บทที่ 115 สวรรค์! ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้อยู่อีกเหรอเนี่ย?

คราวก่อนที่ร่องหินผา หลังจากใช้คะแนน 2,000 คะแนนอัปเกรดไป ก็เปิดมิติเพาะเลี้ยงขึ้นมาได้ มิติเพาะเลี้ยงในตอนแรกนั้นไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก หรือจะบอกว่าเล็กมากเลยก็ได้ ตอนแรกเลี้ยงแค่ลูกกวางดาวสองตัว ตอนหลังก็เอาพวกกระต่ายป่ากับไก่ป่าเข้ามาเพิ่ม พอเลี้ยงของเยอะขึ้น ข้างในก็เริ่มดูคับแคบและแออัดขึ้นมาถนัดตา โจวอันพบว่าในป่าผืนนี้มีไก่ซู่จีเยอะเป็นพิเศษ เขาเลยตั้งใจว่าจะจับพวกมันไปเลี้ยงในมิติให้มากขึ้นอีกสักหน่อย

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องขยายมิติเพาะเลี้ยงให้ใหญ่ขึ้นอีกนิด ไม่อย่างนั้นคงอยู่กันไม่พอแน่ๆ ดังนั้นโจวอันจึงยอมจ่ายอีก 2,000 คะแนน เพื่ออัปเกรดมิติอีกครั้ง หลังจากอัปเกรดเสร็จ โจวอันก็เริ่มตรวจสอบมิติของตัวเอง

"ขยายมาแค่นิดเดียวเอง สองพันคะแนนนี้ใช้ไปไม่คุ้มเอาซะเลย!" โจวอันสำรวจมิติไปพลาง บ่นอุบอิบไปพลาง เสียคะแนนไปตั้ง 2,000 คะแนน แต่มิติเก็บของกับมิติเพาะเลี้ยง กลับขยายเพิ่มขึ้นมาแค่นิดเดียว ไม่ได้กว้างขึ้นมากเท่าไหร่นัก จู่ๆ โจวอันก็สำรวจไปเจอพื้นที่แปลกตาโซนหนึ่งเข้า ทำเอาเขาถึงกับชะงักอึ้งไปเลย

นี่คือมิติที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อน มิติโซนนี้เล็กมาก ขนาดพอๆ กับห้องน้ำห้องหนึ่งเท่านั้น ภายในมิติอันคับแคบนี้ มีเตียงเดี่ยวแคบๆ วางอยู่หนึ่งเตียง เตียงเดี่ยวนี้มันแคบมากจริงๆ ความรู้สึกพอๆ กับเตียงนอนบนรถไฟตู้นอนเลยล่ะ ในมิติเล็กจิ๋วนี้ นอกจากเตียงตัวนี้แล้ว ก็แทบจะไม่มีที่ว่างให้ก้าวเท้าเดินได้เลย พอสำรวจเจอมิติโซนนี้ โจวอันก็รู้สึกประหลาดใจสุดๆ

"บ้าเอ๊ย! นี่มันที่ไหนเนี่ย? ทำไมถึงมีเตียงอยู่ข้างในด้วยล่ะ? หรือว่าจะให้คนเข้าไปอยู่ได้?" ทันใดนั้น โจวอันก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมาในใจ เขานึกไปถึงนิยายออนไลน์ที่เคยอ่านในชาติที่แล้ว เป็นนิยายแนววันสิ้นโลกของฝั่งผู้ชาย พระเอกปลุกพลังมิติวิเศษขึ้นมาได้ มิติไม่เพียงแต่จะเก็บของได้เท่านั้น แต่ข้างในยังมีคฤหาสน์ไร่นาขนาดใหญ่มหึมาอยู่อีกด้วย พระเอกสามารถเข้าไปในมิติได้ทุกที่ทุกเวลา เพื่อเสวยสุขกับชีวิตเหนือระดับ