทองคำแค่ชิ้นเดียวสามารถขายได้ถึงเจ็ดแปดสิบหยวนหรือหลักพันหยวนได้ถ้าคุณภาพดีเยี่ยม โจวอันยังคงตั้งใจว่าจะเอาดีหมีชิ้นนี้ไปฝากให้พี่หลัวอี้จัดการ ให้เธอใช้เส้นสายของที่บ้านช่วยหาคนซื้อให้ หลังจากเก็บดีหมีไว้อย่างดีแล้ว โจวอันก็เริ่มลงมือหั่นเนื้อเป็นชิ้นๆ แล้วยัดใส่ลงไปในกระสอบปุ๋ย มัดปากกระสอบให้แน่นหนา เตรียมไม้คานสำหรับหาบเดินกลับ

หมีป่าน้ำหนักห้าร้อยหกสิบเจ็ดสิบชั่งตัวนี้ น่าจะได้เนื้อล้วนๆ ประมาณสามร้อยชั่ง ถูกยัดใส่กระสอบปุ๋ยใบใหญ่จนเต็มได้ถึงสี่ใบ แต่ละคนหาบไปคนละสองกระสอบ น้ำหนักก็ตกคนละประมาณ 150 ชั่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนเดินทางกลับข้ามเขาหกเจ็ดชั่วโมงจะทนไหวหรือเปล่า...

หลังจากเลาะเนื้อหมีออกจนหมด ก็ยังเหลือกองกระดูกหมีกองพะเนินกับหัวหมีขนาดมหึมาอีกหนึ่งหัว โจวต้าลี่มองดูของพวกนี้ด้วยความเสียดาย "ของพวกนี้พวกเราคงเอากลับไปไม่ได้แล้วล่ะสิ จะให้เอาไปโยนทิ้งในป่าจริงๆ เหรอ?"

โจวอันพยักหน้ารับ แล้วตอบกลับไป "ไอ้ของพรรค์นี้มันเอากลับไปไม่ไหวจริงๆ ครับ พรุ่งนี้เช้าพอฟ้าสางผมจะเอาไปโยนทิ้งในป่า แล้วพวกเราก็ออกเดินทางกลับหมู่บ้านกันเลย!"

หลังจากจัดการข้าวของเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่แล้ว ทั้งสองคนผลัดกันเข้าเวรยาม ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปโดยไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวอันก็หิ้วกระสอบที่เต็มไปด้วยกระดูกหมีเดินออกจากประตูไป เขาแอบเอากระดูกหมีพวกนี้และหัวหมีสีน้ำตาลขนาดมหึมาใส่เข้าไปในมิติอย่างลับๆ เพื่อเก็บไว้ใช้ประโยชน์ในอนาคต

นอกจากกระสอบใส่เนื้อหมีสองใบใหญ่แล้ว โจวอันก็ยังต้องเอาเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ยัดใส่ลงไปในตะกร้าสะพายหลังอีก พอโจวต้าลี่เห็นแบบนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "อันจื่อ เอาของพวกนั้นมาให้พี่เถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยแบกให้เอง!"

โจวอันส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับพี่ต้าลี่ ผมแบกไหว!"

"เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว พี่ต้าลี่ พวกเราออกเดินทางกันเถอะ!" โจวอันหาบกระสอบใส่เนื้อหมีสองใบใหญ่ไว้บนบ่า ส่วนของในตะกร้าสะพายหลังก็ถูกแอบเอาเข้าไปเก็บไว้ในมิติเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ยังหนักอึ้งแทบขาดใจอยู่ดี!

เพิ่งจะเดินมาได้ไม่ถึง 20 นาที ไหล่ของโจวอันก็เริ่มปวดร้าวไปหมดแล้ว ด้วยรูปร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่นักจากการขาดสารอาหาร การต้องมาแบกของที่หนักกว่าน้ำหนักตัวแบบนี้มันเกินกำลังจริงๆ

"ไม่ไหวๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปกระดูกสันหลังฉันต้องโดนกระสอบสองใบนี้ทับจนหักแน่! สี่พันคะแนนก็สี่พันคะแนนวะ! คะแนนบางอย่างมันก็ต้องยอมจ่าย ประหยัดไม่ได้จริงๆ!"

