บทที่ 109 ลองตามไปดูสิว่ากระต่ายป่าตัวนี้จะไปที่ไหน!

โจวอันนำสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนตัวนี้เข้าไปไว้ในมิติเพาะเลี้ยง ไม่ใช่เพราะกลัวว่าใครจะมาขโมยไป แต่เป็นเพราะมีเหตุผลอื่น คราวก่อนที่ไปร่องหินผา บังเอิญเปิดกล่องสุ่มได้มิติเพาะเลี้ยงมา การที่สัตว์เข้าไปอยู่ในมิติเพาะเลี้ยงหนึ่งวัน จะเทียบเท่ากับการอยู่ข้างนอกถึงห้าวัน ความเร็วของเวลาในมิตินั้นเดินเร็วกว่า สัตว์ก็ย่อมเติบโตได้เร็วกว่าตามไปด้วย

ตอนนี้เสี่ยวป๋ายยังเล็กเกินไปจริงๆ ยังไม่สามารถตามโจวอันขึ้นเขาล่าสัตว์ได้ โจวอันย่อมหวังว่าหมาล่าเนื้อของเขา จะสามารถขึ้นเขาไปช่วยล่าสัตว์ได้ในเร็ววัน ดังนั้นเขาจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา ให้เสี่ยวป๋ายเข้าไปอยู่ในมิติให้นานหน่อย จะได้โตเร็วขึ้น ตอนเข้านอนตอนกลางคืนก็เอาเสี่ยวป๋ายใส่เข้าไป กะดูแล้วน่าจะใส่ไว้ได้ประมาณ 8 ชั่วโมง แบบนี้พอตื่นนอนขึ้นมา เสี่ยวป๋ายก็จะมีอายุเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งถึงสองวันแล้ว แถมความเร็วในการเติบโตระดับนี้ก็ไม่ได้เร็วเว่อร์จนเกินไป พวกน้องๆ ก็จะไม่มีทางสงสัยแน่นอน

หลังจากเอาเสี่ยวป๋ายเข้าไปในมิติเพาะเลี้ยงแล้ว โจวอันก็เอาเนื้อใส่ตามเข้าไปอีกไม่น้อย เพื่อเป็นมื้อดึกให้เสี่ยวป๋าย ในมิติถึงแม้จะเติบโตเร็ว แต่หมาก็ต้องกินเยอะขึ้นด้วย อยู่ข้างในหนึ่งวันก็ต้องกินอาหารเท่ากับห้าวัน จำเป็นต้องเตรียมอาหารเอาไว้ให้พร้อม หลังจากจัดการที่ทางให้เสี่ยวป๋ายเสร็จแล้ว โจวอันก็ลองตรวจสอบลูกกวางสองตัวในมิติดู

ลูกกวางสองตัวนี้เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งจับใส่เข้ามาในมิติ เห็นได้ชัดว่าตัวใหญ่ขึ้นไม่น้อยเลย ถ้าลูกกวางสองตัวนี้ถูกเลี้ยงไว้ข้างนอก เวลาผ่านไปยังไม่ถึงสิบวัน รับรองว่าไม่มีทางมองเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรแน่ๆ แต่พอมันมาอยู่ในมิติก็ไม่เหมือนกันแล้ว อยู่ข้างในหกวันก็เทียบเท่ากับใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกหนึ่งเดือน ลูกกวางตัวผู้รูปร่างสวยงามสองตัว ตัวใหญ่ขึ้นมาอีกรอบ ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตากินหญ้าอยู่ในมิติเพาะเลี้ยง

โจวอันเอาหญ้าป่ากะละมังใหญ่โยนเข้าไปให้พวกมันกินอีก จะได้ไม่ต้องกลัวว่าตอนกลางดึกหญ้าจะไม่พอกิน "เฮ้อ หญ้าพวกนี้ก็ชักจะไม่พอแล้วสิ เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้กินจุกันจริงๆ!"