บทที่ 111 อยากได้ลูกไก่เหรอ? เป็นเรื่องยุ่งยากจริงๆ!

การนำไก่ฟ้าสนหางลายมาต้มซุป รสชาตินั้นช่างกลมกล่อมจนทำเอาน้ำลายสอ แต่ทว่าขนาดตัวของไก่ฟ้าสนนั้นเล็กเกินไป เมื่อโตเต็มวัยทั้งขนทั้งเครื่องในรวมกันยังหนักแค่เจ็ดแปดตำลึงเท่านั้น ด้วยขนาดตัวที่เล็กแถมยังปราดเปรียวคล่องแคล่ว การจะล่ามันจึงมีความยากในระดับที่สูงมาก โดยพื้นฐานแล้วทำได้แค่ใช้หนังสติ๊กยิงเท่านั้น แถมพอมันเห็นคนก็จะบินหนีไปทันที การจะจับให้ได้นั้นเป็นเรื่องที่ยากมากจริงๆ โจวอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แทนที่จะถือหนังสติ๊กวิ่งตะลอนไปทั่วป่าจนเหนื่อยหอบ สู้เอาไก่ฟ้าสนหางลายนี้ไปเลี้ยงไว้ในมิติโดยตรง เพื่อให้มันขยายพันธุ์ซะเลยดีกว่า

ไก่ฟ้าสนมีขนาดตัวเล็ก อาหารที่กินก็น้อยตามไปด้วย อย่างมากก็แค่สิ้นเปลืองธัญพืชหยาบเพียงเล็กน้อย ก็สามารถเลี้ยงดูไอ้เจ้านี่ให้เติบโตได้แล้ว การใช้ธัญพืชหยาบมาแลกกับไก่ฟ้าสน การค้าขายนี้มันช่างคุ้มค่าซะเหลือเกิน! คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากโจวอันตื่นนอน ก็พาเฮยเป้าขึ้นเขาไปอีกครั้ง วันนี้ตอนขึ้นเขาโจวอันไม่ได้พกแม้กระทั่งปืนล่าสัตว์ ส่วนหน้าไม้ก็ถูกเก็บไว้ในมิติ ท้ายที่สุดแล้วเป้าหมายในวันนี้คือการจับเป็น ถ้าตายไปก็แค่ได้กินเนื้อสักมื้อเท่านั้น ความคุ้มค่ามันไม่ค่อยสูงเท่าไหร่นัก

เดินเตร็ดเตร่บนเขาอยู่กับเฮยเป้าสักพัก ไม่นานก็เจอกับเหยื่อตัวแรกของวัน ไก่ฟ้าหงอนน้อยขนสีสันสดใสสวยงามตัวหนึ่ง กำลังยืนไซ้ขนของตัวเองอยู่บนกิ่งไม้ สำหรับไก่ฟ้าหงอนน้อยที่ยืนอยู่บนต้นไม้ หากไม่ใช้หน้าไม้ โจวอันก็หมดปัญญาจริงๆ สถานการณ์แบบนี้ทำได้เพียงส่งเฮยเป้าออกโรงเท่านั้น นี่คือความถนัดของมันเลยล่ะ

"เฮยเป้า แกค่อยๆ ปีนขึ้นต้นไม้ไปเงียบๆ ตะครุบไก่ฟ้าหงอนน้อยตัวนั้นลงมานะ! แล้วก็พยายามกอดมันเอาไว้ ห้ามใช้ปากกัดเด็ดขาด เดี๋ยวฉันจะเข้าไปช่วยแกเอง!"

[วางใจได้เลย เจ้านาย!]