4,000 คะแนนที่โจวอันพูดถึง ก็คือราคายาเม็ดพลังช้างสารในร้านค้าของระบบนั่นเอง หลังจากจ่ายไป 4,000 คะแนน ยาเม็ดสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามือ โจวอันแอบโยนเข้าปากแล้วกลืนลงท้องไป ผ่านไปประมาณสองสามวินาที เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากสะดือกระจายไปทั่วทุกอณูของร่างกาย

จากนั้นของหนักอึ้งที่หาบอยู่บนบ่า จู่ๆ ก็เบาหวิวราวกับขนนกขึ้นมาซะอย่างนั้น! เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์นี้ โจวอันก็รู้สึกประหลาดใจและดีใจสุดๆ 4,000 คะแนนนี้ไม่ได้เสียเปล่าจริงๆ!

ระหว่างแวะพักเหนื่อยกลางทาง โจวอันลองทดสอบพละกำลังของตัวเองกับก้อนหินก้อนใหญ่ เขาพบว่าขีดจำกัดพละกำลังสูงสุดของเขาน่าจะอยู่ที่ประมาณห้าร้อยชั่ง แม้จะไม่เยอะเท่าพระเอกนิยายแฟนตาซี แต่โจวอันก็พอใจมากแล้ว ด้วยพละกำลังระดับนี้ คนในหมู่บ้านคงไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาต่อยตีตัวต่อตัวกับเขาแน่ๆ

โจวอันกับพี่ต้าลี่เดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านตระกูลโจวในเวลาสี่ห้าโมงเย็น "พี่ต้าลี่ นี่ก็เย็นมากแล้ว พวกเราแยกย้ายกันกลับบ้านก่อนเถอะ พรุ่งนี้ถ้ามีธุระอะไรพี่ค่อยมาหาผมก็แล้วกันนะ!"

"เอ้อ! ได้เลยอันจื่อ!"

ทั้งสองคนแยกย้ายกันที่หัวหมู่บ้านฝั่งตะวันตก โจวอันเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน ฝีเท้าก้าวเดินอย่างเบาสบายและรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ เขาคิดถึงพวกน้องๆ ใจแทบขาดแล้ว โดยเฉพาะน้องสาวฝาแฝดเสี่ยวอิงจื่อกับเสี่ยวหลิงเอ๋อร์ที่กำลังเริ่มมีน้ำมีนวล

โจวอันเปิดประตูรั้วด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม วางกระสอบปุ๋ยลงในลานบ้าน แล้วตะโกนเข้าไปในบ้าน "น้องชายที่น่ารักของพี่ พี่ใหญ่กลับมาแล้ว! รีบออกมาดูเร็วเข้า ว่าพี่ใหญ่เอาของดีอะไรกลับมาฝาก!"

ปกติตอนที่โจวอันกลับมา พวกน้องชายก็จะพากันวิ่งกรูกันเข้ามารุมล้อมแล้ว แต่วันนี้กลับดูผิดปกติ ลานบ้านว่างเปล่าและเงียบเหงาวังเวงพิกล โจวอันตะโกนเรียกอยู่นานก็ไม่มีใครตอบรับ เขาขมวดคิ้วแน่นด้วยความกระสับกระส่าย รีบสาวเท้าเดินตรงดิ่งไปที่ประตูบ้านทันที

เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตู ประตูก็ถูกเปิดออกกว้างจากข้างใน โจวอันชะโงกหน้ามองเข้าไปในบ้าน ก็พบว่ามีแค่น้องสามโจวกังอยู่บ้านเพียงคนเดียว โจวกังที่ปกติหัวดื้อตอนนี้กลับทำหน้าร้องห่มร้องไห้ น้ำตาหยดแหมะๆ ร่วงลงพื้นไม่ขาดสาย

"ฮือๆๆ พี่ใหญ่ โทษผมเองแหละ! พี่ใหญ่ตีผมให้ตายเลย!"