บทที่ 104 เลี้ยงข้าวมื้อเที่ยงหนึ่งมื้อ มีเนื้อให้กินทุกมื้อ!

บรรดาชาวบ้านที่มายืนมุงดู ต่างก็มีตาไว้ดูเหมือนกัน ย่อมมองออกอยู่แล้วว่าพื้นที่ที่ถูกขีดเส้นล้อมรอบเอาไว้นั้นมีขนาดกว้างขวางมาก พอเห็นว่าครอบครัวของโจวอันได้รับแบ่งที่ดินผืนใหญ่โตขนาดนี้ ในใจของชาวบ้านก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมา นิสัยของชาวบ้านร้านตลาดก็มักจะเป็นแบบนี้แหละ พอเห็นคนอื่นได้ดีกว่าตัวเอง ในใจก็รู้สึกไม่ยุติธรรมขึ้นมาทันที "บ้านของโจวอันมีแต่พวกเด็กเมื่อวานซืนทั้งนั้น จะแบ่งที่ดินผืนเบ้อเริ่มขนาดนี้ให้บ้านมันไปทำไมกัน?" "นั่นน่ะสิ ก็แค่เด็กกลุ่มนึงแท้ๆ! แค่ขีดเส้นแบ่งที่ดินให้พอปลูกบ้านสักสองห้องก็พอแล้วมั้ง!" "บ้านฉันก็มีเด็กตั้งห้าหกคนเหมือนกันนะ! ทำไมไม่เห็นมีใครแบ่งที่ดินผืนใหญ่ขนาดนี้ให้บ้านฉันบ้างเลยล่ะ?" "ผู้ใหญ่บ้านนี่ลำเอียงเกินไปแล้วมั้ง! ทำไมถึงได้โอ๋ไอ้เด็กบ้านโจวอันพวกนี้จังเลย!"

ชาวบ้านพวกนี้พูดจาวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานาอย่างไม่อายปาก พูดพล่ามกันจนปากแฉะ พอผู้ใหญ่บ้านได้ยินคำพูดพวกนี้ สีหน้าก็ทะมึนตึงขึ้นมาทันที โจวโหย่วเถียนดำรงตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านตระกูลโจวแห่งนี้มาหลายปีแล้ว ถึงแม้ปกติจะดูเป็นคนใจดีเข้ากับคนง่าย แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นถึงผู้ใหญ่บ้านมาตั้งหลายปี ย่อมต้องมีอารมณ์ฉุนเฉียวบ้างเป็นธรรมดา ผู้ใหญ่บ้านชี้นิ้วไปที่ผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งก็คือคนที่เพิ่งบ่นว่าที่บ้านมีเด็กห้าหกคนแต่ได้ที่ดินผืนเล็กเมื่อกี้นี้ "โจวเหล่าจิ่ว บ้านแกมีเด็กหกคนแล้วมันยังไงล่ะ? ลูกสาวห้าคน ลูกชายคนเดียว วันข้างหน้าลูกสาวทั้งห้าคนก็ต้องแต่งงานออกเรือนกันหมด แกจะเก็บที่ดินผืนใหญ่ขนาดนั้นไว้ให้ใครอยู่ล่ะ?"

พอผู้ใหญ่บ้านพูดประโยคนี้ออกมา โจวเหล่าจิ่วก็ถึงกับใบ้รับประทานเถียงไม่ออก บรรดาชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย ค่านิยมที่ให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่ในสังคมชนบทยุคหกศูนย์แบบนี้ ค่านิยมนี้กลับเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป ลูกผู้หญิงไม่ช้าก็เร็วก็ต้องแต่งงานออกเรือนไป การเก็บที่ดินผืนใหญ่ไว้ให้ที่บ้าน ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี คำพูดของผู้ใหญ่บ้านประโยคนี้ ถ้าเอาไปพูดในอีกหลายสิบปีให้หลังล่ะก็ รับรองว่าต้องโดนทัวร์ลงยับแน่ๆ แต่สำหรับสถานการณ์ในตอนนี้ ชาวบ้านต่างก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผล ผู้ใหญ่บ้านเพิ่งจะพูดจบ ผู้ชายอีกคนก็ก้าวออกมายืนข้างหน้า "ผู้ใหญ่บ้าน บ้านโจวเหล่าจิ่วเขามีลูกสาวเยอะ แต่บ้านฉันมีลูกชายตั้งสี่คนเชียวนะ! ฉันดูๆ แล้ว ที่ดินบ้านฉันยังใหญ่ไม่เท่าบ้านโจวอันเลยมั้งเนี่ย!"

พอผู้ใหญ่บ้านได้ยินแบบนี้ ก็กลอกตาใส่ผู้ชายคนนั้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า "โก่วเซิ่ง แกพูดแบบนี้ไม่ละอายใจบ้างหรือไง? ที่ดินบ้านแกปาเข้าไปตั้งร้อยห้าสิบตารางเมตรเชียวนะ! แกยังอยากจะได้ใหญ่แค่ไหนอีกล่ะ? จะให้ยกที่ดินทั้งหมู่บ้านให้แกอยู่เลยดีไหม?" ผู้ใหญ่บ้านชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "พ่อแม่ของบ้านโจวอันก็ไม่อยู่แล้ว หมู่บ้านจะช่วยดูแลเป็นพิเศษหน่อยมันจะไปหนักหัวใคร? ถ้าลูกชายทั้งสี่คนของแกเกิดไม่มีพ่อไม่มีแม่ขึ้นมาเมื่อไหร่ หมู่บ้านก็พร้อมจะดูแลเป็นพิเศษให้เหมือนกันนั่นแหละ!"

พอโจวโก่วเซิ่งได้ยินผู้ใหญ่บ้านพูดแบบนี้ ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที มีอย่างที่ไหนมาแช่งให้ลูกคนอื่นกำพร้าพ่อแม่แบบนี้? แต่คนที่พูดคือผู้ใหญ่บ้าน ต่อให้ในใจเขาจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ต้องเก็บกดเอาไว้ หลังจากผู้ใหญ่บ้านร่ายยาวจัดหนักไปหนึ่งชุด บรรดาชาวบ้านที่มายืนมุงดู ก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรอีก ต่างพากันหุบปากเงียบกริบ ความจริงแล้วพอลองคิดดูดีๆ การแบ่งที่ดินผืนนี้ให้ ก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรใหญ่นโตนัก ครอบครัวของโจวอันมีสมาชิก 9 คน แถม 7 คนยังเป็นเด็กผู้ชายอีกต่างหาก วันข้างหน้าพอถึงเวลาแต่งเมีย ก็จำเป็นต้องใช้พื้นที่กว้างๆ แถมพวกเขาก็ไม่มีพ่อมีแม่แล้ว การที่หมู่บ้านจะให้ความดูแลช่วยเหลือ ก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว ทำให้ผู้ใหญ่บ้านไม่พอใจไปเปล่าๆ พอโจวอันเห็นฝีปากอันจัดจ้านของผู้ใหญ่บ้าน ก็แทบจะกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ไม่ต้องให้เขาเอ่ยปากเองเลย ผู้ใหญ่บ้านก็จัดการอบรมสั่งสอนชาวบ้านหัวหมอพวกนี้ไปซะหมดเปลือก อย่างที่คิดไว้เลย การสร้างสัมพันธ์อันดีกับผู้ใหญ่บ้านนี่มันมีประโยชน์จริงๆ การปกป้องลูกบ้านแบบออกหน้าออกตาขนาดนี้ มันช่างสะใจสุดๆ ไปเลย!