บทที่ 106 ระบบคราวนี้มันใจป้ำจริงๆ!

โจวอันลูบหัวน้องหกโจวเหอเบาๆ สำหรับน้องหกวัย 6 ขวบคนนี้ เขารู้สึกเอ็นดูเป็นพิเศษ ลูกมังกรเก้าตัวย่อมแตกต่างกันไป นิสัยของน้องหกนั้น แตกต่างจากน้องสามและน้องสี่อย่างสิ้นเชิง น้องสามกับน้องสี่เป็นพวกโผงผาง วันๆ เอาแต่หัวเราะเฮฮาปาร์ตี้ แต่น้องหกโจวเหอไม่ใช่คนเปิดเผยแบบนั้น นิสัยของเขาค่อนข้างอ่อนโยน ปกติเวลาพูดจาเสียงก็ไม่ค่อยดังนัก โจวอันไม่ได้รังเกียจหรือไม่ชอบน้องชายคนนี้ เพียงเพราะเขาเป็นคนเก็บตัวและดูไม่ค่อยแมนเท่าไหร่หรอกนะ ถึงน้องหกจะเป็นคนเงียบๆ แต่ก็มีความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นสูงมาก และรู้จักใส่ใจดูแลคนอื่นเป็นอย่างดี น้องหกมักจะคอยเดินตามอยู่ข้างกายโจวอันเงียบๆ เสมอ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็จะคอยเข้ามาช่วยหยิบจับนั่นนี่ นี่ไง พอเห็นโจวอันมุดเข้าไปในห้องครัว เขาก็อยากจะตามเข้ามาเป็นลูกมือด้วยเหมือนกัน "เสี่ยวเหอ วันนี้เราเอาเนื้อมาตุ๋นกับมันฝรั่งกินกันเถอะ!" โจวเหอพยักหน้ารับ แล้วรีบเดินไปหยิบมันฝรั่งที่มุมกำแพงทันที "ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมเป็นคนล้างมันฝรั่งเอง!"

มันฝรั่งที่บ้านโจวอันเคยได้รับแจกมา มีอยู่แค่ตะกร้าสะพายหลังใบเล็กๆ ใบเดียวเท่านั้น ถ้าเอาไว้กินกันเองในครอบครัวเป็นครั้งคราวก็ยังพอไหว แต่ถ้าจะเอามาทำเลี้ยงคนงานพวกนี้ล่ะก็ รับรองว่าไม่พอพยายาไส้แน่ๆ ดังนั้นเมื่อช่วงหัวค่ำของเมื่อวาน โจวอันก็เลยเอาเนื้อไปแลกมันฝรั่งมาจากบ้านของชาวบ้านในหมู่บ้านมาไม่น้อยเลย ใช้เนื้อหมีไปแค่ไม่กี่ชิ้น ก็แลกมันฝรั่งกลับมาได้ตั้งหลายตะกร้า โจวเหอนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ก้มหน้าก้มตาล้างมันฝรั่งอย่างตั้งอกตั้งใจ ดูเป็นเด็กดีและเชื่อฟังมากๆ มันฝรั่งพอล้างเสร็จก็สามารถเอามาหั่นได้เลย ไม่ต้องปอกเปลือก ในอีกหลายสิบปีให้หลัง เวลาจะเอามันฝรั่งมาทำกับข้าวก็ต้องปอกเปลือกก่อน แต่ในยุคหกศูนย์แบบนี้ แม้แต่เปลือกมันฝรั่งทุกคนก็ยังเสียดาย ไม่ยอมทิ้งหรอกนะ ทางด้านโจวอันก็กำลังจัดการกับเนื้ออยู่ เนื้อที่เอามาทำเลี้ยงคนงานก็คือเนื้อหมาป่ากับเนื้อหมาจิ้งจอกนั่นเอง ส่วนพวกเนื้อหมูป่า เนื้อหมี และเนื้อกวาง โจวอันย่อมไม่ยอมงัดออกมาเลี้ยงคนงานพวกนี้แน่นอน ท้ายที่สุดแล้วเนื้อพวกนั้นมันอร่อย โจวอันอยากจะเก็บไว้ให้คนในครอบครัวค่อยๆ กินกันมากกว่า เนื้อหมาป่ากับเนื้อหมาจิ้งจอกมันค่อนข้างแห้งและเหนียว แถมเนื้อหมาจิ้งจอกยังมีกลิ่นเหม็นสาบนิดๆ อีกด้วย แต่ถ้าปรุงให้ดีๆ รสชาติก็ยังถือว่าอร่อยใช้ได้เลยทีเดียว

