บทที่ 110 ไม่นึกเลยว่าจะมีโพรงกระต่ายเยอะขนาดนี้!

กระต่ายป่าตัวนี้วิ่งไม่ได้เร็วมากนัก ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่ได้สัมผัสถึงอันตราย ไม่ใช่ความเร็วในระดับที่วิ่งหนีเอาชีวิตรอด ดังนั้นเฮยเป้ากับโจวอันจึงสามารถสะกดรอยตามมันมาได้ตลอด ตามมาได้ประมาณเจ็ดแปดนาที ในที่สุดกระต่ายตัวนี้ก็ยอมหยุดฝีเท้าลง

"โอ้โห! ที่นี่มีโพรงกระต่ายเยอะขนาดนี้เชียว!"

โจวอันมองดูภาพตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาในใจ สถานที่ตรงหน้านี้ เมื่อก่อนโจวอันแทบจะไม่เคยมาเลย บนเนินดินผืนนี้มีโพรงอยู่มากมาย ปากโพรงเหล่านี้อยู่เรียงรายติดๆ กัน เรียกได้ว่าเยอะแยะเต็มไปหมด เมื่อก่อนโจวอันเคยเห็นโพรงกระต่ายมาก่อน ดังนั้นแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้ว ไม่นึกเลยว่าในภูเขาแห่งนี้ยังมีทำเลทองแบบนี้อยู่อีก ไม่นึกเลยว่าจะมีโพรงกระต่ายป่าเยอะขนาดนี้!

กระต่ายตัวนั้นคาบหญ้าไว้ในปาก แล้วมุดเข้าไปในโพรงใดโพรงหนึ่งอย่างรวดเร็ว รอจนกระทั่งกระต่ายตัวนี้มุดออกมาจากปากโพรงอีกครั้ง หญ้าป่าที่มันคาบไว้ในปากก็หายไปแล้ว พอเห็นฉากนี้ มีอะไรที่โจวอันจะไม่เข้าใจอีกล่ะ ตอนนี้เดือนกันยายนแล้ว อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูหนาว สัตว์ต่างๆ ในเขาฉางไป๋ ล้วนต้องเตรียมตัวเพื่อผ่านพ้นฤดูหนาวไปให้ได้ อย่างเช่นหมีสีน้ำตาลในป่า ก็ต้องขุนตัวเองให้อ้วนท้วนสมบูรณ์ เพื่อเตรียมตัวเข้าสู่การจำศีล

สัตว์อย่างกระต่ายป่า ในฤดูหนาวจะไม่มีการจำศีล ฤดูหนาวที่ยาวนานขนาดนี้ถ้าไม่ได้นอนหลับและไม่มีอะไรกิน ท้องก็ต้องหิวโซอย่างแน่นอน ดังนั้นพวกมันจึงตุนเสบียงอาหารเอาไว้ในโพรง เพื่อเอาไว้กินในช่วงฤดูหนาว อย่าเห็นว่ากระต่ายป่าตัวเล็กแค่นี้เชียวนะ เสบียงหน้าหนาวที่พวกมันตุนไว้น่ะไม่ใช่น้อยๆ เลย ภายในโพรงกระต่ายอย่างน้อยๆ ก็ต้องตุนไว้หลายชั่ง ถ้าเยอะหน่อยอาจจะถึงหลายสิบชั่งเลยทีเดียว กระต่ายป่าท่าทางแปลกๆ ตัวเมื่อกี้ ก็กำลังตุนเสบียงเพื่อหน้าหนาวอยู่นั่นเอง