บทที่ 113 หวังว่าการเดินทางครั้งนี้จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อย่างมหาศาล!

ลำพังแค่การขายหนังสัตว์นิดๆ หน่อยๆ กับเงินที่แลกมาจากพวกปัญญาชนหญิง มันไม่พอใช้เลยจริงๆ ตั้งแต่โจวอันทะลุมิติกลับมาเกิดใหม่ เขาก็ยิ่งตระหนักได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่าการจะประคับประคองครอบครัวหนึ่งให้อยู่รอดปลอดภัยนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาได้กลับมาเกิดใหม่ ไม่ใช่แค่เพื่อให้พวกน้องๆ มีชีวิตรอดไปวันๆ เท่านั้น แต่ยังต้องให้พวกน้องๆ ได้รับการศึกษา ไม่ต้องกลายเป็นคนไม่รู้หนังสือที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ เพื่อที่จะได้มีอนาคตที่ดีกว่า การจะประคับประคองครอบครัวนี้ได้ ก็ต้องมีเงินมากพอ

ความจริงก่อนหน้านี้โจวอันเคยคิดเอาไว้ ว่าจะเอาของป่าพวกนั้นไปขายให้ร้านอาหารของรัฐ แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็ต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป ในยุคสมัยนี้ การจัดซื้อข้าวสาร แป้ง ธัญพืช น้ำมัน และเนื้อสัตว์ของร้านอาหารของรัฐ ล้วนเป็นระบบรับซื้อและจัดจำหน่ายแบบรวมศูนย์ ไม่มีการทำธุรกิจกับเอกชนหรือบุคคลธรรมดา เมื่อก่อนตอนอ่านนิยายออนไลน์ พระเอกมักจะเอาของป่าไปขายให้ร้านอาหารของรัฐได้ ก็เป็นเพราะมีคนรู้จักทำงานอยู่ข้างใน จึงสามารถแอบจัดการกันแบบลับๆ ได้ แต่โจวอันที่ทะลุมิติกลับมาเกิดใหม่ เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น หอบของป่าไปมากมายขนาดนั้นเพื่อไปเสนอขายทำธุรกิจกับหน่วยงานของรัฐอย่างโจ่งแจ้ง เกรงว่าคงจะจบไม่สวยแน่ๆ

ดังนั้นสำหรับในตอนนี้ วิธีหาเงินที่ดีที่สุดก็คือการไปตลาดมืด การขายของในตลาดมืด สามารถยื่นหมูยื่นแมวรับเงินจ่ายของกันได้ตรงนั้นเลย แถมโจวอันก็ตั้งใจว่าจะไปที่ตลาดมืดในท้องถิ่นของหมู่บ้านฉินเจีย ซึ่งไม่มีใครจำเขาได้อย่างแน่นอน พอปล่อยของป่าในมือออกไปจนหมด ก็รีบเดินทางกลับบ้านทันที ขอเพียงแค่ไม่ถูกพวกเบื้องบนจับได้คาหนังคาเขา โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีความเสี่ยงอะไร

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปที่หมู่บ้านฉินเจีย โจวอันก็ต้องจัดการเรื่องที่บ้านให้เรียบร้อยเสียก่อน โจวอันจึงมุ่งหน้าไปที่ดินสำหรับปลูกสร้างบ้านพักอาศัยผืนใหม่ เพื่อไปหาพี่ต้าลี่ ต้องยอมรับเลยว่า การให้ค่าแรงสูง แถมยังมีพี่ต้าลี่คอยคุมงาน คนพวกนี้ก็เลยไม่อู้งานกันเลยแม้แต่น้อย ความคืบหน้าในการสร้างบ้านนั้นรวดเร็วมาก ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน ตอนนี้ก็เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

ที่ดินขนาด 180 ตารางเมตร โจวอันไม่ยอมปล่อยให้เสียเปล่าเลยแม้แต่นิ้วเดียว แถมยังเตรียมจะล้อมรั้วทำลานบ้านขนาดกำลังดีเอาไว้ปลูกดอกไม้ต้นไม้ด้วย บ้านในยุคสมัยนี้ไม่มีการหักพื้นที่ส่วนกลาง โจวอันแทบไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า ถึงเวลาที่เขาและพวกน้องๆ ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านใหม่ มันจะอยู่สบายขนาดไหน! เกี่ยวกับการสร้างบ้านหลังใหม่ โจวอันก็มีแบบแปลนในใจอยู่แล้ว เพื่อให้คนงานเข้าใจตรงกัน เขายังวาดแบบแปลนบ้านให้พวกคนงานดูด้วย แน่นอนว่าไม่ใช่แบบแปลนวิชาชีพอะไรหรอก แต่เป็นแค่แบบร่างที่โจวอันวาดขึ้นมาเอง