โจวอันหั่นเนื้อออกเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่เครื่องเทศกลิ่นฉุนๆ ลงไป แล้วเอาไปตุ๋นในกระทะพร้อมกับมันฝรั่ง เนื้อที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แบบนี้ ต่อให้ตั้งใจเพ่งมองดูให้ดีๆ ก็แยกไม่ออกหรอกว่าเป็นเนื้อของสัตว์ชนิดไหน ท้ายที่สุดแล้วเนื้อของหมาป่า หมาจิ้งจอก และหมาแดง มันก็คล้ายคลึงกันเกินไป นอกจากกับข้าวหม้อใหญ่หม้อนี้แล้ว ก็ยังต้องทำอาหารหลักเพิ่มอีกหน่อย ข้าวสารในกระสอบข้าวที่บ้าน โจวอันย่อมไม่ยอมเอาออกมาให้คนพวกนี้กินอย่างแน่นอน ท้ายที่สุดแล้วข้าวสารพวกนี้ โจวอันก็ต้องแบกใส่หลังขนกลับมาจากสหกรณ์การเกษตรทีละกระสอบๆ อย่างยากลำบาก โจวอันหยิบแป้งหยาบสีเทาออกมานิดหน่อย แล้วก็หยิบแป้งข้าวโพดที่เขาไม่ชอบกินออกมาอีกนิดหน่อย เอาแป้งสองชนิดนี้มานวดผสมกัน แล้วเอาไปนึ่งเป็นหมั่นโถวธัญพืชลูกใหญ่ๆ หมั่นโถวธัญพืชแบบนี้เป็นของที่ชาวบ้านกินกันเป็นประจำ แต่ตั้งแต่โจวอันทะลุมิติกลับมาเกิดใหม่ พวกน้องๆ ก็แทบจะไม่ได้กินกันอีกเลย นานๆ ทีกินธัญพืชหยาบๆ พวกนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน จะได้ช่วยล้างลำไส้

เริ่มทำงานกันตั้งแต่เจ็ดแปดโมงเช้า พอถึงประมาณสิบเอ็ดโมงกว่าๆ ก็ได้เวลาเลิกงาน พวกผู้ชายที่เพิ่งจะเลิกงาน พากันเดินจับกลุ่มมุ่งหน้ามาที่บ้านเก่าของโจวอัน พอเดินมาใกล้จะถึงหน้าประตู ทุกคนก็ถูกกลิ่นหอมฉุยของเนื้อพุ่งกระแทกจมูกเข้าอย่างจัง กลิ่นหอมนี้ลอยมาจากห้องครัวบ้านโจวอัน กลิ่นหอมของเนื้อผสมผสานเข้ากับกลิ่นหอมของเครื่องเทศ ทำเอาคนที่ได้กลิ่นน้ำลายสอไปตามๆ กัน "พระเจ้าช่วย! พวกแกรู้สึกไหมเนี่ย? กลิ่นหอมนี่มันทำเอาฉันหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย!”

“ฮี่ๆ! ได้กลิ่นสิ! ลอยมาจากบ้านเสี่ยวอันนั่นแหละ! ดูท่าทางคงจะทำมื้อเที่ยงไว้ให้พวกเราแหงๆ!”