บทที่ 112 หมู่บ้านฉินเจียแห่งนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องไปให้ได้สักตั้ง!

คนงานที่กำลังตักข้าวก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางฝั่งของโจวอันเช่นกัน พอมองดูเกาลัดป่าสองกระสอบใหญ่ที่เขาเก็บกลับมา ในใจก็อิจฉาตาร้อนสุดๆ ของอย่างเกาลัดป่าถึงแม้จะเป็นของป่าบนเขา แต่มันก็กินให้อิ่มท้องได้ ไม่เพียงแต่กินให้อิ่มได้ แต่รสชาติยังยอดเยี่ยมมาก พอต้มสุกแล้วทั้งนุ่มทั้งหวานอร่อยยิ่งกว่ามันเทศซะอีก การที่หามาได้ถึงสองกระสอบใหญ่ขนาดนี้ โชคของโจวอันถือว่าดีมากจริงๆ สำหรับพวกเขาแล้ว การกระทำของโจวอันมันเป็นพฤติกรรมของคนโง่ชัดๆ เกาลัดเยอะแยะขนาดนี้ เก็บไว้กินเองที่บ้านไม่ดีกว่าเหรอ? ทำไมต้องเอาไปแบ่งให้คนอื่นด้วย? แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ เกาลัดป่าแค่กระสอบเดียวสำหรับโจวอันแล้ว มันแทบจะไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย ท้ายที่สุดแล้วในมิติเก็บของของโจวอัน เกาลัดป่าก็กองสุมเป็นภูเขาไปตั้งนานแล้ว!

แต่พวกเขาก็มองออกเหมือนกัน ว่าโจวอันเป็นคนที่จริงใจต่อเพื่อนฝูงมาก คุณลุงบางคนมองดูโจวอันแล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ในใจได้แต่คิดว่าถ้าลูกชายตัวเองสามารถคบหาเป็นเพื่อนกับโจวอันได้ก็คงจะดีไม่น้อย ไม่เพียงแต่จะได้ตามขึ้นเขาล่าสัตว์ แต่ยังได้รับของฝากอีกต่างหาก มันช่างเป็นเรื่องที่วิเศษสุดๆ

"เฮ้อ! เสี่ยวอันดีกับต้าลี่จริงๆ เลยนะ!" "นั่นน่ะสิ แต่ต้าลี่เองก็ใจป้ำเหมือนกันนะ มาช่วยทำงานตั้งหลายวัน ไม่ยอมรับค่าแรงเลยสักเฟินเดียว!"

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พี่ต้าลี่ทำงานอย่างขยันขันแข็งสุดๆ โจวอันจะจ่ายค่าแรงให้เขา เขากลับปฏิเสธหัวชนฝาไม่ยอมรับท่าเดียว บอกว่าเต็มใจมาช่วยงานเอง เงินก้อนนี้รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด โจวอันจะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่เป็นผล พี่ต้าลี่ดื้อดึงราวกับวัวถึกก็ไม่ปาน ไม่มีทางเลือก โจวอันก็ทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย แต่ตั้งใจว่าลับหลังจะหาทางชดเชยให้เขาด้วยวิธีอื่นแทน โจวต้าลี่มองดูเกาลัดป่ากระสอบใหญ่ขนาดนั้น ก็ส่ายหน้ารัวๆ ราวกับป๋องแป๋ง

"อันจื่อ ฉันไม่เอาหรอก นายเก็บเกาลัดพวกนี้ไว้ให้พวกน้องๆ กินเถอะ!"