บทที่ 107 พวกเราเลี้ยงหมาตัวนี้ได้ไหมครับ?

ในอีกหลายสิบปีให้หลัง สุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนมีราคาไม่ถูกเลย ถึงจะเป็นแค่เกรดสัตว์เลี้ยงธรรมดาทั่วไป ตัวหนึ่งก็ปาเข้าไป 2,000 ถึง 5,000 หยวนแล้ว ถ้าลักษณะดีขึ้นมาหน่อยและสายเลือดค่อนข้างแท้ ขายในราคาหนึ่งถึงสองหมื่นหยวนได้สบายๆ ถ้าเป็นพวกที่ลักษณะดีเลิศและมียีนนักล่าที่ยอดเยี่ยม จะขายในราคา 50,000 ถึง 100,000 หยวนก็ไม่ใช่เรื่องยาก กล่องสุ่มที่ระบบเปิดออกมาให้คือสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนระดับสายประกวดชั้นยอด ในเมื่อเป็นสายประกวด อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีราคาหลายหมื่นหยวน ความจริงแล้วสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนในเรื่องของหน้าตานั้น อาจจะดูด้อยไปสักหน่อย หน้าตาดูซื่อๆ บื้อๆ ไม่มีกลิ่นอายความสง่างามแบบนั้น ดังนั้นบางคนจึงไม่ค่อยสนใจสุนัขพันธุ์นี้เท่าไหร่ มักจะชอบพวกอะแลสกา คุนหมิงวูล์ฟด็อก หรือเยอรมันเชเพิร์ดมากกว่า สุนัขอย่างเยอรมันเชเพิร์ด คุนหมิงวูล์ฟด็อก และร็อตไวเลอร์ รูปร่างหน้าตาสวยงามและถือว่ามีความกล้าหาญดุดัน แต่พวกมันค่อนไปทางสุนัขใช้งานมากกว่า ไม่ใช่หมาล่าเนื้อในความหมายที่แท้จริง ในด้านการล่าสัตว์ ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเทียบสุนัขพันธุ์โดโกอาร์เจนติโนไม่ได้ โดโกอาร์เจนติโนเกิดมาเพื่อการล่าสัตว์โดยเฉพาะ สามารถวิ่งตะบึงบนทุ่งหญ้าได้อย่างเต็มที่ ล่าได้แม้กระทั่งหมูป่าตัวยักษ์และเสือจากัวร์! โจวอันรู้สึกว่าโดโกอาร์เจนติโนก็ถือว่าหน้าตาพอดูได้ ที่สำคัญคือไอ้เจ้านี่มันล่าสัตว์ได้ดุดันจริงๆ ซึ่งมีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อโจวอันในตอนนี้!

"เอ๊ะ เปิดกล่องสุ่มมาตั้งนานแล้ว หมาของฉันอยู่ไหนล่ะเนี่ย?" หลังจากโจวอันเปิดกล่องสุ่มเสร็จ ก็ยังไม่เห็นเลยว่าหมาตัวนี้มันอยู่ที่ไหนกันแน่ โจวอันค้นหาจนทั่วบ้าน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหมา "แปลกประหลาดจริงๆ!"

ในขณะที่โจวอันกำลังตามหาหมา ลานบ้านก็เกิดความครึกครื้นขึ้นมากะทันหัน ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังประคองชามข้าว วางตะเกียบในมือลง แล้วมองดูเจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างขา "เฮ้! ลูกหมาสีขาวตัวนี้มาจากไหนเนี่ย? หน้าตาหล่อเหลาเอาการซะด้วย!" ผู้ชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ ทำเสียงจิ๊จ๊ะเรียกหมาตัวนี้สองสามที แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ฮี่ๆ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาจากไหน กะดูแล้วน่าจะวิ่งหลงเข้ามาในลานบ้านล่ะมั้ง!"

ภายในลานบ้านแห่งนี้ จู่ๆ ก็มีลูกหมาสีขาวปรากฏตัวขึ้น หมาตัวนี้มองแวบเดียวก็รู้ว่ายังไม่โตเต็มวัย ขนาดตัวเล็กเกินไป กะดูแล้วน่าจะหนักแค่สิบห้าสิบหกชั่งเท่านั้น ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเคี้ยวเนื้อตุ้ยๆ อยู่ในปาก มองดูลูกหมาสีขาวตัวนี้ แววตาเปล่งประกายเจิดจ้า "ฮี่ๆ หมาตัวนี้เป็นของบ้านไหนเนี่ย? พวกแกรู้ไหม?" ผู้ชายสองสามคนที่อยู่รอบๆ ส่ายหน้า สีหน้าดูงุนงง "ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็นในหมู่บ้านเลยนะ หมู่บ้านเราก็มีหมาอยู่แค่ไม่กี่ตัวเอง"

ผู้ชายคนนั้นกลืนเนื้อที่เคี้ยวอยู่ในปากลงคอ มุมปากฉีกกว้างเผยให้เห็นรอยยิ้มอันละโมบโลภมาก "ฮี่ๆ ในเมื่อเป็นหมาจรจัดไม่มีเจ้าของ งั้นฉันก็ขอจับกลับไปล่ะนะ! ไอ้เจ้านี่มีเนื้อตั้งสิบกว่าชั่งเชียวนะ เนื้อหมานี่อร่อยสุดๆ ไปเลยล่ะ!" คนรอบข้างหลายคนพยักหน้าพร้อมกัน เห็นด้วยกับคำพูดนี้เป็นอย่างยิ่ง "ฮี่ๆ ใช่ๆ แต่พี่จวิน พวกเราเห็นด้วยกันก็ต้องมีส่วนแบ่งนะ! พี่จะกินรวบคนเดียวไม่ได้นะ!" "ได้เลย! งั้นเดี๋ยวพวกเราเอาเนื้อหมานี่มาแบ่งกัน!"