บทที่ 108 โตขึ้นต้องเป็นเจ้าตัวเบ้อเริ่มแน่ๆ!

เด็กในชนบทส่วนใหญ่มักจะชอบเล่นหยอกล้อกับหมาแมว โดยเฉพาะสัตว์อย่างหมา แต่ในยุคสมัยนี้ ครอบครัวที่เลี้ยงหมามีน้อยมากจริงๆ ในหมู่บ้านละแวกนี้ หมาทุกตัวรวมกันกะดูแล้วคงไม่เกินสิบตัว มันช่วยไม่ได้จริงๆ สภาพความเป็นอยู่มันแร้นแค้นเกินไป! ลำพังแค่คนยังแทบจะเอาชีวิตไม่รอด จะเอาเสบียงอาหารที่ไหนไปเลี้ยงหมากันล่ะ?

ความจริงแล้วก่อนยุคข้าวยากหมากแพง ในหมู่บ้านยังมีคนเลี้ยงหมาเยอะกว่านี้สักหน่อย จุดประสงค์หลักก็คือเอาไว้เฝ้าบ้าน ปกติก็เอาก้นชามที่กินเหลือผสมน้ำนิดหน่อยให้หมากิน ในช่วงสามปีแห่งความอดอยาก มีคนจำนวนมากหิวจนแทบจะอดตาย หมาในตอนนั้นยิ่งไม่มีทางรอดชีวิต มีไม่น้อยเลยที่กลายมาเป็นอาหารเพื่อประทังความหิวของคน น้องรองโจวฝูชอบลูกหมาสีขาวตัวนี้จากใจจริง สาเหตุที่เขาบอกให้พี่ใหญ่เอาหมาสีขาวตัวนี้ไปปล่อยไว้ไกลๆ ก็เป็นเพราะเขารู้สึกว่า สำหรับครอบครัวอย่างพวกเขานั้น การเลี้ยงหมาถือเป็นภาระและความยากลำบากอย่างหนึ่ง เขาเคยได้ยินคนอื่นบอกมาว่า หมาเนี่ยมันกินจุมาก ถ้าให้มันกินจนอิ่มมื้อหนึ่งก็เท่ากับปริมาณอาหารของคนถึงสองคน ถ้าที่บ้านเลี้ยงหมา ภาระของพี่ใหญ่ก็จะยิ่งหนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาสงสารพี่ใหญ่ที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัว จะตัดใจยอมให้พี่ใหญ่ต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดนั้นเพียงเพื่อความชอบส่วนตัวของตัวเองได้ยังไง

โจวอันย่อมมองออก ว่าน้องรองกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่ และก็มองออกด้วยว่าพวกน้องชายชื่นชอบลูกหมาสีขาวตัวนี้มากแค่ไหน ดังนั้นจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วพูดขึ้นว่า "ลูกหมาสีขาวตัวนี้พวกเราจะไม่เอาไปปล่อยที่ไหน วันข้างหน้าจะเลี้ยงมันไว้ที่บ้านนี่แหละ!"

พอพวกน้องชายได้ยินแบบนี้ แววตาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ น้องสามโจวกังดีใจจนกระโดดตัวลอย อุ้มลูกหมาสีขาวไว้ในอ้อมอกแล้วหมุนตัวไปรอบๆ "เย้ๆ! ต่อไปบ้านเราก็จะได้เลี้ยงหมาแล้ว!"

รอจนพวกน้องชายรุมรักลูกหมาสีขาวตัวนี้จนหนำใจแล้ว ในที่สุดโจวอันถึงได้อุ้มมันมาพิจารณาดูอย่างละเอียด ต้องยอมรับเลยว่าสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนระดับสายประกวดชั้นยอดที่ผลิตจากระบบนั้น มันแตกต่างจริงๆ สุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนตัวนี้มีขนสีขาวโพลนไปทั้งตัว ไม่มีแม้แต่จุดด่างดำเลยสักนิด โดโกอาร์เจนติโนที่โจวอันเคยเห็นเมื่อก่อน ส่วนใหญ่ก็มักจะมีจุดด่างสีดำบนตัว ขาวสะอาดไร้ตำหนิแบบนี้ถือว่าหาดูได้ยากมากจริงๆ พอลองจับอุ้งเท้าของสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนตัวนี้มาลูบคลำดู ก็สามารถสัมผัสได้ถึงมวลกระดูกที่อัดแน่น โครงกระดูกของมันใหญ่มาก โตขึ้นต้องเป็นเจ้าตัวเบ้อเริ่มแน่ๆ! สุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนตัวนี้เป็นลูกหมาตัวผู้ โจวอันกำลังครุ่นคิดอยู่ในหัว ว่าจะตั้งชื่ออะไรให้มันดี โจวอันคิดอยู่นานพักใหญ่ อยากจะตั้งชื่อที่ฟังดูน่าเกรงขามดุดันให้มัน ในที่สุดในหัวก็ผุดคำสองคำขึ้นมา "ป๋ายฉี่" ป๋ายฉี่คือผู้นำของสี่ยอดขุนพลแห่งยุคจ้านกั๋ว เรียกได้ว่าเป็นบุรุษที่ดุดันเก่งกาจที่สุดในโลกหล้า สถิติการรบไร้พ่าย ไม่เคยพ่ายแพ้เลยสักครั้ง โจวอันหวังว่าสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนของตัวเอง จะมีความกล้าหาญดุดันเหมือนกับป๋ายฉี่ โจวอันใช้มือบีบจมูกของลูกหมาเบาๆ แล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง "ฮี่ๆ ต่อไปนี้จะตั้งชื่อให้แกว่าป๋ายฉี่ก็แล้วกัน! ชื่อนี้มันน่าเกรงขามสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ!"